ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਯੇ ਲੋਕਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਇਹਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਠਿਕਾਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ੇ ਚ ਯੇ ਜਾਤਾਃ ਸੋਮਵਂਸ਼ੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਆਗਤਾ ਵੇਤ੍ਰਵਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਗਤਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਵੀ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪੂਰਨ ਸੰਤੋਖ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਧਰਤੇ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਮਾਨਸਂ ਹ੍ਯਘਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਦੇਵਿ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਗੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਾਜ੍ਜਪਾਤ੍ਤਥਾਹੋਮਾਦਨਂਤਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸੀਤੀਰ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਂ ਚਰੇਤ੍
ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਪ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਕੇ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੇ । ਵੇਤ੍ਰਵਤ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪਂਚਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਉੱਤੇ ਜੇ ਉਥੇ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇ।
ਸ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਯੇ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੀਰਥ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਹਨ—
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਵਸਂਤੀਹ ਵੇਤ੍ਰਵਤ੍ਯਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਭੂਯੋ ਭੂਯੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਇਥੇ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕੀ ਕਹੀਏ?
ਵੇਤ੍ਰਵਤ੍ਯਾਃ ਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨ ਸਨਾਤਨਿ । ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ—
ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਤ੍ਰਵਤ੍ਯਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਏਕਕਾਲਂ ਦ੍ਵਿਕਾਲਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ। ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ—
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਵੈ ਮੁਕ੍ਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਉਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਵੇਤ੍ਰਵਤੀ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿਚ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਇਕਸੌ ਚੌਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪੰਜਵੀਂਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਸਾਭ੍ਰਮਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਦੇਵਿ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਵੈ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਪੋ ਵੈ ਤਪ੍ਤਵਾਨ੍ਮਹਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਾਬ੍ਰਮਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਨੇਕਵਰ੍षਪਰ੍ਯਂਤਂ ਤੇਨ ਤਪ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਤਪਃ । ਅਰ੍ਬੁਦੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਸਮਾਕੁਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਸਾਲ ਤੱਕ ਅਰਬੁਦ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੁਹਾਵਣਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ऋषਿਣਾ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਵੈ । ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਯਤ੍ਰ ਰਮ੍ਯਾ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਵੱਗਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਦੇਵਿ ਗਤੋऽਸੌ ਨੈਮਿषਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਦਾ ਤੇ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਥਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਨੈਮੀਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਦਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪृष੍ਟੋऽਸੌ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਮੁਨਿਃ । ਅਹੋ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਗਂਗੇਹਾਨੀਯਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਜਿਆਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਕਸ਼੍ਯਪ, ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਲਿਆਉ।'
ਭਵਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਸਾ ਗਂਗਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ । ਤੇषਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਪਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍
'ਤੁਾਡੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਉਹ ਗੰਗਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ।' ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਗਤੋ ਹ੍ਯਰ੍ਬੁਦਾਰਣ੍ਯੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀਤੀਰਸਂਨਿਧੌ । ਤਤ੍ਰ ਤਪ੍ਤਂ ਤਦਾ ਤੇਨ ਤਪਃ ਪਰਮਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਅਰਬੁਦ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਆਰਾਧਿਤੋ ਹ੍ਯਹਂ ਤੇਨ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਦ੍ਵਿਜੇਨ ਵੈ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋऽਹਂ ਤਦਾ ਜਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਵਰਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਦੁਜਾ ਜਨ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ।
ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਵਾਚ। ਵਰਂ ਦਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਥਿਤਾ ਯਾ ਗਂਗੇਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਪਾਪਹਾਰਿਣੀ
ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਦੇ ਸਮਰਥ ਹੈਂ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਮਮ ਦੇਯਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਹਾਦੇਵ ਨਮੋਸ੍ਤੁਤੇ । ਤਦਾ ਦੇਵਿ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਚ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਇਹ ਗੰਗਾ ਲੈ ਲੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।'
ਜਟਾਮੇਕਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾ ਗਂਗਾ ਤਦਾ ਮਯਾ । ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਹਰ੍षਤੋ ਯਯੌ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇਕ ਜਟਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕੇਸ਼ਰਨ੍ਧ੍ਰਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਾਸੋ ਵੈ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਚ । ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਕੇਸ਼ਰੰਧਰ ਨਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦਾ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਬਣ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਮੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ।
ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਸਮਾਨੀਤਾ ਕਾਸ਼੍ਯਪੀ ਸਾ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ । ਯਸ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਿਲ
ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਜੋ ਗੰਗਾ ਲੈ ਆਇਆ, ਉਹ ਨਦੀ ਹੁਣ ਕਸ਼੍ਯਪੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕਿਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥ ਕृਪਾਲੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਯਾਂ ਕੁਰੁ ਮਮੋਪਰਿ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ, ਤੂੰ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਕਿਂ ਭਵੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨੇ ਕਿਂ ਵਦ ਦੇਵਰਾਟ੍ । ਮਹਿਮਾ ਕੀਦृਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ, ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ । ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਨਦ੍ਯਃ ਸਾਗਰਗਾਃ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਤੀਰਥ ਤੇ ਧਾਮ ਸੁਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗਂਗਾ ਚ ਯਮੁਨਾ ਰੇਵਾ ਤਾਪੀ ਚੈਵ ਮਹਾਨਦੀ । ਗੋਦਾਵਰੀ ਤੁਂਗਭਦ੍ਰਾ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਗਲ੍ਲਿਕਾ ਤਥਾ
ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ, ਰੇਵਾ, ਤੇ ਮਹਾਨਦੀ ਤਾਪੀ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਤੁੰਗਭਦਰਾ, ਕਉਸ਼ਿਕੀ, ਤੇ ਗੱਲਿਕਾ ਵੀ।
ਕਾਵੇਰੀ ਵੇਦਿਕਾ ਭਦ੍ਰਾ ਸਰਯੂਃ ਪਾਪਹਾਰਿਣੀ । ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਭੁਵਿ
ਕਾਵੇਰੀ, ਵੇਦਿਕਾ, ਭਦਰਾ, ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸਣ ਵਾਲੀ ਸਰਯੂ, ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।