ਮਾਨਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਚ ਪਾਪਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਤੇषਾਂ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਂ ਚ ਮਾਤਲੇ ਵਦ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਤਲਿ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕੀ ਨਤੀਜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਲਿਰੁਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਪਾਚਾਰਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤੇ ਸਤਿ ਮਹਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਤ੍ਰਲੋਕੇ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਮਾਤਲਿ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਵਰਤਾਅ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਨਿਂਦਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਚਾਰਸ੍ਯ ਕੁਤ੍ਸਨਮ੍ । ਮਹਾਪਾਤਕਮੇਵਾਪਿ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਪਂਡਿਤੈਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਵੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਾਧੂਨਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਃ ਪੀਡਾਂ ਹਿ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਮਹਾਪਾਤਕਮੇਵਾਪਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਨ ਹਿ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇਹੜਾ ਕੋਈ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨਹੀਂ।
ਕੁਲਾਚਾਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਅਨ੍ਯਾਚਾਰਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਚ । ਏਤਚ੍ਚ ਪਾਤਕਂ ਘੋਰਂ ਕਥਿਤਂ ਕृਤ੍ਯਵੇਦਿਭਿਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਯੋ ਨਿਂਦਾਂ ਤਾਡਨਂ ਭਗਿਨੀषੁ ਚ । ਪਿਤृਸ੍ਵਸृਨਿਂਦਨਂ ਚ ਤਦੇਵ ਪਾਤਕਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਜਾਂ ਭੈਣਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇਪਿ ਪਂਚਕ੍ਰੋਸ਼ਾਂਤਰੇਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਜਾਮਾਤਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਥਾ ਚ ਦੁਹਿਤੁਃ ਸੁਤਮ੍
ਜੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕੋਈ ਪੰਜ ਕੋਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਜਵਾਈ ਜਾਂ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ,
ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਚੈਵ ਸ੍ਵਸ੍ਰੀਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਕਾਮਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਅਨ੍ਯਂ ਭੋਜਯਤੇ ਯਦਾ
ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਜਾਂ ਮਾਮੇ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਲਾਲਚ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾ ਦੇਵੇ,
ਪਿਤਰੋ ਨੈਵ ਭੁਂਜਂਤਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਭੁਂਜਤੇ । ਏਤਚ੍ਚ ਪਾਤਕਂ ਤਸ੍ਯ ਪਿਤृਘਾਤਸਮਂ ਕृਤਮ੍
ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤੇ; ਇਹ ਪਾਪ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦਾਨਕਾਲੇਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਆਗਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਕਿਲ । ਭੂਰਿਦਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਤਿਭ੍ਯੋ ਹਿ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਜੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਥੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਏਕਸ੍ਮੈ ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਮਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋਪਿ ਨ ਦੀਯਤੇ । ਏਤਚ੍ਚ ਪਾਤਕਂ ਘੋਰਂ ਦਾਨਭ੍ਰਂਸ਼ਕਰਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਰਫ ਇਕ ਨੂੰ ਹੀ ਦਾਨ ਦੇਵੇ ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਜਮਾਨਗृਹੇ ਸੇਵਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਨਿਜਾਨ੍ । ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਿ ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਨ ਦਾਨਸ੍ਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜੇ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੱਚੇ ਦਾਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ।
ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਹਿ ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਾਚਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਃ ਸੁਪੁष੍ਯੇਤ੍ਤਂ ਸੁਦਾਨੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਨृਪ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਵੇ ਤੇ ਨੇਕ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇ ਕੇ ਪਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਨ।
ਨ ਗਣਯੇਨ੍ਮੂਰ੍ਖਂ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਪੋष੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਦਾਨੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਨृਪ
ਮੂਰਖ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾ ਕਰੀਏ; ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਲਣਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਨ।
ਤਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸਦਾਰ੍ਹਯੇਤ੍ । ਤਂ ਹਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਦੇਦ੍ਦਾਨਮਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵੈ
ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ,
ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਫਲਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚਤੁਰ੍ਥਕਃ
ਤਾਂ ਉਹ ਦਾਨ ਤੇ ਹਵਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਛੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਚੌਥਾ ਸ਼ੂਦਰ ਹੋਵੇ।
ਪੁਣ੍ਯਕਾਲੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਮੂਰ੍ਖਂ ਵਾਪਿ ਹਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਵੇ, ਚਾਹੇ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਸੁਣ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿਕਾਰਣਾਦ੍ਰਾਜਞ੍ਛਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜਾ-ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦੱਸੋ ਰਾਜਨ, ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਇਹ ਫਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ?
ਅਨ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਮਾਯਾਤਸ੍ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ । ਉਭੌ ਤੌ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਭੋਜਨਾਚ੍ਛਾਦਨੈਸ੍ਤਤਃ
ਜੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂਬੂਲਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਰ੍षਿਤਾਃ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਭੁਕ੍ਤਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸਦਾ ਦਾਨਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਪਾਨ ਤੇ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਰਾਧ ਖਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਤੇ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨ ਦਦੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਤਾ ਯੋ ਗੋਹਤ੍ਯਾਦਿ ਸਮਂ ਭਵੇਤ੍ । ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਜੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਦ੍ਧਨਤ੍ਵ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਵੈ ਤਮੇਕਂ ਹਿ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ । ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇਪਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵੈਧृਤੌ ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜੇ ਗਰੀਬੀ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਇਕ ਨੂੰ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਵੀ, ਜੇ ਕਦੇ ਕਸੂਰ ਜਾਂ ਉਲਟ-ਸਿਧਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਚਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾਹੇ ਪਰਪਕ੍ਸ਼ਕੇ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮੇਵਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦਿ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਕੈਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਖ਼ਸਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ ਤਿੰਨ ਵਰਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞੇ ਤਥਾ ਮਹਾਰਾਜ ऋਤ੍ਵਿਜਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕਾਰਯੇਤ੍ । ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾਨਾਯ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਕਰੀਦਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨੈਵ ਜਾਨਤਾ । ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਵਂਸ਼ਃ ਕੁਲਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੁषਂ ਤਥਾ
ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਪਰਚਿਆ ਨਾ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਸਦਾ ਵੰਸ਼, ਕੁਲ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਹੋਵੇ,
ਆਚਾਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸਨ੍ਨਿਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍ । ਕੁਲਂ ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਆਚਾਰੇਣ ਵਿਚਾਰਯੇਤ੍
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੁਲ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਪਛਾਣ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾਨੇ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਮੂਰ੍ਖ ਏਵ ਹਿ । ਅਵਿਜ੍ਞਾਤੋ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਃ
ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇਣ ਸਮੇਂ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੂਰਖ ਪਰ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਚੁਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਢੁੱਕਵਾਂ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾਨਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਿਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍ । ਆਤਿਥ੍ਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਪੂਰ੍ਵਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣੂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਹਮਾਨੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਕੁਰੁਤੇ ਪਾਪੀ ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦਾਨੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਚ ਪਰ੍ਵਸੁ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਤੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੁਣਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਆਦੌ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦਾਨੇ ਪ੍ਰਕਾਰਯੇਤ੍ । ਨਾਸ਼੍ਨਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਗੇਹੇ ਪਿਤਰੋ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਤੇ ਦਾਨ ਲਈ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਥੇ ਪਿਤਰ ਕਦੇ ਭੀ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।