ਪਿਤਰੋ ਗੇਹਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਾਂਛਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਚ । ਗਂਗਾਦ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਾਗਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
'ਪਿਤਰ ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।'
ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਤੀ ਯਸ੍ਯ ਗੇਹੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਤ੍ਯਤਤ੍ਪਰਾ । ਤਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਗਾਵਸ਼੍ਚ ऋषਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
'ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ, ਸਚੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਭਾਰਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਯਜਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਭਾਰ੍ਯਾਯੋਗੇਨ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
'ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਹੈ।'
ਪੁਣ੍ਯਭਾਰ੍ਯਾਪ੍ਰਯੋਗੇਣ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਾਤ੍ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਤਲੇ
'ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਭਾਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।'
ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਗृਹਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਪੁਣ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
'ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦਾ ਘਰ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਵਪਾਰੀ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਵਂਤਿ ਜਂਤਵਃ । ਤਾਦृਸ਼ਂ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਨ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸ਼੍ਰਮ ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।'
ਮਂਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ । ਦਾਨਾਚਾਰਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ਯਸ੍ਯ ਪੁਂਸਸ਼੍ਚ ਵੈ ਗृਹੇ
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਹਵਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਧਰਮ ਚਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਯੋ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਹੀਨਸ੍ਤਸ੍ਯਗੇਹਂ ਵਨਾਯਤੇ । ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਵੈ ਨ ਸਿਧ੍ਯਂਤਿ ਦਾਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਪਰ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਜੰਗਲ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਯਜਨ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਭਾਰ੍ਯਾਹੀਨਸ੍ਯ ਪੁਂਸੋਪਿ ਨ ਸਿਧ੍ਯਤਿ ਮਹਾਵ੍ਰਤਮ੍ । ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਧਰਮਕਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਾਰ੍ਯਾਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਸਾਧਨਹੇਤਵੇ । ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮੋ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ; ਸੁਣ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਯਾ ਗृਹਂ ਤਤ੍ਰ ਪੁਰੁषਸ੍ਯਾਪਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਗ੍ਰਾਮੇ ਵਾਪ੍ਯਥਵਾਰਣ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਘਰ ਹੈ; ਪਿੰਡ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ, ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਾਰ੍ਯਾਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਾਰ੍ਯਾਸਮਂ ਸੁਖਮ੍ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਾਰ੍ਯਾਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਾਰਣਾਯ ਹਿਤਾਯ ਚ
ਪਤਨੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਪਤਨੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਪਤਨੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ — ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਤੇ ਭਲੇ ਲਈ।
ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸਤੀਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਸਿ ਨਰਾਧਮ । ਗृਹਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਤੇ ਫਲਮ੍
ਓ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ, ਸਤੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਘਰ ਤੇ ਧਰਮ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?
ਤਯਾ ਵਿਨਾ ਯਦਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾਨਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਵੈ ਬਦ੍ਧਾਸ੍ਤਵ ਪੂਰ੍ਵਪਿਤਾਮਹਾਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਪਤਨੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਵਾਂਸ਼੍ਚੌਰੋ ਹ੍ਯਮੀ ਚੌਰਾ ਯੈਸ੍ਤੁ ਭੁਕ੍ਤਂ ਸੁਲੋਲੁਪੈਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਅਨ੍ਨਮੇਵਂ ਤਯਾ ਵਿਨਾ
ਤੂੰ ਵੀ ਚੋਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਵੀ ਚੋਰ ਹਨ ਜੋ ਪਤਨੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਤੇਰੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾਨਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤੇਨ ਪਿਂਡੇਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾऽਮृਤਸ੍ਯ ਪਾਨੇਨ ਨृਣਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਜਾਯਤੇ । ਤਥਾ ਪਿਤॄਣਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇਨ ਸਤ੍ਯਂਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਨਾਲ — ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਤਿ ਸ੍ਵਾਮਿਨੀ । ਤ੍ਵਯੈषਾ ਵਂਚਿਤਾ ਮੂਢ ਚੌਰਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਵृਥਾ
ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪਤਨੀ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੂਰਖ, ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਚੋਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਅਮੀ ਪਿਤਾਮਹਾਸ਼੍ਚੌਰਾ ਯੈਰ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਤਯਾ ਵਿਨਾ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਚਤਿ ਚੇਦਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤੇਨਾਮृਤੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਪੂਰਵਜ ਵੀ ਚੋਰ ਹਨ ਜੋ ਪਤਨੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਬਣਾਏ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦਨ੍ਨਮੇਵਭੁਂਜਂਤਿ ਪਿਤਰੋ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ । ਤੇਨੈਵ ਤृਪ੍ਤਿਮਾਯਾਂਤਿ ਸਂਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਭਵਂਤਿ ਤੇ
ਪਿਤਰ ਉਹੀ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਿਨਾ ਧਰ੍ਮਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਨ ਸਿਧ੍ਯਤਿ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਾਰ੍ਯਾਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਂਸਾਂ ਸੁਗਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਤਨੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਧਰਮ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਪਤਨੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਮੌਤ ਦੇਵੇ।
ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਿਨਾ ਚ ਯੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ ਏਵ ਵਿਫਲੋ ਭਵੇਤ੍
ਪਤਨੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੀਤਾ ਧਰਮ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸੁਕਲਾਚਰਿਤ੍ਰੇ ਏਕੋਨषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਦਾ ਉਨ੍ਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਕृਕਲ ਉਵਾਚ- ਕਥਂ ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਕਥਂ ਪਿਤृਵਿਮੋਚਨਮ੍ । ਏਤਨ੍ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣਾਪਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਵਦਾਧੁਨਾ
ਕ੍ਰਕਲਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਫਲਤਾ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਧਰਮਰਾਜ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ- ਗਚ੍ਛ ਗੇਹਂ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਦੁਃਖਮਾਚਰਤ੍ । ਸਂਬੋਧਯ ਤ੍ਵਂ ਸੁਕਲਾਂ ਸ੍ਵਪਤ੍ਨੀਂ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਜੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਨੇਕ ਪਤਨੀ ਸੁਕਲਾ ਨੂੰ ਜਗਾ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦਾਨਂ ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾ ਹਸ੍ਤੇਨ ਵੈ ਕੁਰੁ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਯਜਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਕृਤਾ ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤਵ ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਿਨਾ ਤੁ ਯੋ ਲੋਕੇ ਧਰ੍ਮਂ ਸਾਧਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇਗੀ। ਪਰ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਵਿਲੋਪ੍ਯੈਵ ਏਕਾਕੀ ਵਿਚਰੇਦ੍ਵਨਮ੍ । ਵਿਫਲੋ ਜਾਯਤੇ ਲੋਕੇ ਤਂ ਨ ਮਨ੍ਯਂਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਫਲ ਰਹਿਤ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
ਯਜ੍ਞਾਃ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਤਦਾਯਾਂਤਿ ਯਦਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਗृਹਿਣੀ ਗृਹੇ । ਏਕਾਕੀ ਸ ਸਮਰ੍ਥੋ ਨ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਾਧਨਾਯ ਚ
ਯਜਨ ਤੇ ਸਮਰੱਥਾ ਤਦ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦ ਪਤਨੀ ਘਰ ਵਿਚ ਹੋਵੇ। ਇਕੱਲਾ ਆਦਮੀ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਕਾਬਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਗਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਥਾਗਤਮ੍ । ਕृਕਲੋਪਿ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਧਰਮ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਕਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।