ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਸਮਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਜਾਯਤੇ । ਪਤਿਤਂ ਵਿਕਲਂ ਵृਦ੍ਧਮਸ਼ਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਅਸਹਾਇ, ਬੁੱਢੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ—
ਵ੍ਯਾਧਿਤਂ ਕੁष੍ਠਿਨਂ ਤਾਤਂ ਮਾਤਰਂ ਚ ਤਥਾਵਿਧਾਮ੍ । ਉਪਾਚਰਤਿ ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਪਿਤਾ ਬਿਮਾਰ, ਕੋੜ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮਾਂ ਵੀ ਐਸੇ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਯਦਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਹਿ ਯੋਗਿਭਿਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਲੋਕ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤਰੌ ਵਿਕਲੌ ਦੀਨੌ ਵृਦ੍ਧਾਵੇਤੌ ਗੁਰੂ ਸੁਤਃ । ਮਹਾਗਦੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਪਰਿਤ੍ਯਜਤਿ ਪਾਪਧੀਃ
ਜੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਸਹਾਇ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਰਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦਾਰੁਣਂ ਕृਮਿਸਂਕੁਲਮ੍ । ਵृਦ੍ਧਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਮਾਹੂਤੋ ਗੁਰੂਭ੍ਯਾਮਿਹ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਕੀੜੇ ਹੀ ਕੀੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸੁਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿष੍ਠਾਸ਼ੀ ਜਾਯਤੇ ਮੂਢੋ ਗ੍ਰਾਮਘ੍ਰੋਣੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਉਹ ਮੂਰਖ ਬਣ ਕੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਗੰਦ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਚੁੱਕਰੇ ਦੀ ਨੱਕ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਾਵਜ੍ਜਨ੍ਮਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਵਾ ਚਾਭਿਜਾਯਤੇ । ਪੁਤ੍ਰਗੇਹੇਸ੍ਥਿਤੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਮਾਤਾ ਚ ਜਨਕਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਵਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਯਮਤ੍ਤਿ ਚ ਯਃ ਸੁਤਃ । ਮੂਤ੍ਰਂ ਵਿष੍ਠਾਂ ਸ ਭੁਂਜੀਤ ਯਾਵਜ੍ਜਨ੍ਮਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਖਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਆਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੰਦ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਸਰ੍ਪੋ ਭਵੇਤ੍ਪਾਪੀ ਯਾਵਜ੍ਜਨ੍ਮਸ਼ਤਦ੍ਵਯਮ੍ । ਮਾਤਰਂਪਿਤਰਂ ਵृਦ੍ਧਮਵਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਾਲਾ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਹੋਪਿ ਜਾਯਤੇ ਦੁष੍ਟੋ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਤਾਵੇਤੌ ਕੁਤ੍ਸਤੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਟੁਕੈਰ੍ਵਚਨੈਰਪਿ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਕੜਵੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਬਦਤਮੀਜ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਪਿੰਡ ਦੇ ਚੁੱਕਰੇ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਪਾਪੀ ਭਵੇਦ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦृਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਮਾਤਰਂਪਿਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯੋ ਨ ਮਨ੍ਯੇਤ ਦੁष੍ਟਧੀਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਘ ਤੇ ਫਿਰ ਰੀਛ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਵਸੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਤृਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਪਿਤੁਃ ਸਮਮ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤਾਰਣਾਯ ਹਿਤਾਯੈਵ ਇਹੈਵ ਚ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਪਿਤृਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇ
ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਤਰਣ ਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਤृਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵ ਯੋਗਯੋਗੀ ਤਥਾਭਵਮ੍ । ਮਾਤृਪਿਤृਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਂਜਾਤਂ ਜ੍ਞਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਜੋਗੀ ਬਣਿਆ; ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਜਨਮਿਆ।
ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਯਂ ਸਮਸ੍ਤਾ ਤੁ ਸਂਯਾਤਾ ਮਮ ਵਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ । ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਗਤਿਂ ਜਾਨੇ ਦੇਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਾਰੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਰਾਚੀਨਾਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਪਿਤृਮਾਤृਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਅਪਰੋਕਸ਼ ਗਿਆਨ, ਸਾਰਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕੋ ਨ ਪੂਜਯਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਤਥਾ । ਸਾਂਗੋਪਾਂਗੈਰਧੀਤੈਸ੍ਤੈਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਕੌਣ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੈਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੜ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ?
ਵੇਦੈਰਪਿ ਚ ਕਿਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਪਿਤਾ ਯੇਨ ਨ ਪੂਜਿਤਃ । ਮਾਤਾ ਨ ਪੂਜਿਤਾ ਯੇਨ ਤਸ੍ਯ ਵੇਦਾ ਨਿਰਰ੍ਥਕਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਜੇ ਮਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵੈਦ ਬੇਅਰਥਕ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਤਪਸਾ ਵਿਪ੍ਰ ਕਿਂ ਦਾਨੈਃ ਕਿਂ ਚ ਪੂਜਨੈਃ । ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈਫਲ੍ਯਂ ਨ ਮਾਤਾ ਯੇਨ ਪੂਜਿਤਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਜ, ਤਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਮਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਪਿਤਾ ਪੂਜਿਤੋ ਯੇਨ ਜੀਵਮਾਨੋ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਏष ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਥਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਰੇष੍ਵਿਹ
ਜੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਜੀਵਤ ਹੈ ਤੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਇਹੀ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਏष ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਜਨ੍ਮਫਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਏष ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਯਜ੍ਞੋ ਦਾਨਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਭਲਾ ਫਲ, ਉਸ ਦਾ ਯਜ ਤੇ ਦਾਨ ਹੈ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤਰਂ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਾਵੇਨ ਤਤ੍ਪਰਃ । ਤਸ੍ਯ ਜਾਤਂ ਸਮਸ੍ਤਂ ਤਦ੍ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਹਿ
ਪਿਤਾ ਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਇਸ ਤੋਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਸ੍ਯਾਪਿ ਫਲਂ ਤੇਨ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਪਿ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਾਤਾ ਯੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਸਿਤਾ
ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤਾ ਯੇਨ ਸੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਾਪ੍ਯੁਪਾਸਿਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾ ਸੁਸਂਸਿਦ੍ਧਾ ਯਜ੍ਞਾਦ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਦਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ—ਯਜਨ ਆਦਿ—ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਤਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ । ਪਿਤृਭਕ੍ਤਿਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਹਿ ਪਿਪ੍ਪਲ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਿੱਪਲਾ।
ਤੁष੍ਟੇ ਪਿਤਰਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਯਦੁਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਰਾ ਸੁਖਮ੍ । ਰੁष੍ਟੇ ਪਿਤਰਿ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਪੁਰਾ ਸ਼ृਣੁ
ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਯਦੁ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਖ ਪਾਇਆ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਸੁਣ।
ਰੁਰੁਣਾ ਪੌਰਵੇਣਾਪਿ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸ਼ਪ੍ਤੇਨ ਭੂਤਲੇ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮਯਾ ਚਾਪ੍ਤਂ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਯਦੁਪਾਸਿਤੌ
ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਏਤਯੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥ-ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਤ੍ਰਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਤ੍ਰਿਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਪਿਪ੍ਪਲਉਵਾਚ- ਪਿਤੁਃਪ੍ਰਸਾਦਭਾਵਾਦ੍ਵੈ ਯਦੁਨਾ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸੁਭੁਕ੍ਤਂ ਚ ਤਨ੍ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਪਿੱਪਲਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਯਦੁ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਭੋਗਿਆ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।