ਤੇषਾਂ ਨਾਮਾਨਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ । ਤਸ੍ਯਾਸੀਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਰੁਰੁਰ੍ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਰੁਰੂ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਪੁਰੁਰ੍ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋऽਭੂਤ੍ਕੁਰੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਤृਤੀਯਕਃ । ਯਦੁਰ੍ਨਾਮ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਚਤੁਰ੍ਥੋ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਃ
ਦੂਜੇ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਰੂ ਸੀ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁਰੂ ਸੀ। ਚੌਥਾ ਪੁੱਤਰ ਯਾਦੂ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ।
ਏਵਂ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਯਯਾਤੇਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤੇਜਸਾ ਪੌਰੁषੇਣਾਪਿ ਪਿਤृਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਯਾਤਿ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜੋਸ਼, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ।
ਏਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣਾਪਿ ਯਯਾਤਿਨਾ । ਤਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਯਸ਼ੋ ਭਾਵਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਪ੍ਰਚੁਰੋਭਵਤ੍
ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਨਾਮ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਕਦਾ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਾਰਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਂਦਨਃ । ਏਂਦ੍ਰਂ ਲੋਕਂ ਗਤੋ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚੈਵ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਰਦ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਤੋਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਦੇਵੋ ਵਿਪ੍ਰਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਜ੍ਞਾਨਪਂਡਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪੰਡਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ।
ਪੂਜਿਤਂ ਮਧੁਪਰ੍ਕਾਦ੍ਯੈਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਿਤਕਂਧਰਃ । ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚਾਸਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਮਧੁਪਰਕ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਗਲ ਝੁਕਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਕਸ੍ਮਾਦਾਗਮਨਂ ਤੇਦ੍ਯ ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਚਾਗਤਃ । ਕਿਂ ਤੇ ਹਿ ਸੁਪ੍ਰਿਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਰਾਜ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਚ੍ਚ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍ । ਸਂਤੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋਤ੍ਤਰਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹੀਲੋਕਾਤ੍ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਤਵ ਮਂਦਿਰਮ੍ । ਤ੍ਵਾਮਨ੍ਵੇष੍ਟੁਂ ਸਮਾਯਾਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਹੁषਮੇਵ ਚ
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਤੇ ਨਾਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਕੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਲਯਤੇ ਸਦਾ । ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਗੁਣੀ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਸਦਾ ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੈ?
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਸ੍ਤਿ ਕੋ ਰਾਜਾ ਵੇਦਜ੍ਞੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਿਯਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਵੇਦਵਿਚ੍ਛੂਰੋ ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਤਾ ਸੁਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਭਿਰ੍ਗੁਣੈਸ੍ਤੁ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਨਹੁषਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਬਲੀ । ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਚ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਭਵਾਦृਸ਼ੋ ਹਿ ਭੂਰ੍ਲੋਕੇ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਭਵਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ ਚੈਵਾਸ੍ਤਿ ਭੂਤਲੇ ਭੂਤਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਯਯਾਤਿ, ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ繁ਤਾ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਿਤੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਹਾਰਾਜ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤਂ ਤਥਾ । ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੇ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀਆਂ।
ਦਤ੍ਤਾਨ੍ਯਨੇਕਰੂਪਾਣਿ ਦਾਨਾਨਿ ਤੇਨ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਗਵਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਵਾਂ ਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ: ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ।
ਕੋਟਿਹੋਮਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰਾਥ ਲਕ੍ਸ਼ਹੋਮਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਭੂਮਿਦਾਨਾਦਿ ਦਾਨਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋਦਦਾਚ੍ਚ ਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਰੋੜਾਂ ਹੋਮ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਹੋਮ ਵੀ ਕੀਤੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਮੀਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ।
ਸਰ੍ਵਂ ਯੇਨ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪਰਿਪਾਲਿਤਮ੍ । ਏਵਂ ਗੁਣੈਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸਚਮੁਚ ਸਾਂਭਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯਯਾਤਿ, ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਅਸ਼ੀਤਿਰ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਤ੍ਯੇਨ ਯਥਾ ਦਿਵਿ ਭਵਾਨਿਹ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਅਸੀਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਭਵਾਨਿ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੋ ਨਾਰਦਾਤ੍ਸ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ । ਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਸ ਮੇਧਾਵੀ ਸਂਭੀਤੋ ਧਰ੍ਮਪਾਲਨਾਤ੍
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਡਰ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤਯਜ੍ਞਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਨਹੁषੋ ਹਿ ਪੁਰਾ ਮਮ । ਏਂਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਗਤੋ ਵੀਰੋ ਦੇਵਰਾਜੋਭਵਤ੍ਪੁਰਾ
ਸੌ ਯੱਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਦੇ ਮੇਰੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਥਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਸੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ਚੀ ਬੁਦ੍ਧਿਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪਦਭ੍ਰष੍ਟੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ । ਤਾਦृਸ਼ੋਯਂ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਸ਼ਚੀ ਦੀ ਬੁਧੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਰਾਕਰਮੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਃ ਪਦਮੈਂਦ੍ਰਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਤਂ ਭੂਪਂ ਦਿਵਮਾਨਯੇ
ਇੰਦਰ ਦੀ ਥਾਂ ਉਹ ਜਰੂਰ ਪਾਏਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆਓ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੀਤਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਭੂਪਾਲਸ੍ਯ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਯਾਤੇਃ ਸੁਮਹਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਯਯਾਤੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਮਾਨੇਤੁਂ ਤਤੋ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦੇਵਰਾਟ੍ । ਨਹੁषਸ੍ਯ ਵਿਮਾਨਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਨਾਲ ਗਿਆ।
ਸਾਰਥਿਂ ਮਾਤਲਿਂ ਨਾਮ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਗਤੋ ਹਿ ਮਾਤਲਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ
ਸਾਰਥੀ ਮਾਤਲੀ, ਵਿਮਾਨ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਹਿਤਃ ਸੁਰਰਾਜੇਨ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਸਭਾਯਾਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਤੁ ਯਥਾ ਇਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਃਸ਼ੋਭਤੇ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਮਾਤਲੀ, ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਸਭਾਯਾਂ ਵਿਰਾਜਤੇ । ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਜਾਨਂ ਸਤ੍ਯਭੂषਣਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮਵਾਨ ਯਯਾਤੀ ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਾਰਥਿਰ੍ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਵਚੋ ਮਮ । ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਸਕਾਸ਼ਂ ਤਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਕਿਹਾ—'ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਯਦ੍ਬ੍ਰੂਤੇ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਮਨਾਃ ਕੁਰੁ । ਆਗਂਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਏਂਦ੍ਰਂ ਲੋਕਂ ਹਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜੋ ਕਹੇ, ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰ; ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।'