ਦੀਨਸਰ੍ਵਸ੍ਵਹਰਣਂ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਜਵਾਜਿਨਾਮ੍ । ਗੋਭੂਰਜਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮੋषਧੀਨਾਂ ਰਸਸ੍ਯ ਚ
ਗਰੀਬ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਲੈਣਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ, ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਘੋੜਾ ਛੀਨਣਾ, ਜਾਂ ਗਾਂ, ਜਮੀਨ, ਚਾਂਦੀ, ਕੱਪੜਾ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਸ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ।
ਚਂਦਨਾਗੁਰੁਕਰ੍ਪੂਰ ਕਸ੍ਤੂਰੀ ਪਟ੍ਟ ਵਾਸਸਾਮ੍ । ਪਰਨ੍ਯਾਸਾਪਹਰਣਂ ਰੁਕ੍ਮਸ੍ਤੇਯਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਪੂਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾਯਾ ਵਰਯੋਗ੍ਯਾਯਾ ਅਦਾਨਂ ਸਦृਸ਼ੇ ਵਰੇ । ਪੁਤ੍ਰਮਿਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰੇषੁ ਗਮਨਂ ਭਗਿਨੀषੁ ਚ
ਜੋ ਕੁੜੀ ਵਿਆਹ ਜੋਗ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਵਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਮਿੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਭੈਣ ਨਾਲ ਅਵੈਧ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣਾ।
ਕੁਮਾਰੀਸਾਹਸਂ ਘੋਰਮਂਤ੍ਯਜਸ੍ਤ੍ਰੀਨਿषੇਵਣਮ੍ । ਸਵਰ੍ਣਾਯਾਸ਼੍ਚ ਗਮਨਂ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰਨਾ, ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਅਵੈਧ ਸੰਬੰਧ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਪਾਤਕਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੁ । ਤਾਨਿ ਪਾਤਕਸਂਜ੍ਞਾਨਿ ਤਨ੍ਨ੍ਯੂਨਮੁਪਪਾਤਕਮ੍
ਇਹ ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਪਾਤਕ' ਆਖਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹਨ, ਉਹ 'ਉਪਪਾਤਕ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਾਯਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਯਃ ਪੁਨਃ । ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਰਤੇ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਤਦੁਪਪਾਤਕਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪ ਭੁੱਲ ਜਾਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਉਪਪਾਤਕ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਰਣਂ ਮਰ੍ਯਾਦਾਯਾ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਅਤਿਮਾਨਾਤਿਕੋਪਸ਼੍ਚ ਦਾਂਭਿਕਤ੍ਵਂ ਕृਤਘ੍ਨਤਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ, ਹੱਦਾਂ ਲੰਘ ਜਾਣਾ, ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ, ਦੋਖਾ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਅਹਿਸਾਨ ਫਰਾਮੋਸ਼ੀ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਿਃ ਕਾਰ੍ਪਰ੍ਣ੍ਯਂ ਸ਼ਾਠ੍ਯਮਤ੍ਸਰਮ੍ । ਪਰਦਾਰਾਭਿਗਮਨਂ ਸਾਧ੍ਵੀਕਨ੍ਯਾਭਿਦੂषਣਮ੍
ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਕੰਜੂਸੀ, ਚਾਲਾਕੀ, ਈਰਖਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਵੱਲ ਵਧਣਾ, ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰਨਾ।
ਪਰਿਵਿਤ੍ਤਿਃ ਪਰਿਵੇਤ੍ਤਾ ਯਯਾ ਚ ਪਰਿਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਤਯੋਰ੍ਦਾਨਂ ਚ ਕਨ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤਯੋਰੇਵ ਚ ਯਾਜਨਮ੍
ਪਰਿਵਿੱਤੀ (ਦੋਸ਼ੀ ਕੋਲੋਂ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ), ਪਰਿਵੇਤਾ (ਜੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ), ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਵਿਆਹਣਾ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨਾ।
ਪੁਤ੍ਰਮਿਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਾਣਾਮਭਾਵੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨਸ੍ਤਥਾ । ਭਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਸਾਧੂਨਾਂ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਮਿੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ।
ਗਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਵੈਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਘਾਤਨਮ੍ । ਸ਼ਿਵਾਯਤਨਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਰਾਮ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਗਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ।
ਯਃ ਪੀਡਾਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨਾਮਾਚਰੇਦਲ੍ਪਿਕਾਮਪਿ । ਤਦ੍ਭृਤ੍ਯਪਰਿਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਪਸ਼ੁਧਾਨ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਸੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪਸ਼ੂ, ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।
ਕਰ੍ष ਧਾਨ੍ਯ ਪਸ਼ੁਸ੍ਤੇਯਮਯਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਯਾਜਨਮ੍ । ਯਜ੍ਞਾਰਾਮਤਡਾਗਾਨਾਂ ਦਾਰਾਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਯਃ
ਹਲ, ਅਨਾਜ, ਪਸ਼ੂ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ, ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ, ਯੱਗ, ਤਲਾਬ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਚਣਾ।
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸਾਨਾਂ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਸੁਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਧਨਾਨ੍ਯੁਪਜੀਵਂਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਗਾਤ੍ਯਂਤਜੀਵਿਤਾ
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਉਪਵਾਸ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਣਾ, ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਜੀਉਣਾ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਲੈਣਾ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਵਿਕ੍ਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਅਧਰ੍ਮਂ ਵਰ੍ਣਤੇ ਨਰਃ । ਪਰਦੋषਪ੍ਰਵਾਦੀ ਚ ਪਰਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਵਲੋਕਕਃ
ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਚਣਾ, ਅਧਰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਚਰਚਾ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਵੇਖਣਾ।
ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਭਿਲਾषੀ ਚ ਪਰਦਾਰਾਵਲੋਕਕਃ । ਏਤੇ ਗੋਘ੍ਨਸਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਾ ਨृਪਨਂਦਨ
ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨਾ, ਹੋਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਵੱਲ ਤਾਕਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਗਾਂ ਮਾਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝੋ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।
ਯਃ ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਗੋਹਰ੍ਤਾ ਗੋਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਯੀ । ਨਿਰ੍ਦਯੋऽਤੀਵ ਭृਤ੍ਯੇषੁ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਦਮਕਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੇ ਲੇਖਕ ਹਨ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਜਾਂ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਰਦਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਮਿਥ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵਦਤੇ ਵਾਚਮਾਕਰ੍ਣਯਤਿ ਯਃ ਪਰੈਃ । ਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹੀ ਗੁਰੁਦ੍ਰੋਹੀ ਮਾਯਾਵੀ ਚਪਲਃ ਸ਼ਠਃ
ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਝੂਠ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਲਾਕ, ਬਦਲਾਊ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹਨ—
ਯੋ ਭਾਰ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਬਾਲਵृਦ੍ਧਕृਸ਼ਾਤੁਰਾਨ੍ । ਭृਤ੍ਯਾਨਤਿਥਿਬਂਧੂਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ, ਬਿਮਾਰਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭੁੱਖੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਤੁ ਮृष੍ਟਂ ਸਮਸ਼੍ਨਂਤਿ ਨੋ ਵਾਂਚ੍ਛਂਤਂ ਦਦਂਤਿ ਚ । ਪृਥਕ੍ਪਾਕੀ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿषੁ ਗਰ੍ਹਿਤਃ
ਜੋ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ 'ਵੱਖਰਾ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲਾ' ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਤ ਹੈ।
ਨਿਯਮਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਯੇ ਤ੍ਯਜਂਤ੍ਯਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ । ਪ੍ਰਵ੍ਰਜ੍ਯਾਗਮਿਤਾ ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਯੇ ਚ ਮਦ੍ਯਪੈਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਿਯਮ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਨਿਯਮ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਝੂਠੀ ਵਿਰਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਰਾਬੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਚਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ਯਰੋਗਾਰ੍ਤਾਂ ਗਾਂ ਪਿਪਾਸਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤੁਰਾਮ੍ । ਨ ਪਾਲਯਂਤਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਤੇ ਗੋਘ੍ਨਾ ਨਾਰਕਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਪਿਆਸ ਜਾਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਦਿਲੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਰਤਾ ਯੇ ਚ ਚਤੁष੍ਪਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਭੇਦਕਾਃ । ਸਾਧੂਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਗੁਰੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਯਸ਼੍ਚ ਗਾਂ ਹਿ ਪ੍ਰਤਾਡਯੇਤ੍
ਜੋ ਹਰ ਪਾਪ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਚੌਪੈ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਧੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੀਟਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਤਾਡਯਂਤ੍ਯਦੋषਾਂ ਚ ਨਾਰੀਂ ਸਾਧੁਪਦੇਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਆਲਸ੍ਯਬਦ੍ਧਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਯਃ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਨੇਕ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਆਲਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਸੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਦੁਰ੍ਬਲਾਂਸ਼੍ਚ ਨ ਪੁष੍ਣਂਤਿ ਨष੍ਟਾਨ੍ਨਾਨ੍ਵੇषਯਂਤਿ ਚ । ਪੀਡਯਂਤ੍ਯਤਿਭਾਰੇਣ ਸਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਵਾਹਯਂਤਿ ਚ
ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਗੁਆਚੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ, ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰ ਪਾ ਕੇ ਪੀੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਖਮੀ ਨੂੰ ਭਾਰ ਚੁਕਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਰਤਾ ਯੇ ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਯੇ ਚ ਭੁਂਜਤੇ । ਭਗ੍ਨਾਂਗੀਂ ਕ੍ਸ਼ਤਰੋਗਾਰ੍ਤਾਂ ਗੋਰੂਪਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਤੁਰਾਮ੍
ਜੋ ਹਰ ਪਾਪ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਲੱਤ, ਜਖਮ ਜਾਂ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਜਾਂ ਭੁੱਖੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—
ਨ ਪਾਲਯਂਤਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਤੇ ਜਨਾ ਨਾਰਕਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਵृषਾਣਾਂ ਵृषਣੌ ਯੇ ਚ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਘਾਤਯਂਤਿ ਚ
ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਦਿਲੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਬਲਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਕੱਟਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹਨ—
ਬਾਧਯਂਤਿ ਚ ਗੋਵਤ੍ਸਾਨ੍ਮਹਾਨਾਰਕਿਣੋ ਨਰਾਃ । ਆਸ਼ਯਾ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृषਾਸ਼੍ਰਮਪੀਡਿਤਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਗਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਆਸਰੇ ਲੱਭਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਚਾਤਿਥਿਂ ਨ ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਤੇ ਵੈ ਨਿਰਯਗਾਮਿਨਃ । ਅਨਾਥਂ ਵਿਕਲਂ ਦੀਨਂ ਬਾਲਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਭृਸ਼ਾਤੁਰਮ੍
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਅਨਾਥ, ਅਪਾਹਜ, ਗਰੀਬ, ਬੱਚੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ—
ਨਾਨੁਕਂਪਂਤਿ ਯੇ ਮੂਢਾਸ੍ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਅਜਾਵਿਕੋ ਮਾਹਿषਿਕੋ ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਵृषਲੀਪਤਿਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਬੱਕਰੀਆਂ, ਭੈਸਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਲਾ ਹੈ—