ਹਰਿਜ੍ਞਾਨਂ ਯਥਾਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯੇਤ੍ । ਅਧੀਤੇ ਚ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਯਃ ਪ੍ਰਮਾਦਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈਂ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਗਲਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਚਾਸ਼ੁਚੌ ਸ੍ਥਾਨੇ ਯਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਤਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਚ । ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਸੇਨ ਜ੍ਞਾਨਨਿਂਦਾ ਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਲਾ ਹੋ ਕੇ ਮੈਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੋਲਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਪੂਜਾਮਕृਤ੍ਵੈਵ ਯਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ । ਨ ਕਰੋਤਿ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਮਾਜ੍ਞਾਭਂਗਂ ਚ ਭਾਵਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਾਭਿਨਂਦਤਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਗੁਰੁਕਰ੍ਮਣਿ ਸਾਧ੍ਯੇ ਚ ਤਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਲਟ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗੁਰੁਮਾਰ੍ਤਮਸ਼ਕ੍ਤਂ ਚ ਵਿਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਤਥਾ । ਅਰਿਭਿਃ ਪਰਿਭੂਤਂ ਵਾ ਯਃ ਸਂਤ੍ਯਜਤਿ ਪਾਪਕृਤ੍
ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੁਖੀ, ਅਸਹਾਇ, ਪਰਦੇਸ ਜਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਤ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ।
ਪਠਮਾਨਂ ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਵਸੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਠਦੇ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਉਗਰਾਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਠਮਾਨਂ ਗੁਰੁਂ ਯੋ ਹਿ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਯਤਿ ਪਾਪਧੀਃ । ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪਾਤਕਂ ਘੋਰਂ ਚਿਰਂ ਨਰਕਦਾਯਕਮ੍
ਜੋ ਮੰਦਾ ਸੋਚ ਰੱਖ ਕੇ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਹੈ ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਯਸ਼੍ਚਾਵਜ੍ਞਾਂ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਪਾਤਕਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਗੁਰੁਨਿਨ੍ਦਾਸਮਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋਹੀਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪਾਪ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੱਡਾ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ੍ਤੇਯੀ ਚ ਸੁਰਾਪੀ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ । ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਸ਼੍ਚੈਤੇ ਤਤ੍ਸਂਯੋਗੀ ਚ ਪਂਚਮਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਦਿਰਾ ਪੀਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪੰਜਵਾਂ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਭਯਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਮਰ੍ਮਾਤਿਕृਨ੍ਤਕੋ ਯਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਃ ਸ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਕ੍ਰੋਧ, ਵੈਰ, ਡਰ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਾਜੁਕ ਅੰਗ ਵੱਜਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਯਃ ਸਮਾਹੂਯ ਯਾਚਮਾਨਮਕਿਂਚਨਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸ ਚ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਨृਪ
ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਤੇ ਨਿਰਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਕੁਝ ਨਹੀਂ'—ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਯਾਭਿਮਾਨੇਨ ਨਿਸ੍ਤੇਜਯਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਉਦਾਸੀਨਂ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਨਿਰਲੇਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਿਥ੍ਯਾਗੁਣੈਰਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਯਤ੍ਯੁਤ੍ਕਰ੍षਤਾਂ ਪੁਨਃ । ਗੁਰੁਂ ਵਿਰੋਧਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਚ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜੋ ਝੂਠੇ ਗੁਣ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृषਾਤਪ੍ਤਦੇਹਾਨਾਮਨ੍ਨਭੋਜਨਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਯਃ ਸਮਾਚਰਤੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਤਮਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਤਪੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਵੇਲੇ ਰੋਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਸ਼ੁਨਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਰਂਧ੍ਰਾਨ੍ਵੇषਣਤਤ੍ਪਰਃ । ਉਦ੍ਵੇਜਨਕਰਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਸ ਚ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਚੁਗਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਸ਼ ਲੱਭਣ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਤੇ ਕਠੋਰ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਦ੍ਵਿਜ ਗਵਾਂ ਭੂਮਿਂ ਪੂਰ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਹਰੇਤ੍ਤੁ ਯਃ । ਪ੍ਰਨष੍ਟਾਮਪਿ ਕਾਲੇਨ ਤਮਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ, ਭਾਵੇਂ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਗੁੰਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਵਿਤ੍ਤਾਪਹਰਣਂ ਨ੍ਯਾਸੇਨ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਤਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੋਸੇ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਧਨ ਜੇ ਕੋਈ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਂਚਯਜ੍ਞੀਯਕਰ੍ਮਣਿ । ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਯਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਤੇ ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਤੱਬ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਾਂ, ਪਿਓ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਅਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਵਨੇ ਨਿਰਪਰਾਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਮਾਰਣਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣਾ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਖਾਣੇ ਖਾਣਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ।
ਗਵਾਂ ਗੋष੍ਠੇ ਵਨੇ ਚਾਗ੍ਨੇਃ ਪੁਰੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਚ ਦੀਪਨਮ੍ । ਇਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਘੋਰਾਣਿ ਸੁਰਾਪਾਨਸਮਾਨਿ ਤੁ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਥਾਂ, ਜੰਗਲ, ਘਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਣਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।
ਦੀਨਸਰ੍ਵਸ੍ਵਹਰਣਂ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਗਜਵਾਜਿਨਾਮ੍ । ਗੋਭੂਰਜਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮੋषਧੀਨਾਂ ਰਸਸ੍ਯ ਚ
ਗਰੀਬ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਲੈਣਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ, ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਘੋੜਾ ਛੀਨਣਾ, ਜਾਂ ਗਾਂ, ਜਮੀਨ, ਚਾਂਦੀ, ਕੱਪੜਾ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਸ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ।
ਚਂਦਨਾਗੁਰੁਕਰ੍ਪੂਰ ਕਸ੍ਤੂਰੀ ਪਟ੍ਟ ਵਾਸਸਾਮ੍ । ਪਰਨ੍ਯਾਸਾਪਹਰਣਂ ਰੁਕ੍ਮਸ੍ਤੇਯਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਪੂਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾਯਾ ਵਰਯੋਗ੍ਯਾਯਾ ਅਦਾਨਂ ਸਦृਸ਼ੇ ਵਰੇ । ਪੁਤ੍ਰਮਿਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰੇषੁ ਗਮਨਂ ਭਗਿਨੀषੁ ਚ
ਜੋ ਕੁੜੀ ਵਿਆਹ ਜੋਗ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਵਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਮਿੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਭੈਣ ਨਾਲ ਅਵੈਧ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣਾ।
ਕੁਮਾਰੀਸਾਹਸਂ ਘੋਰਮਂਤ੍ਯਜਸ੍ਤ੍ਰੀਨਿषੇਵਣਮ੍ । ਸਵਰ੍ਣਾਯਾਸ਼੍ਚ ਗਮਨਂ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰਨਾ, ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਅਵੈਧ ਸੰਬੰਧ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਪਾਤਕਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੁ । ਤਾਨਿ ਪਾਤਕਸਂਜ੍ਞਾਨਿ ਤਨ੍ਨ੍ਯੂਨਮੁਪਪਾਤਕਮ੍
ਇਹ ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਪਾਤਕ' ਆਖਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹਨ, ਉਹ 'ਉਪਪਾਤਕ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਾਯਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਯਃ ਪੁਨਃ । ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਰਤੇ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਤਦੁਪਪਾਤਕਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪ ਭੁੱਲ ਜਾਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਉਪਪਾਤਕ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਰਣਂ ਮਰ੍ਯਾਦਾਯਾ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਅਤਿਮਾਨਾਤਿਕੋਪਸ਼੍ਚ ਦਾਂਭਿਕਤ੍ਵਂ ਕृਤਘ੍ਨਤਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੋਰੀ ਕਰਨਾ, ਹੱਦਾਂ ਲੰਘ ਜਾਣਾ, ਵਧੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ, ਦੋਖਾ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਅਹਿਸਾਨ ਫਰਾਮੋਸ਼ੀ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਿਃ ਕਾਰ੍ਪਰ੍ਣ੍ਯਂ ਸ਼ਾਠ੍ਯਮਤ੍ਸਰਮ੍ । ਪਰਦਾਰਾਭਿਗਮਨਂ ਸਾਧ੍ਵੀਕਨ੍ਯਾਭਿਦੂषਣਮ੍
ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਕੰਜੂਸੀ, ਚਾਲਾਕੀ, ਈਰਖਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਵੱਲ ਵਧਣਾ, ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰਨਾ।
ਪਰਿਵਿਤ੍ਤਿਃ ਪਰਿਵੇਤ੍ਤਾ ਯਯਾ ਚ ਪਰਿਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਤਯੋਰ੍ਦਾਨਂ ਚ ਕਨ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤਯੋਰੇਵ ਚ ਯਾਜਨਮ੍
ਪਰਿਵਿੱਤੀ (ਦੋਸ਼ੀ ਕੋਲੋਂ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ), ਪਰਿਵੇਤਾ (ਜੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ), ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਵਿਆਹਣਾ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨਾ।
ਪੁਤ੍ਰਮਿਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰਾਣਾਮਭਾਵੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨਸ੍ਤਥਾ । ਭਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਸਾਧੂਨਾਂ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਮਿੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ।