ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਵ੍ਯਾਪਕਃ ਪਾਦਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਸ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਾਸਤ੍ਯਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ । ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਵਿਮਲਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧਿਦਂ ਸਰ੍ਵਨਾਯਕਮ੍
ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਜਾਂ ਝੂਠ ਦੇ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਨਿਰਮਲ, ਪੂਰਨ, ਪੂਰਨਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਯਂ ਜਾਨਾਤਿ ਮਹਾਯੋਗੀ ਵ੍ਯਾਸੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ । ਤੇਜੋਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸ ਚਾਕਾਸ਼ਮੇਕਵਰ੍ਣਮਨਂਤਕਮ੍
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜੋਗੀ ਵਿਆਸ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਕਾਸ਼ ਰੂਪ, ਅਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ, ਇਕੋ ਰੰਗ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਤਦੇਤਨ੍ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਰੂਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰਾਖ੍ਯਾਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸਸ਼੍ਚੈਵ ਹਿ ਜਾਨਾਤਿ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪਦਮ੍
ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਵਲੋਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਤੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਜਿਸਨੇ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ । ਯਦਾ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਮੇਕਃ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਵਾਂ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਜਦੋਂ ਜੀਵਾਤਮਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਆਪ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਤੁਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਸੁ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ੇषਭੋਗਾਸਨਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯੇਕੋ ਬਹੁਕਾਲਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਜਨਾਰਦਨ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੇਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਇਕੱਲਾ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਲਾਂਧਕਾਰਸਂਤਪ੍ਤੋ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸ੍ਥਾਨਮਿਚ੍ਛਨ੍ਸ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣੋ ਭ੍ਰਮਣੇਨ ਸਃ
ਜਲ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਮুনি ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਥਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣਃ ਸ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ਼ੇषਪਰ੍ਯਂਕਸ਼ਾਯਿਨਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਮ੍
ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ੇਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲੇਟਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰਂ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪਿਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ ਗਤਂ ਕਾਂਤਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਸੁੰਦਰ, ਜੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਦਿੱਸਿਆ।
ਏਕਾ ਨਾਰੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਕृष੍ਣਾਂਜਨਚਯੋਪਮਾ । ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਦਨਾ ਭੀਮਰੂਪਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਅੰਜਨ ਵਰਗੀ ਕਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਤਯੋਕ੍ਤੋਸੌ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਪਂਚਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍
ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮুনি ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਡਰ ਨਾ', ਹੇ ਮਹਾਨ ਮুনি। ਉਥੇ ਇਕ ਪਦਮਾ ਦਾ ਪੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਤ੍ਰੇ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਃ । ਕੇਸ਼ਵੇ ਸਤਿ ਸੁਪ੍ਤੇਪਿ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਚ ਭਯਂ ਤਵ
ਉਸ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੂੰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ ਜਦੋਂ ਵੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਇਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਸ ਯੋਗੀਂਦ੍ਰ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਸਿ ਭਾਮਿਨਿ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤੇ ਚੈਕਾ ਭਵਤੀ ਪਰਿਬृਂਹਿਤਾ
ਉਸ ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਇਥੇ ਇਕੱਲੀ ਵਧਦੀ ਰਹੀ ਹੈਂ?'
ਪृष੍ਟੈਵਂ ਮੁਨਿਨਾ ਦੇਵੀ ਸਾਦਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭੂਸੁਰ । ਨਾਗਭੋਗਾਂਕਪਰ੍ਯਂਕੇ ਸ ਯਃ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਮੁਨੀ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੋ ਨਾਗ ਦੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਕੇਸ਼ਵ ਹੈ।'
ਅਸ੍ਯਾਹਂ ਵੈष੍ਣਵੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰਿਹੋਚ੍ਯਤੇ । ਮਾਮੇਵਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਮਾਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਂ, ਇਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਭ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜਾਣ।
ਮਹਾਮਾਯਾ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਜਗਨ੍ਮੋਹਾਯ ਕਥ੍ਯਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਗਤਾ ਦੇਵੀ ਅਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਹਿ ਪਿਪ੍ਪਲਃ
ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭੁਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਪਿੱਪਲ।
ਦੇਵ੍ਯਾਮਨੁਗਤਾਯਾਂ ਤੁ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਪਂਕਜਂ ਹਾਟਕਪ੍ਰਭਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਅਲੋਪ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਵੇਖਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਵਿਚੋਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਕਮਲ ਉਗ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਜਜ੍ਞਿਰੇ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਾਃ
ਉਸ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜਸਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ, ਜੰਮਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਂ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਹਿ ਮਯਾ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਅੱਗ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿਲਣਯੋਗ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਸ੍ਵਰੂਪੋਯਂ ਪਰਾਚੀਨੋ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਯਦਾ ਸ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਕਾਯਂ ਕਾਯਰੂਪਾ ਭਵਂਤਿ ਤੇ
ਇਹ ਮਿਲਣਯੋਗ ਰੂਪ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਮਿਲਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਉਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੂਪ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਾ ਹਿ ਪਿਪ੍ਪਲ । ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਾ ਅਮੀ ਲੋਕਾ ਯੇ ਭਵਂਤਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਹੇ ਪਿੱਪਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੀ ਮਿਲਣਯੋਗ ਹਨ। ਇਹ ਜਗਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲਣਯੋਗ ਹਨ।
ਪਰਾਚੀਨਃ ਸ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਯਂ ਸੁਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੋਗਿਨਃ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਰੂਪਂ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਕਮ੍
ਜੋ ਮਿਲਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਰਂ ਹਂਸਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਿਦ੍ਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਪਰਾਚੀਨਸ੍ਯ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਮਿਲਣਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਅਟੱਲ, ਹੰਸ ਵਰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਇਹੀ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਮਯਾ ਖ੍ਯਾਤਮਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂ ਤੇ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪਿਪ੍ਪਲ ਉਵਾਚ- ਕਸ੍ਮਾਦੇਤਨ੍ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਪਿੱਪਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਹੇ ਸੁਚਰਿਤ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ?
ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਗਤਿਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪਰਾਚੀਨਗਤਿਂ ਤਥਾ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵਂ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਤੂੰ ਮਿਲਣਯੋਗ ਰਾਹ ਤੇ ਮਿਲਣਯੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਪਸੋ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਾਂ ਨਿष੍ਠਾਂ ਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਯਜਨਂਯਾਜਨਂਤੀਰ੍ਥਂਤਪੋਵਾਕृਤਵਾਨਸਿ
ਹੇ ਸੁਚਰਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤਪ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਤੂੰ ਪੂਜਾ, ਯੱਗ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਦਸ੍ਵੈਵਂ ਕੇਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਵਾਖਿਲਮ੍ । ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਤਪ ਏਵ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਨ ਕृਤਂ ਕਾਯਸ਼ੋषਣਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ। ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੈਨੂੰ ਤਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਠਿਨਤਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਯਜਨਂ ਯਾਜਨਂ ਵਾਪਿ ਨ ਜਾਨੇ ਤੀਰ੍ਥਸਾਧਨਮ੍ । ਨ ਮਯਾ ਸਾਧਿਤਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਕਾਲਂ ਸੁਕਰ੍ਮਜਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਾ, ਯੱਗ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਨਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਕਮਾਇਆ।
ਸ੍ਫੁਟਮੇਕਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿ ਪਿਤृਮਾਤृਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍ । ਉਭਯੋਰਪਿ ਹਸ੍ਤੇਨ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ— ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਵੇਲੇ।
ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਅਂਗਸਂਵਾਹਨਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਭੋਜਨਾਦਿਕਮੇਵ ਚ
ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣਾ, ਅੰਗ ਮਲਣਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਖਾਣਾ ਆਦਿ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।