ਵਸ਼੍ਯਾਵਸ਼੍ਯਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਪਰਾਚੀਨਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਪਿਪ੍ਪਲ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੂਢਧੀਃ
ਨਜ਼ਦੀਕ ਦੀ ਵੱਸ ਵਿਚ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਿੱਪਲ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਭਟਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਤ੍ਵਯਾ ਤਪਃ । ਸਮਾਚੀਰ੍ਣਂ ਤਤੋ ਗਰ੍ਵਂ ਕੁਰੁषੇ ਕਿਂ ਮੁਧਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਅਹੰਕਾਰ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਕੁਂਡਲਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਧੀਰਃ ਸੁਕਰ੍ਮਾਨਾਮ ਯਃ ਸੁਧੀਃ । ਵਸ਼੍ਯਾਵਸ਼੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯਾਸੀਚ੍ਛृਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਕੁੰਡਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸੀ।
ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਂ ਪਰਾਚੀਨਂ ਸ ਵੈ ਜਾਨਾਤਿ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਲੋਕੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੀ ਤਤ੍ਸਮਃ ਸ਼ृਣੁ ਪਿਪ੍ਪਲ
ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਨਜ਼ਦੀਕ ਤੇ ਦੂਰ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਸੀ; ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਸੁਣ, ਹੇ ਪਿੱਪਲ।
ਨ ਕੁਂਡਲਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਦृਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਕਰ੍ਮਣਾ । ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਨ ਵੈ ਦਾਨਂ ਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਿਚਿਂਤਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਨੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਗਿਆਨ ਉੱਤੇ ਸੋਚਿਆ।
ਹੁਤਯਜ੍ਞਾਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਵੈ ਕਦਾ । ਨ ਗਤਸ੍ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਨ ਚ ਵਹ੍ਨੇਰੁਪਾਸਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਮ ਜਾਂ ਯੱਗ ਆਦਿਕ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ; ਨਾ ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ, ਨਾ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸ ਕਦਾ ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸੇਵਾਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਵਚ੍ਛਂਦਚਾਰੀ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤृਮਾਤृਸੁਹृਤ੍ਸਦਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਮਾਪਿਆਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ।
ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਜ੍ਞਾਨਂ ਬਾਲਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਕਰ੍ਮਣਃ
ਉਹ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਇੰਨਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵृਥਾ ਤ੍ਵਂ ਗਰ੍ਵਮੁਦ੍ਵਹੇਃ । ਪਿਪ੍ਪਲ ਉਵਾਚ- ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪੇਣ ਮਾਮੇਵਂ ਪਰਿਕੁਤ੍ਸਯੇਤ੍
ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।' ਪਿੱਪਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਝਿੜਕਦਾ ਹੈਂ?'
ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਂਦਸਿ ਮੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਾਚੀਨਂ ਤੁ ਕੀਦृਸ਼ਮ੍ । ਤਨ੍ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਯਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?
ਅਰ੍ਵਾਚੀਨਗਤਿਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪਰਾਚੀਨਸ੍ਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਦ ਤ੍ਵਮਂਡਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜ੍ਞਾਨਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੰਛੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੱਸ ਕਿ ਉਸ ਲਈ ਨਜ਼ਦੀਕ ਤੇ ਦੂਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰਹਿ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਵਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਸਾਰਸ ਉਵਾਚ- ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਤਪਸੋ ਭਾਵਃ ਫਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ ਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਕੀ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਣੇਗਾ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਾਂ ਰੁਦਰ ਹੋਵੇਂਗਾ? ਸਾਰਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਭਾਵ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਪਰਿਤਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸ਼ृਣੁ । ਕੁਂਡਲਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯਾਪਿ ਯਥਾ ਗੁਣਃ
ਤੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਹੁਣ ਸੁਣ ਕਿ ਕੁੰਡਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਗੁਣ ਸਨ।
ਤਥਾ ਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਂ ਨ ਤਤ੍ਪਦਮ੍ । ਇਤੋ ਗਤ੍ਵਾਪਿ ਪृਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਰੂਪਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਉਹ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਇਥੋਂ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ ਲੈ।
ਸ ਵਦਿष੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਵੈਵ ਹਿ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਰਸੇਨ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਦੱਸੇਗਾ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾਰਸੇਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸੁਣ ਲਿਆ—
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸ ਵੇਗੇਨ ਦਸ਼ਾਰਣ੍ਯਂ ਮਹਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਸ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਏਕषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੈਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਇਕਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਕੁਂਡਲਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮ ਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਸੁਕਰ੍ਮਾਣਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤृਮਾਤृਪਰਾਯਣਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕੁੰਡਲ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਆਪਕ ਸੀ। ਉਥੇ ਸੁਕਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਂਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗੁਰੂਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਮਹਾਰੂਪਂ ਮਹਾਤੇਜਂ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਃ ਪਦਾਂਤੇ ਤਮੁਪਵਿष੍ਟਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਮਹਾਭਕ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਮਹਾਨਿਧਿਮ੍
ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ।
ਕੁਂਡਲਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸੁਕਰ੍ਮਣਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਆਗਤਂ ਪਿਪ੍ਪਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਮਤਿਮ੍
ਕੁੰਡਲ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੁਕਰਮ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਨੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਪਿੱਪਲ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਆਸਨਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਥਾਯ ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਂ ਕृਤਂ ਪੁਨਃ । ਆਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਹ ਫੌਰਨ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਆਓ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਧਰ।'
ਆਸਨਂ ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘਂ ਚ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨੋऽਸਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕੁਸ਼ਲੇਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਸੇ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। 'ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਵਿਘਨ ਹੋ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।'
ਨਿਰਾਮਯਂ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪਿਪ੍ਪਲਂ ਤਂ ਸਮਾਗਤਮ੍ । ਯਸ੍ਮਾਦਾਗਮਨਂ ਤੇਦ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਆਏ ਹੋਏ ਪਿੱਪਲ ਨੂੰ ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। 'ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।'
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤਪਃ । ਤਪ੍ਤਮੇਵ ਮਹਾਭਾਗ ਸੁਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਵਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਵਸ਼੍ਯਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਮਚਾਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਤੇਨ ਮਤ੍ਤੋ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਗਰ੍ਵਮੁਦ੍ਵਹਸੇ ਵृਥਾ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਤੇ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਿਰਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਰਸੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਮਮਾਭਿਧਾਨਂ ਕਥਿਤਂ ਮਮ ਜ੍ਞਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਾਰਸੇਨ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲਿਆ ਤੇ ਮੇਰਾ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਦੱਸਿਆ।
ਪਿਪ੍ਪਲ ਉਵਾਚ- ਯੋਸੌ ਮਾਂ ਸਾਰਸੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸਰਿਤ੍ਤੀਰੇ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਦੇਨ੍ਮਾਂ ਹਿ ਸ ਤੁ ਕਃ ਪ੍ਰਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਿੱਪਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਸਾਰਸੇਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਰਿਆ ਕੰਢੇ ਮਿਲਿਆ, ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ?'
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਭਵਂਤਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਯੋ ਵੈ ਸਰਿਤ੍ਤੀਰੇ ਤੁ ਸਾਰਸਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਂ ਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਸਾਰਸੇਨ ਦਰਿਆ ਕੰਢੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣ।'
ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਮੇਵਂ ਪ੍ਰਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਕਰ੍ਮਾ ਨृਪਨਂਦਨ
ਜੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਪੁੱਛੋ, ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੁਕਰਮ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ—