ਤਵਰੂਪਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਾਂ ਸਾਧਯੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਂ ਕਾਯਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਅਪਣਾਂ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਖਾਸੌ ਮਾਧਵਸ੍ਯਾਪਿ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸੁਮਾਯੁਧਃ
ਉਹ, ਜੋ ਚਲਾਕ ਅਤੇ ਜਾਦੂਗਰ ਹੈ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਦੋਸਤ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਅਪਣਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਮੇਵ ਹਂਤੁਂ ਕੁਸੁਮਾਯੁਧੋਪਿ ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਂ ਕृਕਲਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ । ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਬਾਣਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਾਯਂ ਨਯਨੈਰ੍ਵਿਲੋਕ੍ਯ
ਕੁਸੁਮ-ਧਨੁ, ਜੋ ਤੀਰ-ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਕਲਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਖੜਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸੁਕਲਾਚਰਿਤ੍ਰੇ ਸਪ੍ਤਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੇਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਦਾ ਸਤਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ-ਚੈਪਟਰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਕ੍ਰੀਡਾਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਸੁ ਵਨਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸੁਕਲਾ ਸੁਤਨ੍ਵੀ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਰ੍ਵਂ ਗਹਨਂ ਮਨੋਰਮਂ ਤਾਮੇਵ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਖੀਂ ਸਤੀ ਸਾ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਵਣ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਕਲਾ, ਜੋ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਦਾਖਲ ਹੋਈ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਸੁਹਣਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਥਣੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਅਰਣ੍ਯਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਵਰਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਖੇ ਕਸ੍ਯ ਮਨੋਭਿਰਾਮਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧਂਸੁਕਾਮੈਃ ਪ੍ਰਵਰੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਹਰ੍षਾਤ੍ਸੁਕਲਾ ਸਖੀਂ ਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸਾਥਣੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਸਾਥੀ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਵਧੀਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਧ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ?'
ਕ੍ਰੀਡੋਵਾਚ- ਏਤਦ੍ਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਗੁਣੈਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਵਭਾਵੈਃ ਪਰਿਭਾਵਨੇਨ । ਪੁष੍ਪਾਕੁਲਂ ਕਾਮਫਲੋਪਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਪਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਮਕਰਧ੍ਵਜਸ੍ਯ
ਸਾਥਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਧ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਹੈ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਮਕਰ-ਧਵਜ ਦਾ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਹਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਕਾਮਸ੍ਯ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇ, ਜੋ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਾਯੁਨਾ ਨੀਯਮਾਨਂ ਤਂ ਸਮਾਘ੍ਰਾਤਿ ਨ ਸੌਰਭਮ੍ । ਵਾਤਿ ਵਾਯੁਃ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਸੌਰਭੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਹਵਾ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸੁਗੰਧ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਹਵਾ ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਦ੍ਬਾਣੋ ਵਿਸ਼ਤੇਨਾਸਾਂ ਯਥਾ ਤਥਾ ਸੁਲੀਲਯਾ । ਸਾ ਗਂਧਂ ਨੈਵ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਚ ਵਰਾਨਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਤੀਰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ।
ਨ ਚਾਸ੍ਵਾਦਯਤੇ ਸਾ ਤੁ ਸੁਰਸਾਨ੍ਸਾ ਮਹਾਸਤੀ । ਸ ਸਖਾ ਕਾਮਦੇਵਸ੍ਯ ਰਮਮਾਣੋ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਲਾ ਮਿੱਠੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਸਵਾਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ; ਕਾਮ ਦੇਵ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਲਜ੍ਜਿਤਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਂ ਪਪਾਤ ਲਵਚ੍ਛਦੈਃ । ਫਲੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਸੁਪਕ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪੁष੍ਪਮਂਜਰਿਸਂਸ੍ਕृਤਃ
ਲੱਜਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿੱਠ ਕਰ ਕੇ, ਪਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਜਰੀਆਂ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ।
ਲਵਰੂਪੋਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਰਸਸ੍ਤ੍ਵੇष ਤਯਾ ਜਿਤਃ । ਮਕਰਂਦਃ ਸੁਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਫਲਾਦ੍ਭੂਮਿਂ ਤਤਃ ਪੁਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਪੌਲਨ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਥੇ ਰਸ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਫਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਮਧੁ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਯਥਾਮृਤੋ ਰਣੇ ਤਥਾ । ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵਾਹੇਨ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਧੁ ਮੱਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੱਖੀਆਂ ਜਦ ਮਧੁ ਖਾ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਵਹਾਵੇ ਨਾਲ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਂਦਂਮਂਦਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵ ਤਂ ਹਸਂਤਿ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਨਾਨਾਰੁਤੈਃ ਪ੍ਰਚਲਂਤਿ ਸੁਖਮਾਨਂਦਨਿਰ੍ਭਰੈਃ
ਮਧੁ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਪੰਛੀ ਉਸ 'ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ਼ਕੁਨਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਨਮਧ੍ਯਨਗਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਸੁਕਲਯਾ ਜਿਤੋ ਹ੍ਯੇष ਨਿਮ੍ਨਂ ਪਂਥਾਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਥੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਇਹ ਸੁਕਲਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਥੱਲੇ ਰਾਹ ਲੈ ਲਿਆ।'
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਮੇਤਾ ਰਤਿਃ ਕਾਮਭਾਰ੍ਯਾ ਗਤ੍ਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਾ ਸੁਕਲਾਂ ਵਿਹਸ੍ਯ । ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸ੍ਵਾਗਤਮੇਵ ਭਦ੍ਰੇ ਰਮਸ੍ਵ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨਯਨਾਭਿਰਾਮਮ੍
ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਰਤੀ ਜੋ ਕਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਸੁਕਲਾ ਕੋਲ ਆਈ, ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ; ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰਮ।'
ਤੇ ਰੂਪਮਿष੍ਟਮਮਲਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਯਦੇष੍ਟਂ ਤੇ ਤਦਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਮਾਨੇष੍ਯੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਦੱਸ, ਮੈਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਵਦਂਤ੍ਯੌ ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍ । ਰਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮੇ ਗਤੋ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਦੋਨੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਾਲਕ ਰਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਤਿष੍ਠਤੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਪਤਿਸਂਯੁਤਾ । ਤਤ੍ਰ ਕਾਮਸ਼੍ਚ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਿਰਯਂ ਕਾਯੋ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਉਥੇ ਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਦੇ ਹੈ।
ਦ੍ਵੇ ਅਪ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਤਿਪ੍ਰੀਤੀ ਵਿਲਜ੍ਜਿਤੇ । ਵ੍ਰੀਡਮਾਨੇ ਗਤੇ ਤੇ ਦ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਕਾਮੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਰਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲੱਜਾ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਦੋਨੋ ਔਰਤਾਂ ਉਥੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕਾਮ ਸੀ।
ਊਚਤੁਸ੍ਤਂ ਮਹਾਵੀਰਮਿਂਦ੍ਰਕਾਯ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਚਾਪਮਾਕਰ੍षਮਾਣਂ ਤਂ ਨੇਤ੍ਰਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹ ਦੋਨੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਗੱਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੇ 'ਤੇ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।
ਦੁਰ੍ਜਯੇਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤ੍ਯਜ ਪੌਰੁषਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਪਤਿਕਾਮਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਸਦੈਵ ਸਾ
ਇਹ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬੁਧੀ। ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੱਦ ਛੱਡ ਦੇ। ਇਹ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਪਤਿਵਰਤਾ ਤੇ ਪਤੀ ਲਈ ਹੀ ਤਰਸਦੀ ਹੈ।
ਕਾਮ ਉਵਾਚ- ਅਨਯਾ ਲੋਕ੍ਯਤੇ ਰੂਪਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਯਦਿ ਦੇਵਿ ਤਦਾ ਚਾਹਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਜੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਵੇषਧਰੋ ਦੇਵੋ ਮਹਾਰੂਪਃ ਸੁਰਾਧਿਪਃ । ਸ ਤਯਾਨੁਗਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਰਯਾ ਲੀਲਯਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਛੇਤੀ-ਛੇਤੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ।
ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਾਕੀਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰੋ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਦਿਵ੍ਯ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧ ਲਗਾਈ ਹੋਈ।
ਤਯਾ ਰਤ੍ਯਾ ਸਮਾਯਾਤੋ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਤਿਦੇਵਤਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਸੁਕਲਾਂ ਸਤ੍ਯਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਪਤਿ-ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਕਲਾ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੂਤੀ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਹਿਤਾ ਮਯਾ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਮਨ੍ਯਸੇ ਭਦ੍ਰੇ ਭਜਂਤਂ ਤ੍ਵਾਮਿਹਾਗਤਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੂਤੀ ਭੇਜੀ ਸੀ, ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼। ਹੇ ਭਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਏ ਭਗਤਾ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ?
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਰਕ੍ਸ਼ਾਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਏਕਾਕਿਨੀਸਹਾਯੈਸ਼੍ਚ ਨੈਵ ਕਸ੍ਯ ਭਯਂ ਮਮ
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਲੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਕੱਲੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੂਰੈਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾਕਾਰੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਨਾਤਿ ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਯੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਕਰ੍ਮਣਿ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਸ਼ੂਰਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਆਦਮੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਸਤ ਹਾਂ।