ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਾ ਹਿ ਪਿਪ੍ਪਲ । ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਾ ਅਮੀ ਲੋਕਾ ਯੇ ਭਵਂਤਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਹੇ ਪਿੱਪਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੀ ਮਿਲਣਯੋਗ ਹਨ। ਇਹ ਜਗਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲਣਯੋਗ ਹਨ।
ਪਰਾਚੀਨਃ ਸ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਯਂ ਸੁਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੋਗਿਨਃ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਰੂਪਂ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਕਮ੍
ਜੋ ਮਿਲਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਹਂਸਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਪਰਾਚੀਨਸ੍ਯ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਮਿਲਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਟੱਲ, ਹੰਸ ਵਰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਇਹੀ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਮਯਾ ਖ੍ਯਾਤਮਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂ ਤੇ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪਿਪ੍ਪਲ ਉਵਾਚ- ਕਸ੍ਮਾਦੇਤਨ੍ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਪਿੱਪਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਹੇ ਸੁਚਰਿਤ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ?
ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਗਤਿਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪਰਾਚੀਨਗਤਿਂ ਤਥਾ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਤੂੰ ਮਿਲਣਯੋਗ ਰਾਹ ਤੇ ਮਿਲਣਯੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਪਸੋ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਾਂ ਨਿष੍ਠਾਂ ਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਯਜਨਂਯਾਜਨਂਤੀਰ੍ਥਂਤਪੋਵਾਕृਤਵਾਨਸਿ
ਹੇ ਸੁਚਰਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤਪ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਤੂੰ ਪੂਜਾ, ਯੱਗ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਦਸ੍ਵੈਵਂ ਕੇਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਵਾਖਿਲਮ੍ । ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਤਪ ਏਵ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਨ ਕृਤਂ ਕਾਯਸ਼ੋषਣਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ। ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੈਨੂੰ ਤਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਠਿਨਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਯਜਨਂ ਯਾਜਨਂ ਵਾਪਿ ਨ ਜਾਨੇ ਤੀਰ੍ਥਸਾਧਨਮ੍ । ਨ ਮਯਾ ਸਾਧਿਤਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਕਾਲਂ ਸੁਕਰ੍ਮਜਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਾ, ਯੱਗ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਨਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਕਮਾਇਆ।
ਸ੍ਫੁਟਮੇਕਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿ ਪਿਤृਮਾਤृਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍ । ਉਭਯੋਰਪਿ ਹਸ੍ਤੇਨ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ— ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਵੇਲੇ।
ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਅਂਗਸਂਵਾਹਨਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਭੋਜਨਾਦਿਕਮੇਵ ਚ
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣਾ, ਅੰਗ ਮਲਣਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਖਾਣਾ ਆਦਿ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰਿਕਾਲੇਧ੍ਯਾਨਸਂਲੀਨਃ ਸਾਧਯਾਮਿ ਦਿਨੇਦਿਨੇ । ਪਾਦੋਦਕਂ ਤਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਵਿਂਦਾਮਿ ਪੂਜਯਾਮਿ ਸੁਭਾਵਤਃ । ਗੁਰੂ ਮੇ ਜੀਵਮਾਨੌ ਤੁ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਹਿ ਪਿਪ੍ਪਲ
ਮੈਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਇਹ ਅਧਿਆਪਕ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਿੱਪਲ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਹਿ ਮੇ ਲਾਭੋ ਹ੍ਯਤੁਲਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਪੂਜਯਾਮ੍ਯੇਤੌ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਲਾਭ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦਲੀਲਾਸਂਚਾਰੀ ਵਰ੍ਤਾਮ੍ਯੇਵ ਹਿ ਪਿਪ੍ਪਲ । ਕਿਂ ਮੇ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਮੇ ਕਾਯਸ੍ਯ ਸ਼ੋषਣੈਃ
ਹੇ ਪਿੱਪਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਤਪ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਠਿਨਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਕਿਂ ਮੇ ਸੁਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਭਿਰਨ੍ਯੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਮਖਾਨਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪੁੰਨ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ,
ਤਤ੍ਫਲਂ ਤੁ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਪਿ । ਮਾਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਉਹ ਫਲ ਮੈਂ ਪਿਉ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮੋਖ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਸਾਰਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਰਯੇ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ ਲੋਕੋ ਮਾਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਪਿ
ਤਿੰਨੋ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਕੰਮ ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਤਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਗਯਾਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਮੇਵ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਗੰਗਾ, ਗਯਾ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਮਾਤਾਪਿਤਾ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਭਵਂਤ੍ਯੇਤਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਪਿ । ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਾਨ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਅਨ੍ਯ ਧਰ੍ਮਃ ਸ਼੍ਰਮਾਯਤੇ । ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਧਰਮ ਕੰਮ ਥਕਾਵਟ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤਮ ਪੁੰਨ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਿਹੈਵ ਚ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਜੀਵਮਾਨੌ ਗੁਰੂਤ੍ਵੇਤੌ ਸ੍ਵਮਾਤਾਪਿਤਰੌ ਤਥਾ
ਇਸ ਜਗਤ ਤੇ ਅੱਗਲੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਜੀਵਤ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਤੇ ਦੌਲਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਅਰਪਣ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤੇ ਸੁਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ । ਦੇਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤੁष੍ਯਂਤਿ ऋषਯਃ ਪੁਣ੍ਯਵਤ੍ਸਲਾਃ
ਪੁੱਤਰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਇਸ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ: ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯੋਲੋਕਾਸ੍ਤੁ ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਿਹ । ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤੁ ਯਃ ਪਾਦੌ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਾਲਯੇਤ੍
ਤਿੰਨੋ ਜਗਤ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੋਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਭਾਗੀਰਥੀਸ੍ਨਾਨਮਹਨ੍ਯਹਨਿ ਜਾਯਤੇ । ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਪਾਨੈਰ੍ਯਃ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਾਗੀਰਥੀ (ਗੰਗਾ) ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਾਫ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੋਜਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੇ ਉਹ ਰੋਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂਬੂਲੈਸ਼੍ਛਾਦਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਨੈਸ਼੍ਚਾਸ਼ਨਕੈਸ੍ਤਥਾ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਨ੍ਨੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਗੁਰੂ ਯੇਨਾਭਿਪੂਜਿਤੌ
ਤਾਂਬੂ, ਕਪੜੇ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨੀ ਭਵੇਤ੍ਸੋਪਿ ਯਸ਼ਃਕੀਰ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਤ੍ਸਂਭਾषਯੇਤ੍ਸੁਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯਸ਼ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਿਧਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗੇਹੇ ਵਸਂਤਿ ਤੇ । ਗਾਵਃ ਸੌਹृਦ੍ਯਮਾਯਾਂਤਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਖਦਾਃ ਸਦਾ
ਉਸ ਲਈ ਖਜਾਨੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਜ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਗਾਂਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਸ੍ਨਾਤਯੋਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਂਗੇ ਪਤਂਤ੍ਯਂਬੁਕਣਾ ਯਦਾ
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ—