ਨ ਦਦੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਤਾ ਯੋ ਗੋਹਤ੍ਯਾਦਿ ਸਮਂ ਭਵੇਤ੍ । ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਜੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਦ੍ਧਨਤ੍ਵ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਵੈ ਤਮੇਕਂ ਹਿ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ । ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵੈਧृਤੌ ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜੇ ਗਰੀਬੀ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਇਕ ਨੂੰ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਵੀ, ਜੇ ਕਦੇ ਕਸੂਰ ਜਾਂ ਉਲਟ-ਸਿਧਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਚਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾਹੇ ਪਰਪਕ੍ਸ਼ਕੇ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮੇਵਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦਿ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਕੈਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਖ਼ਸਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ ਤਿੰਨ ਵਰਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞੇ ਤਥਾ ਮਹਾਰਾਜ ऋਤ੍ਵਿਜਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕਾਰਯੇਤ੍ । ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾਨਾਯ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਕਰੀਦਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨੈਵ ਜਾਨਤਾ । ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਵਂਸ਼ਃ ਕੁਲਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੁषਂ ਤਥਾ
ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਪਰਚਿਆ ਨਾ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਸਦਾ ਵੰਸ਼, ਕੁਲ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਹੋਵੇ,
ਆਚਾਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸਨ੍ਨਿਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍ । ਕੁਲਂ ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਆਚਾਰੇਣ ਵਿਚਾਰਯੇਤ੍
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੁਲ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਪਛਾਣ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾਨੇ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਮੂਰ੍ਖ ਏਵ ਹਿ । ਅਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਃ
ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇਣ ਸਮੇਂ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੂਰਖ ਪਰ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਚੁਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਢੁੱਕਵਾਂ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾਨਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਿਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍ । ਆਤਿਥ੍ਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਪੂਰ੍ਵਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣੂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਹਮਾਨੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਕੁਰੁਤੇ ਪਾਪੀ ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦਾਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਚ ਪਰ੍ਵਸੁ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਤੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੁਣਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਆਦੌ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦਾਨੇ ਪ੍ਰਕਾਰਯੇਤ੍ । ਨਾਸ਼੍ਨਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਗੇਹੇ ਪਿਤਰੋ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਤੇ ਦਾਨ ਲਈ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਥੇ ਪਿਤਰ ਕਦੇ ਭੀ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਸ਼ਾਪਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਯਾਂਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਤ੍ । ਮਹਾਪਾਪੀ ਭਵੇਤ੍ਸੋਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਦृਸ਼ੋ ਯਦਿ
ਉਹ ਪਿਤਰ, ਜਿੱਥੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੰਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੈਤ੍ਰਾਚਾਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯੋ ਵਰ੍ਤੇਤ ਨਰੋਤ੍ਤਮ । ਮਹਾਪਾਪੀ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਃ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਜਾਣੋ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਸਮਝੋ।
ਯੇ ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਸ਼ਿਵਾਚਾਰਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਭੋਗਦਾਯਕਮ੍ । ਨਿਂਦਂਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਪਾਪਵਰ੍ਦ੍ਧਨਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਾਰਗ ਜੋ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਯੇ ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਸ਼ਿਵਾਚਾਰਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਨ੍ਦ੍ਵਿषਂਤਿ ਚ । ਹਰਿਂ ਨਿਂਦਂਤਿ ਯੇ ਪਾਪਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵੇषਕਰਾਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਪਾਪੀ ਹਰੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਆਚਾਰਨਿਂਦਕਾ ਯੇ ਤੇ ਮਹਾਪਾਤਕਕृਤ੍ਤਮਾਃ । ਆਦ੍ਯਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਾਗਵਤਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਵੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।
ਵੈष੍ਣਵਂ ਹਰਿਵਂਸ਼ਂ ਵਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਵਾ ਕੂਰ੍ਮਮੇਵ ਚ । ਪਾਦ੍ਮਂ ਵਾ ਯੇ ਪੂਜਯਂਤਿ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਾਰਗ, ਹਰਿਵੰਸ਼, ਮਤਸਯ, ਕੂਰਮ ਜਾਂ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇਨ ਵੈ ਦੇਵਃ ਪੂਜਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਸ੍ਥਾਨੇ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਨृਪ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਪੂਜਿਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਪੂਜਿਤਃ ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੇਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਸ਼ਨਵ ਗ੍ਰੰਥ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਮਲਾ ਪਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਸਂਪੂਜ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਯੇ ਗਾਯਂਤਿ ਲਿਖਂਤਿ ਚ । ਅਜ੍ਞਾਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰਯਂਤਿ ਚ
ਜੋ ਲੋਕ ਹਰੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਗਾਉਂਦੇ, ਲਿਖਦੇ, ਦਿੰਦੇ, ਸੁਣਦੇ ਜਾਂ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਸਮਝੇ-ਬੁਝੇ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਵਿਕ੍ਰੀਡਂਤਿ ਚ ਲੋਭੇਨ ਕੁਜ੍ਞਾਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ । ਅਸਂਸ੍ਕृਤਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇषੁ ਯਥੇष੍ਟਂ ਸ੍ਥਾਪਯਂਤਿ ਚ
ਉਹ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਗਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਾਂ ਅਣਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਰਜ਼ੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਖੇਡ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਜ੍ਞਾਨਂ ਯਥਾਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯੇਤ੍ । ਅਧੀਤੇ ਚ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਯਃ ਪ੍ਰਮਾਦਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈਂ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਗਲਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਚਾਸ਼ੁਚੌ ਸ੍ਥਾਨੇ ਯਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਤਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਚ । ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਸੇਨ ਜ੍ਞਾਨਨਿਂਦਾ ਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਲਾ ਹੋ ਕੇ ਮੈਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੋਲਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਪੂਜਾਮਕृਤ੍ਵੈਵ ਯਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ । ਨ ਕਰੋਤਿ ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਮਾਜ੍ਞਾਭਂਗਂ ਚ ਭਾਵਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਾਭਿਨਂਦਤਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਗੁਰੁਕਰ੍ਮਣਿ ਸਾਧ੍ਯੇ ਚ ਤਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਲਟ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗੁਰੁਮਾਰ੍ਤਮਸ਼ਕ੍ਤਂ ਚ ਵਿਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਤਥਾ । ਅਰਿਭਿਃ ਪਰਿਭੂਤਂ ਵਾ ਯਃ ਸਂਤ੍ਯਜਤਿ ਪਾਪਕृਤ੍
ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੁਖੀ, ਅਸਹਾਇ, ਪਰਦੇਸ ਜਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਤ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ।
ਪਠਮਾਨਂ ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਵਸੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਠਦੇ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਉਗਰਾਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਠਮਾਨਂ ਗੁਰੁਂ ਯੋ ਹਿ ਉਪੇਕ੍ਸ਼ਯਤਿ ਪਾਪਧੀਃ । ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪਾਤਕਂ ਘੋਰਂ ਚਿਰਂ ਨਰਕਦਾਯਕਮ੍
ਜੋ ਮੰਦਾ ਸੋਚ ਰੱਖ ਕੇ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਹੈ ਜੋ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਯਸ਼੍ਚਾਵਜ੍ਞਾਂ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਪਾਤਕਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਗੁਰੁਨਿਨ੍ਦਾਸਮਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋਹੀਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪਾਪ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੱਡਾ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ੍ਤੇਯੀ ਚ ਸੁਰਾਪੀ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ । ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਸ਼੍ਚੈਤੇ ਤਤ੍ਸਂਯੋਗੀ ਚ ਪਂਚਮਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਦਿਰਾ ਪੀਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪੰਜਵਾਂ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਭਯਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਮਰ੍ਮਾਤਿਕृਨ੍ਤਕੋ ਯਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਃ ਸ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਕ੍ਰੋਧ, ਵੈਰ, ਡਰ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਾਜੁਕ ਅੰਗ ਵੱਜਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਘਾਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।