ਸੂਚੀਭਿਰਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਾਭਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰੋ ਨਿਰਂਤਰਮ੍ । ਯਦ੍ਦੁਃਖਂ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਗਰ੍ਭੇष੍ਟਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਸੂਈਆਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਗਰਭ ਦੇ ਦੁਖ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਹੈ।
ਗਰ੍ਭਵਾਸਾਤ੍ਪਰਂ ਵਾਸਂ ਕष੍ਟਂ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਦੇਹਿਨਾਂ ਦੁਃਖਮਤੁਲਂ ਸੁਘੋਰਮਪਿ ਸਂਕਟਮ੍
ਗਰਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਠੰਢਾ ਤੇ ਕਠਿਨ ਥਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਦੁਖ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਠਨ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਗਰ੍ਭਦੁਃਖਂ ਹਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਚਰਸ੍ਥਿਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਤ੍ਮਗਰ੍ਭਾਨੁਰੂਪਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰਭ ਦਾ ਦੁਖ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ — ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ — ਦੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗਰ੍ਭਾਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਾਪੀਡਾ ਯੋਨਿਯਂਤ੍ਰਨਿਪੀਡਨਾਤ੍ । ਸਂਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਸ੍ਯ ਜਾਯੇਤ ਜਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ
ਜਨਮ ਦਾ ਦੁਖ ਗਰਭ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੀੜਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆਉਂਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਕ੍ਸ਼ੁਵਤ੍ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪਾਪਮੁਦ੍ਗਰਪੇषਣਾਤ੍ । ਗਰ੍ਭਾਨ੍ਨਿष੍ਕ੍ਰਮਮਾਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਬਲੈਃ ਸੂਤਿਵਾਯੁਭਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਗੰਨੇ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਉਲਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਜਨਮ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੱਚਾ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਜਾਯਤੇ ਸੁਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਨ ਵਿਂਦਤਿ । ਯਂਤ੍ਰੇਣ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਿਃਸਾਰਾਸ਼੍ਚ ਯਥੇਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਰਾਹਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਗੰਨਾ ਯੰਤਰ ਨਾਲ ਕੁੱਟ ਕੇ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ਼ਰੀਰਂ ਯੋਨਿਸ੍ਥਂ ਪਾਤ੍ਯਤੇ ਯਂਤ੍ਰਪੀਡਨਾਤ੍ । ਅਸ੍ਥਿਮਦ੍ਵਰ੍ਤੁਲਾਕਾਰਂ ਸ੍ਨਾਯੁਬਂਧਨਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਮ ਦੇ ਯੰਤਰ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ, ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਰੀਰ ਹੇਠਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਸਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ।
ਰਕ੍ਤਮਾਂਸਵਸਾਲਿਪ੍ਤਂ ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਦ੍ਰਵ੍ਯਭਾਜਨਮ੍ । ਕੇਸ਼ਲੋਮਨਖਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਰੋਗਾਯਤਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਲਹੂ, ਮਾਸ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੰਦ ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਵਾਲ, ਰੋਮ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ।
ਵਦਨੈਕਮਹਾਦ੍ਵਾਰਂ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਾष੍ਟਕਭੂषਿਤਮ੍ । ਓष੍ਠਦ੍ਵਯਕਪਾਟਂ ਤੁ ਦਂਤਜਿਹ੍ਵਾਗਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਅੱਠ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਹਨ, ਦੋ ਹੋਠਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਦੰਦ, ਜੀਭ ਤੇ ਗਲੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨਾਡੀਸ੍ਵੇਦਪ੍ਰਵਾਹਂ ਚ ਕਫਪਿਤ੍ਤਪਰਿਪ੍ਲੁਤਮ੍ । ਜਰਾਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਂ ਕਾਲਵਕ੍ਤ੍ਰਾਨਲੇਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਰੀਰ ਨਸਾਂ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੇ ਰਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਫ ਤੇ ਪਿੱਤ ਨਾਲ ਰਚਿਆ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤਂ ਸ਼੍ਵਸਨੈਸ਼੍ਚੋਪਮਰ੍ਦਿਤਮ੍ । ਭੋਗਤृष੍ਣਾਤੁਰਂ ਗੂਢਂ ਰਾਗਦ੍ਵੇष ਵਸ਼ਾਨੁਗਮ੍
ਇਹ ਕਾਮ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਭੋਗ ਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸਵਰ੍ਣਿਤਾਂਗਪ੍ਰਤ੍ਯਂਗਂ ਜਰਾਯੁ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਸਂਕਟੇਨਾਵਿਵਿਕ੍ਤੇਨ ਯੋਨਿਮਾਰ੍ਗੇਣ ਨਿਰ੍ਗਤਮ੍
ਇਸ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਉਪ-ਅੰਗ ਸਾਫ਼ ਦਰਸਾਏ ਹੋਏ, ਜਰਾਯੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਦੇ ਤੰਗ ਰਾਹ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ।
ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਰਕ੍ਤਸਿਕ੍ਤਾਂਗਂ षਟ੍ਕੌਸ਼ਿਕਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਅਸ੍ਥਿਪਂਜਰਸਂਘਾਤਂ ਜ੍ਞੇਯਮਸ੍ਮਿਨ੍ਕਲੇਵਰੇ
ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਗੰਦ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਛੇ ਪਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਣੇ, ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਸਮਝੋ।
ਸ਼ਤਤ੍ਰਯਂ ਸ਼ਤਾਧਿਕਂ ਪਂਚਪੇਸ਼ੀ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਸਾਰ੍ਧਾਭਿਸ੍ਤਿਸृਭਿਸ਼੍ਛਨ੍ਨਂ ਸਮਂਤਾਦ੍ਰੋਮਕੋਟਿਭਿਃ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਪੰਜ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋਮਾਂ ਦੇ ਜੜਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਸਾੜ੍ਹੇ ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਸ੍ਥੂਲਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਭਿਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯਾਭਿਰਂਤਤਃ । ਏਤਾਭਿਰ੍ਮਾਂਸਨਾਡੀਭਿਃ ਕੋਟਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸਰੀਰ, ਮੋਟਾ ਤੇ ਬਰੀਕ, ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੱਖਾਂ ਮਾਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਸ੍ਵੇਦਮਸ਼ੁਚਿਂ ਤਾਭਿਰਂਤਰਸ੍ਥਂ ਚ ਤੇਨ ਹਿ । ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਸ਼ਨਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਵਿਂਸ਼ਤਿਸ਼੍ਚ ਨਖਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਸਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁੱਧ ਪਸੀਨਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਤੀ ਦੰਦ ਤੇ ਵੀਹ ਨਖਾਂ ਹਨ।
ਪਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਡਵਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਕਫਸ੍ਯਾਰ੍ਧਾਢਕਂ ਤਥਾ । ਵਸਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪਲਾਃ ਪਂਚ ਤਦਰ੍ਧਂ ਫਲਕਸ੍ਯ ਚ
ਪਿੱਤ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਕੁਡਵਾ ਹੈ, ਕਫ ਦੀ ਅੱਧ ਆਢਕਾ, ਚਰਬੀ ਦੇ ਪੰਜ ਪਲਾ, ਤੇ ਮਜਾ ਦੀ ਅੱਧ ਮਾਤਰਾ।
ਪਂਚਾਰ੍ਬੁਦ ਪਲਾ ਜ੍ਞੇਯਾਃ ਪਲਾਨਿ ਦਸ਼ ਮੇਦਸਃ । ਪਲਤ੍ਰਯਂ ਮਹਾਰਕ੍ਤਂ ਮਜ੍ਜਾ ਰਕ੍ਤਾਚ੍ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਾ
ਪੰਜ ਅਰਬੁਦ ਪਲਾ, ਦਸ ਪਲਾ ਚਰਬੀ, ਤਿੰਨ ਪਲਾ ਵੱਡਾ ਲਹੂ, ਤੇ ਮਜਾ ਲਹੂ ਤੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਰ੍ਧਕੁਡਵਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਤਦਰ੍ਧਂ ਦੇਹਿਨਾਂ ਬਲਮ੍ । ਮਾਂਸਸ੍ਯ ਚੈਕਂ ਪਿਂਡੇਨ ਪਲਸਾਹਸ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਅੱਧ ਕੁਡਵਾ ਸ਼ੁਕਰ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਮਾਸ ਦੀ ਇਕ ਗੰਡੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਪਲਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਰਕ੍ਤਂ ਪਲਸ਼ਤਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਚਾਪ੍ਰਮਾਣਤਃ । ਇਤਿ ਦੇਹਗृਹੇ ਰਾਜਨ੍ਵਾਸਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਲਹੂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਸੌ ਪਲਾ, ਤੇ ਗੰਦ-ਪੇਸ਼ਾਬ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਅਣਗਿਣਤ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਸਰੀਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਤਮਾ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।
ਅਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਚ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਬਂਧਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਣਿਤਸਂਯੋਗਾਦ੍ਦੇਹਃ ਸਂਜਾਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਦੇ, ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਲਹੂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਕਦੇ ਕਦੇ ਸਰੀਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨਾਯਮਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਯਥਾ ਵੈ ਵਿष੍ਠਯਾ ਪੂਰ੍ਣਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸਾਂਤਰ੍ਬਹਿਰ੍ਘਟਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੰਦ ਤੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਬਾਹਰੋਂ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੌਚੇਨ ਸ਼ੋਧ੍ਯਮਾਨੋਪਿ ਦੇਹੋਯਮਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਤਿਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪਂਚਗਵ੍ਯ ਹਵੀਂषਿ ਚ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸ਼ੁਚਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਦੇਹੋਯਮਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤਤਃ । ਹृਦ੍ਯਾਨ੍ਯਪ੍ਯਨ੍ਨਪਾਨਾਨਿ ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ
ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਆਦਲੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ ਵੀ, ਇਸ ਨਾਲ ਛੁਹਿ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਗਵਾ ਬੈਠਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸ਼ੁਚਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕੋऽਨ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤਤਃ । ਹੇ ਜਨਾਃ ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਯਨ੍ਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ? ਲੋਕੋ, ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ ਕਿ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਕੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ?
ਦੇਹਾਨੁਗੋ ਮਲਃ ਪੂਤਿਸ੍ਤਦਾਧਾਰਃ ਕਥਂ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਦੇਹਃ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯਮਾਨੋਪਿ ਪਂਚਗਵ੍ਯਕੁਸ਼ਾਂਬੁਭਿਃ
ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਗੰਦਗੀ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਬਦਬੂ ਹੈ—ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ? ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਧੋਣ 'ਤੇ ਵੀ,
ਘृष੍ਯਮਾਣ ਇਵਾਂਗਾਰੋ ਨਿਰ੍ਮਲਤ੍ਵਂ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਸ੍ਰੋਤਾਂਸਿ ਯਸ੍ਯ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਵਹਂਤਿ ਗਿਰੇਰਿਵ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਲਾ ਰਗੜਣ ਨਾਲ ਵੀ ਚਿੱਟਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਲੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਫਮੂਤ੍ਰਾਦ੍ਯਮਸ਼ੁਚਿਃ ਸ ਦੇਹਃ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਕਥਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸ਼ੁਚਿਨਿਧਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਸਰੀਰ ਕਫ, ਮੂਤਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਾਫ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਰੀਰ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਗੰਦਗੀ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੁਚਿਰੇਕਪ੍ਰਦੇਸ਼ੋਪਿ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨ ਸ੍ਯਾਦृਤੇऽਪਿ ਵਾ । ਦਿਵਾ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮृਤ੍ਤੋਯੈਃ ਸ਼ੋਧ੍ਯਤੇ ਕਰਃ
ਇੱਕ ਥਾਂ ਚਿੱਟੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਧੋਣ 'ਤੇ ਵੀ,
ਤਥਾਪਿ ਸ਼ੁਚਿਭਾਙ੍ਨਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਵਿਰਜ੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ । ਕਾਯੋਯਮਗ੍ਰ੍ਯਧੂਪਾਦ੍ਯੈਰ੍ਯਤ੍ਨੇਨਾਪਿ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ ਲੋਕ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਤੋਂ ਹਟਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ,