ਅਸ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਦਾਤੁਕਾਮਾ ਵਰਂ ਤਵ । ਸਮਾਸੇਨ ਤੁ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਂਤਮੇਵ ਚ
ਇਸ ਦੀ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ, ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤਾ ਸ ਹਰ੍षਿਤਃ । ਤਯਾ ਸਹ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਹਰ੍षਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ
ਉਸਦੇ ਕਰਤਬ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਆਦਮੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਨਨਾਮ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਉਵਾਚ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਯਦਿ ਤੁष੍ਟਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ: ਜੇ ਤਿੰਨੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਰੱਜ ਗਏ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ,
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ऋषਯਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਕृਪਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮੋਪਰਿ । ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਮੇਵਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੋਰ ਵੀ ਚੰਗੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਇੰਝ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਧਰ੍ਮਸਤ੍ਯਰਤਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੇ ਭਵਤਾਂ ਹਿ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਧਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਸਭਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾਮਹੈਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਧਰਮ ਤੇ ਸਚ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਬਣੀ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂ।
ਗਂਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਾ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟਾ ਮਹੌਜਸਃ । ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ- ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਰੱਜ ਗਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਯੋਰੁਪਰਿ ਭੂਪਤੇ । ਜਗੁਰ੍ਗੀਤਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਲਲਿਤਂ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਸੁਰ ਵਿਚ ਬੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਗੀਤਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਗੀਤ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨੱਚ ਪਏ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ,
ਵਰਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਨਾਰੀਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਮਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਦਾਮਿ ਤੇ
ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰੀ ਤੀਰਥ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਨਾਰੀ ਸੁਕਲਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੌਭਾਗ੍ਯੇਨ ਤੁ ਸਤ੍ਯੇਨ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਰ੍ਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਇਸ ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਨਿਸ਼ਛਲ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਔਰਤ ਚੰਗੇ ਨਸੀਬ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਪੌਤਿਆਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੰਞਦੀ ਨਹੀਂ।
ਮੋਦਤੇ ਧਨਧਾਨ੍ਯੇਨ ਸਹਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਭਵੇਤ੍ਸਾ ਚ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਉਹ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਪਤਿਵਰਤਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੱਖਰੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਿਜਯੀ ਭਵੇਤ੍ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਂ ਭਵੇਚ੍ਚੈਵ ਵੈਸ਼੍ਯਗੇਹੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਤਰੀ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਵੈਸ਼ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਜਾਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸਦਾਚਾਰਃ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਸੁਃਖਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਧਤੇ
ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਪੌਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪੁਲਾ ਜਾਯਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਧਨਧਾਨ੍ਯੈਰਲਂਕृਤਾ
ਵੱਡੀ ਲੱਖਮੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸੁਕਲਾਚਰਿਤ੍ਰੇ षष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਉਪਾਖਿਆਨ, ਸੁਕਲਾ ਚਰਿੱਤਰ ਦਾ ਸਾਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਭਾਰ੍ਯਾਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਾਰਣਂ ਪਰਮ੍
ਵੇਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭਾਰੀਆਂ ਲਈ ਤੀਰਥ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤੀਰਥ ਦਾ ਦੱਸ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਧਾਰ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਕੁਂਡਲੋ ਨਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ । ਸੁਕਰ੍ਮਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਕੁਂਡਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕੁਰੁਖੇਤਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਕਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁੰਡਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਗੁਰੂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਵृਦ੍ਧੌ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੌ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦੌ । ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਜਰਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤੌ
ਉਸ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸਨ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ।
ਤਯੋਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਯਾ ਤਤਃ । ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਭਾਵਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮਨਾਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੜੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਭਾਵ ਭਰਿਆ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਲਗਾਤਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟਹਿਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੇਦਾਨਧੀਤੇ ਸ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਸਰ੍ਵਾਚਾਰਪਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਜ੍ਞਾਨਵਤ੍ਸਲਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲੋਂ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰੰਥ ਪੜ੍ਹੇ। ਉਹ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਹੁਨਰਮੰਦ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਂਗਸਂਵਾਹਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗੁਰ੍ਵੋਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸਃ । ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਚੈਵ ਸ੍ਨਾਨਭੋਜਨਕੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਵੀ ਆਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵੀ ਆਪ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੈਵ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨੇ ਤਨ੍ਮਯੋ ਭਵੇਤ੍ । ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਉਪਚਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰਯੇਤ੍
ਆਪਣੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਉਸ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਮਾਂ-ਪਿਉਂ ਦੀ ਭੀ ਪੂਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਤਦ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨਕਾਲੇ ਤੁ ਬਭੂਵ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਪਿਪ੍ਪਲੋ ਨਾਮ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਪਿੱਪਲ ਸੀ।
ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾ ਜਿਤਮਤ੍ਸਰਃ । ਦਯਾਦਾਨਦਮੋਪੇਤਃ ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਸਃ
ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਇਆ, ਦਾਨ ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ।
ਦਸ਼ਾਰਣ੍ਯਗਤੋ ਧੀਮਾਞ੍ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਾਂਤਿਪਰਾਯਣਃ । ਸਰ੍ਵੇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸਂਯਮ੍ਯ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਦਸਾਰਣਯ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਂਤਵੋ ਗਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਵਸਂਤਿ ਸੁਯੁਗੇ ਤਤ੍ਰ ਏਕੋਦਰਗਤਾ ਇਵ
ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਸ ਵਿਚ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਕ ਹੀ ਪੇਟ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਮਿਲ ਜੁਲ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਤਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਨਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਯਯੁਃ । ਨੇਦृਸ਼ਂ ਕੇਨਚਿਤ੍ਤਪ੍ਤਂ ਯਥਾਸੌ ਤਪ੍ਯਤੇ ਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਤਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ; ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੁਨੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਯਯੁਃ । ਅਹੋ ਅਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸ਼ਮਸ਼੍ਚੇਂਦ੍ਰਿਯਸਂਯਮਃ
ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ: 'ਵਾਹ! ਇਸ ਦਾ ਤਪ ਕਿੰਨਾ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ!'
ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੋ ਨਿਰੁਦ੍ਵੇਗਃ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਤਪਸਹੋ ਧਰਾਧਰ ਇਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਆਏ, ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਠੰਢ, ਹਵਾ ਤੇ ਧੁੱਪ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ।