ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਯਃ ਸਮਾਹੂਯ ਯਾਚਮਾਨਮਕਿਂਚਨਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸ ਚ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਨृਪ
ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਤੇ ਨਿਰਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਕੁਝ ਨਹੀਂ'—ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਯਾਭਿਮਾਨੇਨ ਨਿਸ੍ਤੇਜਯਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਉਦਾਸੀਨਂ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਨਿਰਲੇਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਿਥ੍ਯਾਗੁਣੈਰਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਯਤ੍ਯੁਤ੍ਕਰ੍षਤਾਂ ਪੁਨਃ । ਗੁਰੁਂ ਵਿਰੋਧਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਚ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜੋ ਝੂਠੇ ਗੁਣ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृषਾਤਪ੍ਤਦੇਹਾਨਾਮਨ੍ਨਭੋਜਨਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਯਃ ਸਮਾਚਰਤੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਤਮਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਤਪੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਵੇਲੇ ਰੋਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਸ਼ੁਨਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਰਂਧ੍ਰਾਨ੍ਵੇषਣਤਤ੍ਪਰਃ । ਉਦ੍ਵੇਜਨਕਰਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਸ ਚ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਚੁਗਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਸ਼ ਲੱਭਣ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਤੇ ਕਠੋਰ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਦ੍ਵਿਜ ਗਵਾਂ ਭੂਮਿਂ ਪੂਰ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਹਰੇਤ੍ਤੁ ਯਃ । ਪ੍ਰਨष੍ਟਾਮਪਿ ਕਾਲੇਨ ਤਮਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ, ਭਾਵੇਂ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਗੁੰਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਵਿਤ੍ਤਾਪਹਰਣਂ ਨ੍ਯਾਸੇਨ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਤਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੋਸੇ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਧਨ ਜੇ ਕੋਈ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਂਚਯਜ੍ਞੀਯਕਰ੍ਮਣਿ । ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਯਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਤੇ ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਤੱਬ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਾਂ, ਪਿਓ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਅਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਵਨੇ ਨਿਰਪਰਾਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਮਾਰਣਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣਾ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਖਾਣੇ ਖਾਣਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ।
ਗਵਾਂ ਗੋष੍ਠੇ ਵਨੇ ਚਾਗ੍ਨੇਃ ਪੁਰੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਚ ਦੀਪਨਮ੍ । ਇਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਘੋਰਾਣਿ ਸੁਰਾਪਾਨਸਮਾਨਿ ਤੁ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਥਾਂ, ਜੰਗਲ, ਘਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਣਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।
ਦੀਨਸਰ੍ਵਸ੍ਵਹਰਣਂ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਜਵਾਜਿਨਾਮ੍ । ਗੋਭੂਰਜਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮੋषਧੀਨਾਂ ਰਸਸ੍ਯ ਚ
ਗਰੀਬ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਲੈਣਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ, ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਘੋੜਾ ਛੀਨਣਾ, ਜਾਂ ਗਾਂ, ਜਮੀਨ, ਚਾਂਦੀ, ਕੱਪੜਾ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਸ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ।
ਚਂਦਨਾਗੁਰੁਕਰ੍ਪੂਰ ਕਸ੍ਤੂਰੀ ਪਟ੍ਟ ਵਾਸਸਾਮ੍ । ਪਰਨ੍ਯਾਸਾਪਹਰਣਂ ਰੁਕ੍ਮਸ੍ਤੇਯਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਪੂਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾਯਾ ਵਰਯੋਗ੍ਯਾਯਾ ਅਦਾਨਂ ਸਦृਸ਼ੇ ਵਰੇ । ਪੁਤ੍ਰਮਿਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰੇषੁ ਗਮਨਂ ਭਗਿਨੀषੁ ਚ
ਜੋ ਕੁੜੀ ਵਿਆਹ ਜੋਗ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਵਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਮਿੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਭੈਣ ਨਾਲ ਅਵੈਧ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣਾ।
ਕੁਮਾਰੀਸਾਹਸਂ ਘੋਰਮਂਤ੍ਯਜਸ੍ਤ੍ਰੀਨਿषੇਵਣਮ੍ । ਸਵਰ੍ਣਾਯਾਸ਼੍ਚ ਗਮਨਂ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰਨਾ, ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਅਵੈਧ ਸੰਬੰਧ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਪਾਤਕਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੁ । ਤਾਨਿ ਪਾਤਕਸਂਜ੍ਞਾਨਿ ਤਨ੍ਨ੍ਯੂਨਮੁਪਪਾਤਕਮ੍
ਇਹ ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਪਾਤਕ' ਆਖਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹਨ, ਉਹ 'ਉਪਪਾਤਕ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਾਯਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਯਃ ਪੁਨਃ । ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਰਤੇ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਤਦੁਪਪਾਤਕਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪ ਭੁੱਲ ਜਾਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਉਪਪਾਤਕ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਰਣਂ ਮਰ੍ਯਾਦਾਯਾ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਅਤਿਮਾਨਾਤਿਕੋਪਸ਼੍ਚ ਦਾਂਭਿਕਤ੍ਵਂ ਕृਤਘ੍ਨਤਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ, ਹੱਦਾਂ ਲੰਘ ਜਾਣਾ, ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ, ਦੋਖਾ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਅਹਿਸਾਨ ਫਰਾਮੋਸ਼ੀ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਿਃ ਕਾਰ੍ਪਰ੍ਣ੍ਯਂ ਸ਼ਾਠ੍ਯਮਤ੍ਸਰਮ੍ । ਪਰਦਾਰਾਭਿਗਮਨਂ ਸਾਧ੍ਵੀਕਨ੍ਯਾਭਿਦੂषਣਮ੍
ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਕੰਜੂਸੀ, ਚਾਲਾਕੀ, ਈਰਖਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਵੱਲ ਵਧਣਾ, ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰਨਾ।
ਪਰਿਵਿਤ੍ਤਿਃ ਪਰਿਵੇਤ੍ਤਾ ਯਯਾ ਚ ਪਰਿਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਤਯੋਰ੍ਦਾਨਂ ਚ ਕਨ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤਯੋਰੇਵ ਚ ਯਾਜਨਮ੍
ਪਰਿਵਿੱਤੀ (ਦੋਸ਼ੀ ਕੋਲੋਂ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ), ਪਰਿਵੇਤਾ (ਜੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ), ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਵਿਆਹਣਾ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨਾ।
ਪੁਤ੍ਰਮਿਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਾਣਾਮਭਾਵੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨਸ੍ਤਥਾ । ਭਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਸਾਧੂਨਾਂ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਮਿੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ।
ਗਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਵੈਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਘਾਤਨਮ੍ । ਸ਼ਿਵਾਯਤਨਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਰਾਮ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਗਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ।
ਯਃ ਪੀਡਾਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨਾਮਾਚਰੇਦਲ੍ਪਿਕਾਮਪਿ । ਤਦ੍ਭृਤ੍ਯਪਰਿਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਪਸ਼ੁਧਾਨ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਸੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪਸ਼ੂ, ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।
ਕਰ੍ष ਧਾਨ੍ਯ ਪਸ਼ੁਸ੍ਤੇਯਮਯਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਯਾਜਨਮ੍ । ਯਜ੍ਞਾਰਾਮਤਡਾਗਾਨਾਂ ਦਾਰਾਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਯਃ
ਹਲ, ਅਨਾਜ, ਪਸ਼ੂ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ, ਅਯੋਗ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ, ਯੱਗ, ਤਲਾਬ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਚਣਾ।
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸਾਨਾਂ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਸੁਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਧਨਾਨ੍ਯੁਪਜੀਵਂਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਗਾਤ੍ਯਂਤਜੀਵਿਤਾ
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਉਪਵਾਸ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਣਾ, ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਜੀਉਣਾ ਜਾਂ ਇਸਤਰੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਲੈਣਾ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਵਿਕ੍ਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਅਧਰ੍ਮਂ ਵਰ੍ਣਤੇ ਨਰਃ । ਪਰਦੋषਪ੍ਰਵਾਦੀ ਚ ਪਰਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਵਲੋਕਕਃ
ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਚਣਾ, ਅਧਰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਚਰਚਾ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਵੇਖਣਾ।
ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਭਿਲਾषੀ ਚ ਪਰਦਾਰਾਵਲੋਕਕਃ । ਏਤੇ ਗੋਘ੍ਨਸਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਾ ਨृਪਨਂਦਨ
ਹੋਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨਾ, ਹੋਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਵੱਲ ਤਾਕਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਗਾਂ ਮਾਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝੋ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।
ਯਃ ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਗੋਹਰ੍ਤਾ ਗੋਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਯੀ । ਨਿਰ੍ਦਯੋऽਤੀਵ ਭृਤ੍ਯੇषੁ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਦਮਕਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੇ ਲੇਖਕ ਹਨ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਜਾਂ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਰਦਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਮਿਥ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵਦਤੇ ਵਾਚਮਾਕਰ੍ਣਯਤਿ ਯਃ ਪਰੈਃ । ਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹੀ ਗੁਰੁਦ੍ਰੋਹੀ ਮਾਯਾਵੀ ਚਪਲਃ ਸ਼ਠਃ
ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਝੂਠ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਲਾਕ, ਬਦਲਾਊ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹਨ—
ਯੋ ਭਾਰ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਬਾਲਵृਦ੍ਧਕृਸ਼ਾਤੁਰਾਨ੍ । ਭृਤ੍ਯਾਨਤਿਥਿਬਂਧੂਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ, ਬਿਮਾਰਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭੁੱਖੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਤੁ ਮृष੍ਟਂ ਸਮਸ਼੍ਨਂਤਿ ਨੋ ਵਾਂਚ੍ਛਂਤਂ ਦਦਂਤਿ ਚ । ਪृਥਕ੍ਪਾਕੀ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿषੁ ਗਰ੍ਹਿਤਃ
ਜੋ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭੁੱਖੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ 'ਵੱਖਰਾ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲਾ' ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਤ ਹੈ।