ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਗਤਿਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪਰਾਚੀਨਸ੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਦ ਤ੍ਵਮਂਡਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜ੍ਞਾਨਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੱਸ ਕਿ ਉਸ ਲਈ ਨਜ਼ਦੀਕ ਤੇ ਦੂਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰਹਿ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਵਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਸਾਰਸ ਉਵਾਚ- ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਤਪਸੋ ਭਾਵਃ ਫਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ ਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਕੀ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਣੇਗਾ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਾਂ ਰੁਦਰ ਹੋਵੇਂਗਾ? ਸਾਰਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਭਾਵ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਪਰਿਤਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸ਼ृਣੁ । ਕੁਂਡਲਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯਾਪਿ ਯਥਾ ਗੁਣਃ
ਤੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਹੁਣ ਸੁਣ ਕਿ ਕੁੰਡਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਗੁਣ ਸਨ।
ਤਥਾ ਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਂ ਨ ਤਤ੍ਪਦਮ੍ । ਇਤੋ ਗਤ੍ਵਾਪਿ ਪृਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਰੂਪਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਉਹ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਇਥੋਂ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ ਲੈ।
ਸ ਵਦਿष੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਵੈਵ ਹਿ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਰਸੇਨ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਦੱਸੇਗਾ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾਰਸੇਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸੁਣ ਲਿਆ—
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸ ਵੇਗੇਨ ਦਸ਼ਾਰਣ੍ਯਂ ਮਹਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਸ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਏਕषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੈਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਇਕਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਕੁਂਡਲਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮ ਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਸੁਕਰ੍ਮਾਣਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤृਮਾਤृਪਰਾਯਣਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕੁੰਡਲ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਆਪਕ ਸੀ। ਉਥੇ ਸੁਕਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਂਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗੁਰੂਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਮਹਾਰੂਪਂ ਮਹਾਤੇਜਂ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪਦਾਂਤੇ ਤਮੁਪਵਿष੍ਟਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਮਹਾਭਕ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਮਹਾਨਿਧਿਮ੍
ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ।
ਕੁਂਡਲਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸੁਕਰ੍ਮਣਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਆਗਤਂ ਪਿਪ੍ਪਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਕੁੰਡਲ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੁਕਰਮ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਪਿੱਪਲ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਆਸਨਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਥਾਯ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਂ ਕृਤਂ ਪੁਨਃ । ਆਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਹ ਫੌਰਨ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਆਓ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਧਰ।'
ਆਸਨਂ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘਂ ਚ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨੋऽਸਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕੁਸ਼ਲੇਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਸੇ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। 'ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਵਿਘਨ ਹੋ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।'
ਨਿਰਾਮਯਂ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਿਪ੍ਪਲਂ ਤਂ ਸਮਾਗਤਮ੍ । ਯਸ੍ਮਾਦਾਗਮਨਂ ਤੇਦ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਆਏ ਹੋਏ ਪਿੱਪਲ ਨੂੰ ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। 'ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।'
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤਪਃ । ਤਪ੍ਤਮੇਵ ਮਹਾਭਾਗ ਸੁਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਵਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਵਸ਼੍ਯਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਮਚਾਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਤੇਨ ਮਤ੍ਤੋ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਗਰ੍ਵਮੁਦ੍ਵਹਸੇ ਵृਥਾ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਤੇ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਰਸੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਮਮਾਭਿਧਾਨਂ ਕਥਿਤਂ ਮਮ ਜ੍ਞਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਾਰਸੇਨ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲਿਆ ਤੇ ਮੇਰਾ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਦੱਸਿਆ।
ਪਿਪ੍ਪਲ ਉਵਾਚ- ਯੋਸੌ ਮਾਂ ਸਾਰਸੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸਰਿਤ੍ਤੀਰੇ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਦੇਨ੍ਮਾਂ ਹਿ ਸ ਤੁ ਕਃ ਪ੍ਰਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਿੱਪਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਸਾਰਸੇਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਰਿਆ ਕੰਢੇ ਮਿਲਿਆ, ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ?'
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਭਵਂਤਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਯੋ ਵੈ ਸਰਿਤ੍ਤੀਰੇ ਤੁ ਸਾਰਸਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਂ ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਸਾਰਸੇਨ ਦਰਿਆ ਕੰਢੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣ।'
ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਮੇਵਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਕਰ੍ਮਾ ਨृਪਨਂਦਨ
ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪੁੱਛੋ, ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੁਕਰਮ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ—
ਪਿਪ੍ਪਲ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਯਿ ਵਸ਼੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ ਭੂਤਲੇ । ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕੌਤੁਕਂ ਵਿਪ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਪਿੱਪਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਮੈਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਵਿਖਾ।'
ਪਸ਼੍ਯ ਕੌਤੁਕਮੇਵਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਵਸ਼੍ਯਾਵਸ਼੍ਯਕਾਰਣਮ੍ । ਤਮੁਵਾਚ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਕਰ੍ਮਾ ਪਿਪ੍ਪਲਂ ਪ੍ਰਤਿ
'ਅੱਜ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ, ਜੋ ਵੱਸ ਤੇ ਅਵੱਸ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।' ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਪਿੱਪਲ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਅਥ ਸਸ੍ਮਾਰ ਵੈ ਦੇਵਾਨ੍ਸੁਕਰ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਯ ਵੈ । ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਫਿਰ ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਸਮਾਗਤਾਃ ਸਮਾਹੂਤਾ ਨਾਨਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਸੁਕਰ੍ਮਾਣਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਜਦ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਧਰ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੁਕਰਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਮृਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਤਤੋਰ੍ਥਕਾਰਣਂ ਵਦ । ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਅਯਮੇष ਸੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋ ਹਿ ਪਿਪ੍ਪਲਃ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।" ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਵਿਦਿਆਧਰ ਪਿੱਪਲ ਨਾਂ ਦਾ ਇਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਮਾਮੇਵਂ ਭਾषਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਵਸ਼੍ਯਾਵਸ਼੍ਯਤ੍ਵਕਾਰਣਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਹੂਤਾ ਅਸ੍ਯੈਵ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
"ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਤੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਹਨ।"
ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਧ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸੁਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਤਮੂਚੁਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸੁਕਰ੍ਮਾਣਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।" ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਸੁਕਰਮ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵ੍ਰਿਪ੍ਰ ਨ ਮੋਘਂ ਜਾਯਤੇ ਵਰਮ੍ । ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਨਸਾ ਯਦ੍ਧਿਰੋਚਤੇ
"ਸਾਡਾ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।"
ਤਤ੍ਤੇ ਦਦ੍ਮੋ ਨ ਸਂਦੇਹਸ੍ਤ੍ਵੇਵਮੂਚੁਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਯਯਾਚੇ ਸ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
"ਅਸੀਂ ਇਹ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ," ਐਸਾ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਸੁਕਰਮ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ।
ਅਚਲਾਂ ਦਤ੍ਤ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਾ ਸੁਃਭਕ੍ਤਿਂ ਭਾਵਸਂਯੁਤਾਮ੍ । ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਮੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵੈ ਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
"ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੱਲ ਭਾਵ ਭਰੀ ਭਗਤੀ ਦਿਓ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਵਾਸਤੇ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਭਗਤੀ ਮਿਲੇ—ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਹੈ।"