ਤਯੋਕ੍ਤੋਸੌ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਪਂਚਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍
ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮুনি ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਡਰ ਨਾ', ਹੇ ਮਹਾਨ ਮুনি। ਉਥੇ ਇਕ ਪਦਮਾ ਦਾ ਪੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਤ੍ਰੇ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਃ । ਕੇਸ਼ਵੇ ਸਤਿ ਸੁਪ੍ਤੇਪਿ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਚ ਭਯਂ ਤਵ
ਉਸ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੂੰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਜਦੋਂ ਵੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਇਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਸ ਯੋਗੀਂਦ੍ਰ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਸਿ ਭਾਮਿਨਿ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤੇ ਚੈਕਾ ਭਵਤੀ ਪਰਿਬृਂਹਿਤਾ
ਉਸ ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਇਥੇ ਇਕੱਲੀ ਵਧਦੀ ਰਹੀ ਹੈਂ?'
ਪृष੍ਟੈਵਂ ਮੁਨਿਨਾ ਦੇਵੀ ਸਾਦਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਸੁਰ । ਨਾਗਭੋਗਾਂਕਪਰ੍ਯਂਕੇ ਸ ਯਃ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਮੁਨੀ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੋ ਨਾਗ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਕੇਸ਼ਵ ਹੈ।'
ਅਸ੍ਯਾਹਂ ਵੈष੍ਣਵੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰਿਹੋਚ੍ਯਤੇ । ਮਾਮੇਵਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਮਾਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਂ, ਇਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਭ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜਾਣ।
ਮਹਾਮਾਯਾ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਜਗਨ੍ਮੋਹਾਯ ਕਥ੍ਯਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਗਤਾ ਦੇਵੀ ਅਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਹਿ ਪਿਪ੍ਪਲਃ
ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭੁਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਪਿੱਪਲ।
ਦੇਵ੍ਯਾਮਨੁਗਤਾਯਾਂ ਤੁ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਪਂਕਜਂ ਹਾਟਕਪ੍ਰਭਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਅਲੋਪ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਵੇਖਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਵਿਚੋਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਕਮਲ ਉਗ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਜਜ੍ਞਿਰੇ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਾਃ
ਉਸ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜਸਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ, ਜੰਮਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਂ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਹਿ ਮਯਾ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਅੱਗ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿਲਣਯੋਗ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਸ੍ਵਰੂਪੋਯਂ ਪਰਾਚੀਨੋ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਯਦਾ ਸ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਕਾਯਂ ਕਾਯਰੂਪਾ ਭਵਂਤਿ ਤੇ
ਇਹ ਮਿਲਣਯੋਗ ਰੂਪ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਮਿਲਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਉਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੂਪ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਾ ਹਿ ਪਿਪ੍ਪਲ । ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਾ ਅਮੀ ਲੋਕਾ ਯੇ ਭਵਂਤਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਹੇ ਪਿੱਪਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੀ ਮਿਲਣਯੋਗ ਹਨ। ਇਹ ਜਗਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲਣਯੋਗ ਹਨ।
ਪਰਾਚੀਨਃ ਸ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਯਂ ਸੁਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੋਗਿਨਃ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਰੂਪਂ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਕਮ੍
ਜੋ ਮਿਲਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਹਂਸਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਪਰਾਚੀਨਸ੍ਯ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਮਿਲਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਟੱਲ, ਹੰਸ ਵਰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਇਹੀ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਮਯਾ ਖ੍ਯਾਤਮਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂ ਤੇ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪਿਪ੍ਪਲ ਉਵਾਚ- ਕਸ੍ਮਾਦੇਤਨ੍ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਪਿੱਪਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਹੇ ਸੁਚਰਿਤ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ?
ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਗਤਿਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪਰਾਚੀਨਗਤਿਂ ਤਥਾ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਤੂੰ ਮਿਲਣਯੋਗ ਰਾਹ ਤੇ ਮਿਲਣਯੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਪਸੋ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਾਂ ਨਿष੍ਠਾਂ ਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਯਜਨਂਯਾਜਨਂਤੀਰ੍ਥਂਤਪੋਵਾਕृਤਵਾਨਸਿ
ਹੇ ਸੁਚਰਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤਪ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਤੂੰ ਪੂਜਾ, ਯੱਗ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਦਸ੍ਵੈਵਂ ਕੇਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਵਾਖਿਲਮ੍ । ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਤਪ ਏਵ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਨ ਕृਤਂ ਕਾਯਸ਼ੋषਣਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ। ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੈਨੂੰ ਤਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਠਿਨਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਯਜਨਂ ਯਾਜਨਂ ਵਾਪਿ ਨ ਜਾਨੇ ਤੀਰ੍ਥਸਾਧਨਮ੍ । ਨ ਮਯਾ ਸਾਧਿਤਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਕਾਲਂ ਸੁਕਰ੍ਮਜਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਾ, ਯੱਗ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਨਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਕਮਾਇਆ।
ਸ੍ਫੁਟਮੇਕਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿ ਪਿਤृਮਾਤृਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍ । ਉਭਯੋਰਪਿ ਹਸ੍ਤੇਨ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ— ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਵੇਲੇ।
ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਅਂਗਸਂਵਾਹਨਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਭੋਜਨਾਦਿਕਮੇਵ ਚ
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣਾ, ਅੰਗ ਮਲਣਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਖਾਣਾ ਆਦਿ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਰਿਕਾਲੇਧ੍ਯਾਨਸਂਲੀਨਃ ਸਾਧਯਾਮਿ ਦਿਨੇਦਿਨੇ । ਪਾਦੋਦਕਂ ਤਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਵਿਂਦਾਮਿ ਪੂਜਯਾਮਿ ਸੁਭਾਵਤਃ । ਗੁਰੂ ਮੇ ਜੀਵਮਾਨੌ ਤੁ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਹਿ ਪਿਪ੍ਪਲ
ਮੈਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਇਹ ਅਧਿਆਪਕ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਿੱਪਲ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਹਿ ਮੇ ਲਾਭੋ ਹ੍ਯਤੁਲਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਪੂਜਯਾਮ੍ਯੇਤੌ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੇਰਾ ਲਾਭ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦਲੀਲਾਸਂਚਾਰੀ ਵਰ੍ਤਾਮ੍ਯੇਵ ਹਿ ਪਿਪ੍ਪਲ । ਕਿਂ ਮੇ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਮੇ ਕਾਯਸ੍ਯ ਸ਼ੋषਣੈਃ
ਹੇ ਪਿੱਪਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਤਪ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਠਿਨਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਕਿਂ ਮੇ ਸੁਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਭਿਰਨ੍ਯੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਮਖਾਨਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪੁੰਨ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ,
ਤਤ੍ਫਲਂ ਤੁ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਪਿ । ਮਾਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਉਹ ਫਲ ਮੈਂ ਪਿਉ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮੋਖ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਸਾਰਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਰਯੇ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ ਲੋਕੋ ਮਾਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਪਿ
ਤਿੰਨੋ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਕੰਮ ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਤਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਗਯਾਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਕਰਮੇਵ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਗੰਗਾ, ਗਯਾ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਮਾਤਾਪਿਤਾ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਭਵਂਤ੍ਯੇਤਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦਪਿ । ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਾਨ ਤੇ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।