ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਅਨ੍ਯ ਧਰ੍ਮਃ ਸ਼੍ਰਮਾਯਤੇ । ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਧਰਮ ਕੰਮ ਥਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤਮ ਪੁੰਨ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਿਹੈਵ ਚ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਜੀਵਮਾਨੌ ਗੁਰੂਤ੍ਵੇਤੌ ਸ੍ਵਮਾਤਾਪਿਤਰੌ ਤਥਾ
ਇਸ ਜਗਤ ਤੇ ਅੱਗਲੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਜੀਵਤ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਤੇ ਦੌਲਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਅਰਪਣ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤੇ ਸੁਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ । ਦੇਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤੁष੍ਯਂਤਿ ऋषਯਃ ਪੁਣ੍ਯਵਤ੍ਸਲਾਃ
ਪੁੱਤਰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਇਸ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ: ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯੋਲੋਕਾਸ੍ਤੁ ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਿਹ । ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤੁ ਯਃ ਪਾਦੌ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਤ੍
ਤਿੰਨੋ ਜਗਤ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੋਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਭਾਗੀਰਥੀਸ੍ਨਾਨਮਹਨ੍ਯਹਨਿ ਜਾਯਤੇ । ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਪਾਨੈਰ੍ਯਃ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਾਗੀਰਥੀ (ਗੰਗਾ) ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਾਫ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੋਜਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੇ ਉਹ ਰੋਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂਬੂਲੈਸ਼੍ਛਾਦਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਨੈਸ਼੍ਚਾਸ਼ਨਕੈਸ੍ਤਥਾ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਨ੍ਨੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਗੁਰੂ ਯੇਨਾਭਿਪੂਜਿਤੌ
ਤਾਂਬੂ, ਕਪੜੇ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨੀ ਭਵੇਤ੍ਸੋਪਿ ਯਸ਼ਃਕੀਰ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਤ੍ਸਂਭਾषਯੇਤ੍ਸੁਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯਸ਼ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਿਧਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗੇਹੇ ਵਸਂਤਿ ਤੇ । ਗਾਵਃ ਸੌਹृਦ੍ਯਮਾਯਾਂਤਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਖਦਾਃ ਸਦਾ
ਉਸ ਲਈ ਖਜਾਨੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਜ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਗਾਂਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨਾਤਯੋਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਂਗੇ ਪਤਂਤ੍ਯਂਬੁਕਣਾ ਯਦਾ
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ—
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਸਮਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਜਾਯਤੇ । ਪਤਿਤਂ ਵਿਕਲਂ ਵृਦ੍ਧਮਸ਼ਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ
ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਅਸਹਾਇ, ਬੁੱਢੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ—
ਵ੍ਯਾਧਿਤਂ ਕੁष੍ਠਿਨਂ ਤਾਤਂ ਮਾਤਰਂ ਚ ਤਥਾਵਿਧਾਮ੍ । ਉਪਾਚਰਤਿ ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਪਿਤਾ ਬਿਮਾਰ, ਕੋੜ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮਾਂ ਵੀ ਐਸੇ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਯਦਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਹਿ ਯੋਗਿਭਿਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਲੋਕ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤਰੌ ਵਿਕਲੌ ਦੀਨੌ ਵृਦ੍ਧਾਵੇਤੌ ਗੁਰੂ ਸੁਤਃ । ਮਹਾਗਦੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਪਰਿਤ੍ਯਜਤਿ ਪਾਪਧੀਃ
ਜੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਸਹਾਇ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਰਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦਾਰੁਣਂ ਕृਮਿਸਂਕੁਲਮ੍ । ਵृਦ੍ਧਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਮਾਹੂਤੋ ਗੁਰੂਭ੍ਯਾਮਿਹ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਕੀੜੇ ਹੀ ਕੀੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸੁਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿष੍ਠਾਸ਼ੀ ਜਾਯਤੇ ਮੂਢੋ ਗ੍ਰਾਮਘ੍ਰੋਣੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਉਹ ਮੂਰਖ ਬਣ ਕੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਗੰਦ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਚੁੱਕਰੇ ਦੀ ਨੱਕ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਾਵਜ੍ਜਨ੍ਮਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਵਾ ਚਾਭਿਜਾਯਤੇ । ਪੁਤ੍ਰਗੇਹੇਸ੍ਥਿਤੌ ਵृਦ੍ਧੌ ਮਾਤਾ ਚ ਜਨਕਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਵਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਯਮਤ੍ਤਿ ਚ ਯਃ ਸੁਤਃ । ਮੂਤ੍ਰਂ ਵਿष੍ਠਾਂ ਸ ਭੁਂਜੀਤ ਯਾਵਜ੍ਜਨ੍ਮਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਖਵਾਉਂਦਾ ਤੇ ਆਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੰਦ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਸਰ੍ਪੋ ਭਵੇਤ੍ਪਾਪੀ ਯਾਵਜ੍ਜਨ੍ਮਸ਼ਤਦ੍ਵਯਮ੍ । ਮਾਤਰਂਪਿਤਰਂ ਵृਦ੍ਧਮਵਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਾਲਾ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਹੋਪਿ ਜਾਯਤੇ ਦੁष੍ਟੋ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਤਾਵੇਤੌ ਕੁਤ੍ਸਤੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਟੁਕੈਰ੍ਵਚਨੈਰਪਿ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਕੜਵੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਬਦਤਮੀਜ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਪਿੰਡ ਦੇ ਚੁੱਕਰੇ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਪਾਪੀ ਭਵੇਦ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦृਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਮਾਤਰਂਪਿਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯੋ ਨ ਮਨ੍ਯੇਤ ਦੁष੍ਟਧੀਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਘ ਤੇ ਫਿਰ ਰੀਛ ਵਾਂਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਵਸੇਤ੍ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਤृਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਪਿਤੁਃ ਸਮਮ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤਾਰਣਾਯ ਹਿਤਾਯੈਵ ਇਹੈਵ ਚ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਪਿਤृਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇ
ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਤਰਣ ਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਤृਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵ ਯੋਗਯੋਗੀ ਤਥਾਭਵਮ੍ । ਮਾਤृਪਿਤृਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਂਜਾਤਂ ਜ੍ਞਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਜੋਗੀ ਬਣਿਆ; ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਜਨਮਿਆ।
ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਯਂ ਸਮਸ੍ਤਾ ਤੁ ਸਂਯਾਤਾ ਮਮ ਵਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ । ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਗਤਿਂ ਜਾਨੇ ਦੇਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਾਰੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਰਾਚੀਨਾਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਪਿਤृਮਾਤृਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਅਪਰੋਕਸ਼ ਗਿਆਨ, ਸਾਰਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕੋ ਨ ਪੂਜਯਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਤਥਾ । ਸਾਂਗੋਪਾਂਗੈਰਧੀਤੈਸ੍ਤੈਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਕੌਣ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੈਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੜ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ?
ਵੇਦੈਰਪਿ ਚ ਕਿਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਪਿਤਾ ਯੇਨ ਨ ਪੂਜਿਤਃ । ਮਾਤਾ ਨ ਪੂਜਿਤਾ ਯੇਨ ਤਸ੍ਯ ਵੇਦਾ ਨਿਰਰ੍ਥਕਾਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਜੇ ਮਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵੈਦ ਬੇਅਰਥਕ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਤਪਸਾ ਵਿਪ੍ਰ ਕਿਂ ਦਾਨੈਃ ਕਿਂ ਚ ਪੂਜਨੈਃ । ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈਫਲ੍ਯਂ ਨ ਮਾਤਾ ਯੇਨ ਪੂਜਿਤਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਜ, ਤਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਮਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਪਿਤਾ ਪੂਜਿਤੋ ਯੇਨ ਜੀਵਮਾਨੋ ਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਏष ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਥਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਰੇष੍ਵਿਹ
ਜੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਜੀਵਤ ਹੈ ਤੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਇਹੀ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਹੈ।