ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਫਲਂ ਚਾਪਿ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਭਿਃ । ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚੈਕਸ੍ਯ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰੋਪਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਫਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਭੋਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਥੇ, ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਿਵਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਯਾਦृਗ੍ਭਵੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪਾਤ੍ਰਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਭੋਗਾਃ ਸ਼ਿਵਪੁਰੇ ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਞੇਯਾਃ ਸਾਤਿਸ਼ਯਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸੁਖ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਥਾਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਪਰਂ ਤੁਲ੍ਯਾ ਭੋਗਾਃ ਸ਼ਾਂਤਿਮਯਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਭੋਗਜਿਗੀषਯਾ
ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸਭ ਲਈ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੇ ਸੁਖ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤਿਸ਼ਯਮੇਵੈਕਂ ਭਾਵਿਤਂ ਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਆਤ੍ਮਭੋਗਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਃ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਚੀਜ਼, ਜੋ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਾਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਸ਼ਿਵ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਰਤਾ ਨਰਾਃ । ਆਵਰ੍ਤਂਤੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਂਸਾਰੇ ਭੋਗਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਗਿਆਨਯੋਗ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ, ਜੋ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਂਸ੍ਤੁ ਭੋਗਾਸਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਵਿਰਕ੍ਤਃ ਸ਼ਾਂਤਚਿਤ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਦੀ ਲਗਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਵਿਅਸਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਚਾਪੀਸ਼ਾਨ੍ਯਹृਦਯਾ ਯਜਂਤੀਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸਂਗਤਃ । ਤੇषਾਮਪਿ ਦਦਾਤੀਸ਼ਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਭਾਵਾਨੁਰੂਪਤਃ
ਜੋ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੌਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਰ੍ਚਯਂਤਿ ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਕृਦੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਕਲ੍ਮषਾਃ । ਤੇषਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚਲੋਕੇषੁ ਭੋਗਾਨੀਸ਼ਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਉਥੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਸ਼ਾਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਦੁਃਖਭਾਰੇਣ ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਃ । ਅਨ੍ਨਦਃ ਪੁਣ੍ਯਦਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਦਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੁੱਖ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਪਿਸ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਦਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਯਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਭੋਗਸ੍ਤ੍ਰੀਵਾਹਨਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਲਈ ਰੋਟੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ, ਸੁਖ-ਸਾਧਨ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸਵਾਰੀ—all ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਪ੍ਰਦਃ ਸਰ੍ਵਮਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨਪੁष੍ਟਾਂਗਃ ਕੁਰੁਤੇ ਪੁਣ੍ਯਸਂਚਯਮ੍
ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਦੋਹਾਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਜੋੜਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਾਰ੍ਧਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦੇਹਃ ਪਰਮਸਾਧਨਮ੍
ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਅੱਧਾ ਫਲ ਉਸਦਾ ਤੇ ਅੱਧਾ ਉਸ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸਰੀਰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨਾਭ੍ਯਾਮਤਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਸਾਧਨਮ੍ । ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਨ੍ਨਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸਰੀਰ ਦੀ ਟਿਕਾਉ ਰੋਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਜ਼ਰੀਆ ਹੈ। ਰੋਟੀ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਸਮਂ ਦਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਮੁਦਕਂ ਜੀਵਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਰੋਟੀ ਵਰਗਾ ਦਾਨ ਨਾ ਕਦੇ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਵਿਤ੍ਰਮੁਦਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਰਸਾਯਨਮ੍ । ਅਨ੍ਨਪਾਨਾਸ਼੍ਵ ਗੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸੂਤ੍ਰਾਸਨਾਨਿ ਚ
ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਵਯ, ਸੁੱਧ ਤੇ ਸਭ ਰਸਾਂ ਦਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਰੋਟੀ, ਪਾਣੀ, ਘੋੜੇ, ਗਾਂ, ਕੱਪੜੇ, ਸੌਣ ਲਈ ਸਥਾਨ, ਧਾਗੇ ਤੇ ਆਸਣ—
ਪ੍ਰੇਤਲੋਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਦਾਨਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਏਵਂ ਦਾਨਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਧਰ੍ਮਰਾਜਪੁਰਂ ਨਰਃ
ਇਹ ਅੱਠ ਦਾਨ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਤਿ ਸੁਖੇਨੈਵ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਯੇ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣਃ ਪਾਪਾਦਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ—
ਭੁਂਜਤੇ ਦਾਰੁਣਂ ਦੁਃਖਂ ਨਰਕੇ ਨृਪਨਂਦਨ । ਤਥਾ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਭੁਂਜਂਤਿ ਦਾਨਕਰ੍ਤਾਰ ਏਵ ਤੁ
ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਸਂਭਵੇਤ੍ਸੌਖ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਯੋਗਰਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਪ੍ਰਮੇਯਗੁਣੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਕੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰਮ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਤੇ ਦਿਵਯ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸਂਖ੍ਯੈਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮੁਪਕਾਰਕੈਃ । ਸਹਸ੍ਰਸੋਮਦਿਵ੍ਯਂ ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਤੇਜਃ ਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੰਦਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਸ਼ੇषਗੁਣਸਂਯੁਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਰੁਦਰ ਦਾ ਲੋਕ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮृਤਾਨਾਂ ਚ ਜਂਗਮਸ੍ਥਾਵਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਪ੍ਯੇਕਦਿਵਸਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਪੂਜਯਤਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਰੁਦਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਦਿਨ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ—
ਸੋਪਿ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਸ੍ਥਾਨਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਬਹੁਸ਼ੋਰ੍ਚਯਨ੍ । ਵੈष੍ਣਵਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਿਹੜਾ ਵਧੇਰੇ ਭਾਵਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹੀ ਵਧੀਆ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ—
ਤੇਪਿ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਵੈਕੁਂਠੇ ਸਮੀਪਂ ਦੇਵਚਕ੍ਰਿਣਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦੀ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਉਹ ਵੀ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਧਰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਤਾ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪੁਣ੍ਯਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ । ਤਸ੍ਮਾਦੀਸ਼ੇ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਭਾਵਯੇਦਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ
ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹਰੌ ਵਾਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਵਿਚਾਰੇਣ ਭਾਵਦੋषਵਿਚਾਰਤਃ
ਜਾਂ ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਦੇ ਅਵਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ—
ਏਵਂ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇਨਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਨਰਃ ਸ੍ਥਾਨਮਵਾਪ੍ਯੇਤਦੇਸ਼ਭਾਵਾਨੁਰੂਪਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਸ਼ਣੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਤਦਪਰਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਚ੍ਛਿਵਪੁਰਂ ਮਹਤ੍ । ਦੇਹਿਨਾਂ ਕਰ੍ਮਨਿष੍ਠਾਨਾਂ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਕਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵਪੁਰ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਜੀਵ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵਾ ਮਾਨਵਾ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਸ਼ਿਵਪੁਰ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵੈਸ਼ਣਵ, ਜੋ ਵਿੱਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤੁ ਸਦਾਚਾਰਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਯਜ੍ਵਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰੀਂ ਤਾਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਕੋਵਿਦਾਃ
ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।