ਤੇਨੈਵੋਦਕਪਾਨੇਨ ਗਤਂ ਕੁष੍ਠਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਮਲਾ ਜਾਤਾ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਸ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸੁੱਧ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿष੍ਣੌ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਕਾਲੇਨ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵੈ ਕृਤਵਾਨ੍ਸਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿੱਤ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਰ੍ਮਲੋ ਬਹੁਰੂਪਾਢ੍ਯੋ ਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਇਹਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਾਨਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਯਜਨ ਕਰੇ।
ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸ ਗਤੋ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍ । ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭੋ ਦੇਵਿ ਵੇਤ੍ਰਵਤ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਪਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਨਦੀ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਲਵੋ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਾ ਨਗਨਂਦਿਨਿ । ਰਾਜਨ੍ਯੋ ਵਾਥ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਵਾ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਥੇ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਲਾਡਲੀ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਾਜਪੁਤ, ਵਣਿਕ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਾਪਬਂਧਨਾਤ੍ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਵਾऽਥ ਮਾਘੇ ਵਾ ਬਾਹ੍ਯੋ ਵਾ ਵੇਦਨਿਂਦਕਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਕਾਰਤਿਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨਾ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਛੂਤ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸਰਿਤਾਂ ਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਦੇਵਿ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍ । ਸਾਭ੍ਰਮਤ੍ਯਾਃ ਸਮਂ ਯਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਗਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਾਬ੍ਰਵਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸਦਾ । ਖੇਟਕਂ ਨਗਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਰੂਪਂ ਤੁ ਵਾऽਨਘੇ
ਉੱਥੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੇਟਕ ਨਗਰ ਦਿਵਿਆ ਹੈ, ਸੁਗਮ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦੇਵਿ ਯੋਗਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਃ ਕृਤਾਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉੱਥੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋਗ ਕੀਤੇ। ਉੱਥੇ ਸਨਾਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਸ੍ਮृਤਾ ਗਂਗਾ ਕਲੌ ਦੇਵਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਯੇ ਨਰਾਃ ਸੁਖਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਧਨਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਉਹ ਨਦੀ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਗੰਗਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ—
ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਯੇ ਲੋਕਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਇਹਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਠਿਕਾਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ੇ ਚ ਯੇ ਜਾਤਾਃ ਸੋਮਵਂਸ਼ੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਆਗਤਾ ਵੇਤ੍ਰਵਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਗਤਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਵੀ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪੂਰਨ ਸੰਤੋਖ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਧਰਤੇ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਮਾਨਸਂ ਹ੍ਯਘਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਦੇਵਿ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਗੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮਨ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਾਜ੍ਜਪਾਤ੍ਤਥਾਹੋਮਾਦਨਂਤਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸੀਤੀਰ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਂ ਚਰੇਤ੍
ਇਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਪ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਕੇ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮੇ । ਵੇਤ੍ਰਵਤ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪਂਚਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਉੱਤੇ ਜੇ ਉਥੇ ਮੌਤ ਆ ਜਾਵੇ।
ਸ ਵੈ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਯੇ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੀਰਥ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਹਨ—
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਵਸਂਤੀਹ ਵੇਤ੍ਰਵਤ੍ਯਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਭੂਯੋ ਭੂਯੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਇਥੇ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕੀ ਕਹੀਏ?
ਵੇਤ੍ਰਵਤ੍ਯਾਃ ਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨ ਸਨਾਤਨਿ । ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ—
ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਤ੍ਰਵਤ੍ਯਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਏਕਕਾਲਂ ਦ੍ਵਿਕਾਲਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ। ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ—
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਵੈ ਮੁਕ੍ਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਉਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਵੇਤ੍ਰਵਤੀ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿਚ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਇਕਸੌ ਚੌਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪੰਜਵੀਂਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਸਾਭ੍ਰਮਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਦੇਵਿ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਵੈ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਪੋ ਵੈ ਤਪ੍ਤਵਾਨ੍ਮਹਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਾਬ੍ਰਮਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਨੇਕਵਰ੍षਪਰ੍ਯਂਤਂ ਤੇਨ ਤਪ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਤਪਃ । ਅਰ੍ਬੁਦੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਸਮਾਕੁਲੇ
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਸਾਲ ਤੱਕ ਅਰਬੁਦ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੁਹਾਵਣਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ऋषਿਣਾ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਵੈ । ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਯਤ੍ਰ ਰਮ੍ਯਾ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਵੱਗਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਦੇਵਿ ਗਤੋऽਸੌ ਨੈਮਿषਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਦਾ ਤੇ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਥਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਨੈਮੀਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਦਾ ਤੈਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪृष੍ਟੋऽਸੌ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਮੁਨਿਃ । ਅਹੋ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਗਂਗੇਹਾਨੀਯਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਜਿਆਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਕਸ਼੍ਯਪ, ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਥੇ ਗੰਗਾ ਲਿਆਉ।'
ਭਵਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਸਾ ਗਂਗਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ । ਤੇषਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਪਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍
'ਤੁਾਡੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਉਹ ਗੰਗਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਜਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ।' ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਗਤੋ ਹ੍ਯਰ੍ਬੁਦਾਰਣ੍ਯੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀਤੀਰਸਂਨਿਧੌ । ਤਤ੍ਰ ਤਪ੍ਤਂ ਤਦਾ ਤੇਨ ਤਪਃ ਪਰਮਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਅਰਬੁਦ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਆਰਾਧਿਤੋ ਹ੍ਯਹਂ ਤੇਨ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਦ੍ਵਿਜੇਨ ਵੈ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋऽਹਂ ਤਦਾ ਜਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਵਰਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਦੁਜਾ ਜਨ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ।