ਸ਼ਾਪਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਯਾਂਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਤ੍ । ਮਹਾਪਾਪੀ ਭਵੇਤ੍ਸੋਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਦृਸ਼ੋ ਯਦਿ
ਉਹ ਪਿਤਰ, ਜਿੱਥੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੰਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੈਤ੍ਰਾਚਾਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯੋ ਵਰ੍ਤੇਤ ਨਰੋਤ੍ਤਮ । ਮਹਾਪਾਪੀ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਃ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਜਾਣੋ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸਮਝੋ।
ਯੇ ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਸ਼ਿਵਾਚਾਰਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਭੋਗਦਾਯਕਮ੍ । ਨਿਂਦਂਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਪਾਪਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਾਰਗ ਜੋ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਸ਼ਿਵਾਚਾਰਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿषਂਤਿ ਚ । ਹਰਿਂ ਨਿਂਦਂਤਿ ਯੇ ਪਾਪਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵੇषਕਰਾਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਪਾਪੀ ਹਰੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਆਚਾਰਨਿਂਦਕਾ ਯੇ ਤੇ ਮਹਾਪਾਤਕਕृਤ੍ਤਮਾਃ । ਆਦ੍ਯਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਾਗਵਤਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਵੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।
ਵੈष੍ਣਵਂ ਹਰਿਵਂਸ਼ਂ ਵਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵਾ ਕੂਰ੍ਮਮੇਵ ਚ । ਪਾਦ੍ਮਂ ਵਾ ਯੇ ਪੂਜਯਂਤਿ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਾਰਗ, ਹਰਿਵੰਸ਼, ਮਤਸਯ, ਕੂਰਮ ਜਾਂ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇਨ ਵੈ ਦੇਵਃ ਪੂਜਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਸ੍ਥਾਨੇ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਨृਪ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਪੂਜਿਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਪੂਜਿਤਃ ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਸ਼ਨਵ ਗ੍ਰੰਥ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਮਲਾ ਪਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਂਪੂਜ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਯੇ ਗਾਯਂਤਿ ਲਿਖਂਤਿ ਚ । ਅਜ੍ਞਾਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰਯਂਤਿ ਚ
ਜੋ ਲੋਕ ਹਰੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਗਾਉਂਦੇ, ਲਿਖਦੇ, ਦਿੰਦੇ, ਸੁਣਦੇ ਜਾਂ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਸਮਝੇ-ਬੁਝੇ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਵਿਕ੍ਰੀਡਂਤਿ ਚ ਲੋਭੇਨ ਕੁਜ੍ਞਾਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ । ਅਸਂਸ੍ਕृਤਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇषੁ ਯਥੇष੍ਟਂ ਸ੍ਥਾਪਯਂਤਿ ਚ
ਉਹ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਗਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਾਂ ਅਣਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਰਜ਼ੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਖੇਡ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਜ੍ਞਾਨਂ ਯਥਾਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯੇਤ੍ । ਅਧੀਤੇ ਚ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਯਃ ਪ੍ਰਮਾਦਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈਂ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਗਲਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਚਾਸ਼ੁਚੌ ਸ੍ਥਾਨੇ ਯਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਤਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਚ । ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਸੇਨ ਜ੍ਞਾਨਨਿਂਦਾ ਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਲਾ ਹੋ ਕੇ ਮੈਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੋਲਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਪੂਜਾਮਕृਤ੍ਵੈਵ ਯਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ । ਨ ਕਰੋਤਿ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਮਾਜ੍ਞਾਭਂਗਂ ਚ ਭਾਵਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਾਭਿਨਂਦਤਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਗੁਰੁਕਰ੍ਮਣਿ ਸਾਧ੍ਯੇ ਚ ਤਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਲਟ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗੁਰੁਮਾਰ੍ਤਮਸ਼ਕ੍ਤਂ ਚ ਵਿਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਤਥਾ । ਅਰਿਭਿਃ ਪਰਿਭੂਤਂ ਵਾ ਯਃ ਸਂਤ੍ਯਜਤਿ ਪਾਪਕृਤ੍
ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੁਖੀ, ਅਸਹਾਇ, ਪਰਦੇਸ ਜਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਤ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ।
ਪਠਮਾਨਂ ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਵਸੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਠਦੇ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਉਗਰਾਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਠਮਾਨਂ ਗੁਰੁਂ ਯੋ ਹਿ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਯਤਿ ਪਾਪਧੀਃ । ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪਾਤਕਂ ਘੋਰਂ ਚਿਰਂ ਨਰਕਦਾਯਕਮ੍
ਜੋ ਮੰਦਾ ਸੋਚ ਰੱਖ ਕੇ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਹੈ ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਯਸ਼੍ਚਾਵਜ੍ਞਾਂ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਪਾਤਕਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਗੁਰੁਨਿਨ੍ਦਾਸਮਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋਹੀਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪਾਪ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੱਡਾ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ੍ਤੇਯੀ ਚ ਸੁਰਾਪੀ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ । ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਸ਼੍ਚੈਤੇ ਤਤ੍ਸਂਯੋਗੀ ਚ ਪਂਚਮਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਦਿਰਾ ਪੀਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪੰਜਵਾਂ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਭਯਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਮਰ੍ਮਾਤਿਕृਨ੍ਤਕੋ ਯਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਃ ਸ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਕ੍ਰੋਧ, ਵੈਰ, ਡਰ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਾਜੁਕ ਅੰਗ ਵੱਜਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਯਃ ਸਮਾਹੂਯ ਯਾਚਮਾਨਮਕਿਂਚਨਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸ ਚ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਨृਪ
ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਤੇ ਨਿਰਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਕੁਝ ਨਹੀਂ'—ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਯਾਭਿਮਾਨੇਨ ਨਿਸ੍ਤੇਜਯਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਉਦਾਸੀਨਂ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਨਿਰਲੇਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਿਥ੍ਯਾਗੁਣੈਰਥਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਯਤ੍ਯੁਤ੍ਕਰ੍षਤਾਂ ਪੁਨਃ । ਗੁਰੁਂ ਵਿਰੋਧਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਚ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜੋ ਝੂਠੇ ਗੁਣ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृषਾਤਪ੍ਤਦੇਹਾਨਾਮਨ੍ਨਭੋਜਨਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਯਃ ਸਮਾਚਰਤੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਤਮਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਤਪੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਵੇਲੇ ਰੋਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਸ਼ੁਨਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਰਂਧ੍ਰਾਨ੍ਵੇषਣਤਤ੍ਪਰਃ । ਉਦ੍ਵੇਜਨਕਰਃ ਕ੍ਰੂਰਃ ਸ ਚ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਚੁਗਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਸ਼ ਲੱਭਣ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਤੇ ਕਠੋਰ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਦ੍ਵਿਜ ਗਵਾਂ ਭੂਮਿਂ ਪੂਰ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਹਰੇਤ੍ਤੁ ਯਃ । ਪ੍ਰਨष੍ਟਾਮਪਿ ਕਾਲੇਨ ਤਮਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ, ਭਾਵੇਂ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਗੁੰਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਵਿਤ੍ਤਾਪਹਰਣਂ ਨ੍ਯਾਸੇਨ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਤਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੋਸੇ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਧਨ ਜੇ ਕੋਈ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪਂਚਯਜ੍ਞੀਯਕਰ੍ਮਣਿ । ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚ ਯਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਤੇ ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰਤੱਬ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਾਂ, ਪਿਓ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਅਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਵਨੇ ਨਿਰਪਰਾਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਮਾਰਣਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣਾ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਖਾਣੇ ਖਾਣਾ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ।
ਗਵਾਂ ਗੋष੍ਠੇ ਵਨੇ ਚਾਗ੍ਨੇਃ ਪੁਰੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਚ ਦੀਪਨਮ੍ । ਇਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਘੋਰਾਣਿ ਸੁਰਾਪਾਨਸਮਾਨਿ ਤੁ
ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਥਾਂ, ਜੰਗਲ, ਘਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਣਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।