ਯਃ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮੁਪਾਨਤ੍ਕਾष੍ਠਪਾਦੁਕੇ । ਸ ਵਿਮਾਨੇਨ ਮਹਤਾ ਸੁਖਂ ਯਾਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੁਖਦਾਈ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰਦਾਨੇਨ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਪਥਾ ਸਾਭ੍ਰੇਣ ਦੇਹਿਨਃ । ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਾ ਯਾਂਤਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਯਿਨਃ
ਛਤਰੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੀਵ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਛਾਇਆ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਬਿਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸੁਖਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸੁਖਾਸਨਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸੁਖਂ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਸ਼ਿਬਿਕਾ (ਪਲਕੀ) ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁਖਦਾਈ ਆਸਣ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਆਰਾਮਕਰ੍ਤਾ ਛਾਯਾਸੁ ਸ਼ੀਤਲਾਸੁ ਸੁਖਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਯਾਂਤਿ ਪੁष੍ਪਕਯਾਨੇਨ ਪੁष੍ਪਾਰਾਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨਃ
ਬਾਗ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਠੰਢੀ ਤੇ ਛਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਸੁਖ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਯਤਨਕਰ੍ਤਾ ਚ ਯਤੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯ ਚ । ਅਨਾਥਮਂਡਪਾਨਾਂ ਚ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਯਾਤਿ ਗृਹੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਯਤੀਆਂ ਲਈ ਆਸ਼ਰਮ, ਜਾਂ ਅਨਾਥਾਂ ਲਈ ਝੋਪੜੀਆਂ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਘਰਾਂ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਗ੍ਨਿਗੁਰੁਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਪੂਜਕਃ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅੱਗ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਦੀਨੇषੁ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੇषੁ ਯਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਪਿ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ਸਮੁਪੈਤਿ ਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਚ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਸਂਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿਹੜੇ ਗਰੀਬ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਇੱਛਤੀਆਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਹੀ ਸੱਚਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਦਾਨੇਨ ਵਿਜ੍ਞੇਯਮਪਿ ਵਾਲਾਗ੍ਰਮਾਤ੍ਰਕਮ੍ । ਯਤ੍ਪਾਤ੍ਰਾਦਿ ਚਤੁष੍ਟਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਤੇषੁ ਸਦਾ ਮਮ
ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਾਨ, ਚਾਹੇ ਵਾਲ ਦੀ ਨੋਕ ਜਿੰਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਮਝੋ ਉਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ; ਜੋ ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਾਤਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੀਯਤੇ ਸਦਾ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਾਯਾਸ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ । ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੇषੁ ਦੀਨੇषੁ ਯਚ੍ਛਤ੍ਯਾਵਸਥਾਨ੍ਯਪਿ
ਇਸ ਲਈ ਭਾਵਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪੈਤਾਮਹਂ ਨृਪ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਯੇਨ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਤ੍ਤਂ ਕਾਕਿਣਿਮਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਇੱਛਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਇਕ ਕੌਡੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਸ੍ਯਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਤਿਥਿਰ੍ਭੂਪ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਾਨ੍ਵਿਤੈਰ੍ਦੇਯਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਦਿਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤ੍ਰੇऽष੍ਟषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਲਾ ਅਠਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਮਾਤਲਿਰੁਵਾਚ- ਅਥ ਧਰ੍ਮਾਃ ਸ਼ਿਵੇਨੋਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮਾਗਮੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਜ੍ਞੇਯਾ ਬਹੁਵਿਧਾਸ੍ਤੇ ਚ ਕਰ੍ਮਯੋਗਪ੍ਰਭੇਦਤਃ
ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ, ਉਹ ਧਰਮ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉੱਚੇ ਸ਼ਿਵਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹਨ। ਇਹ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਨੁਸਾਰ।
ਹਿਂਸਾਦਿਦੋषਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਯਾਸਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯਾਸਾ ਮਹਤ੍ਫਲਾਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਹਿੰਸਾ ਆਦਿ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਾਜੁਕ, ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ।
ਅਨਂਤਸ਼ਾਖਾਕਲਿਤਾਃ ਸ਼ਿਵਮੂਲੈਕਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨਸੁਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ
ਇਹ ਸ਼ਿਵਧਰਮ ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੂਲ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਹਨ।
ਧਾਰਯਂਤਿ ਸ਼ਿਵਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਸ਼ਿਵਭਾषਿਤੈਃ । ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਤਾਰਕਾਃ
ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਥਾਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵਧਰਮ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾऽਹਿ ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸਤ੍ਯਂ ਹ੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸਂਯਮਃ । ਦਾਨਮਿਜ੍ਯਾਤਪੋਦਾਨਂ ਦਸ਼ਕਂ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੈਰਜ, ਸਚਾਈ, ਲਜਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਰੋਕ, ਦਾਨ, ਪੂਜਾ, ਤਪ, ਅਤੇ ਦਾਨ — ਇਹ ਦਸ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਸਾਧਨ ਹਨ।
ਅਥ ਵ੍ਯਸ੍ਤੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮੈਰਨੁष੍ਠਿਤੈਃ । ਸ਼ਿਵੈਕਰਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਰ੍ਗਤਿਰੇਕੈਵ ਕਲ੍ਪਿਤਾ
ਚਾਹੇ ਇਹ ਸ਼ਿਵਧਰਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਅਮਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਿਸਚਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਭੂਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਾਧਾਰਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਤਥਾ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤੁਲ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਪੁਰਂਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਥਾਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਸਭ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥੇਹ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਭੋਗਾਃ ਸਾਤਿਸ਼ਯਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਨਾਨਾਪੁਣ੍ਯਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਭੋਗਾਃ ਸ਼ਿਵਪੁਰੇ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਸਭ ਜੀਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਫਲਂ ਚਾਪਿ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਭਿਃ । ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚੈਕਸ੍ਯ ਫਲਂ ਤਤ੍ਰੋਪਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਫਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਭੋਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਥੇ, ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ਿਵਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਯਾਦृਗ੍ਭਵੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪਾਤ੍ਰਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਭੋਗਾਃ ਸ਼ਿਵਪੁਰੇ ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਞੇਯਾਃ ਸਾਤਿਸ਼ਯਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸੁਖ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਥਾਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਪਰਂ ਤੁਲ੍ਯਾ ਭੋਗਾਃ ਸ਼ਾਂਤਿਮਯਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਭੋਗਜਿਗੀषਯਾ
ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸਭ ਲਈ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੇ ਸੁਖ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤਿਸ਼ਯਮੇਵੈਕਂ ਭਾਵਿਤਂ ਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਆਤ੍ਮਭੋਗਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਃ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹੀ ਚੀਜ਼, ਜੋ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਾਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਸ਼ਿਵ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਰਤਾ ਨਰਾਃ । ਆਵਰ੍ਤਂਤੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਂਸਾਰੇ ਭੋਗਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ, ਜੋ ਗਿਆਨਯੋਗ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ, ਜੋ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਂਸ੍ਤੁ ਭੋਗਾਸਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਵਿਰਕ੍ਤਃ ਸ਼ਾਂਤਚਿਤ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ ਦੀ ਲਗਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਵਿਅਸਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਚਾਪੀਸ਼ਾਨ੍ਯਹृਦਯਾ ਯਜਂਤੀਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸਂਗਤਃ । ਤੇषਾਮਪਿ ਦਦਾਤੀਸ਼ਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਭਾਵਾਨੁਰੂਪਤਃ
ਜੋ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੌਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਰ੍ਚਯਂਤਿ ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸਕृਦੁਚ੍ਛਿਨ੍ਨਕਲ੍ਮषਾਃ । ਤੇषਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚਲੋਕੇषੁ ਭੋਗਾਨੀਸ਼ਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਉਥੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਸ਼ਾਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਦੁਃਖਭਾਰੇਣ ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਃ । ਅਨ੍ਨਦਃ ਪੁਣ੍ਯਦਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਦਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੁੱਖ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਪਿਸ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਦਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਯਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਭੋਗਸ੍ਤ੍ਰੀਵਾਹਨਾਨਿ ਚ
ਇਸ ਲਈ ਰੋਟੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ, ਸੁਖ-ਸਾਧਨ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸਵਾਰੀ—all ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।