ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸੁਕਲਾਚਰਿਤ੍ਰੇ- ਚਤੁਃਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੇਣ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਦਾ ਚਉਂਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਭਾਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਰਾਟ੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕਾਮਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਃ । ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਸ੍ਮਰ ਤੇ ਜਯਾਯ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਧ੍ਯਾਨ ਸੁਦਂਸ਼ਿਤਾ ਸਤੀ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਾਮ ਦੇਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਸਮਰਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਤੀਵਰਤਾ, ਸੱਚ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਹੈ।'
ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯ ਚਾਪਂ ਸ੍ਵਕਰੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਾਭਿਧਾਨਂ ਵਰਮੇਵ ਬਾਣਮ੍ । ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਰਣੇ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਸਤੀ ਵੀਰੋ ਯਥਾ ਦਰ੍ਪਿਤਵੀਰ੍ਯਭਾਵਃ
ਧਰਮ ਨਾਮ ਦਾ ਧਨੁ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਮ ਦਾ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਹੁਣ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਲੜਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਿਗੀषਯੇਯਂ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਮੇਵ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਃ ਕੁਰੁषੇ ਪੌਰੁषਂ ਤੁ । ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਜੇਤੁਂ ਸਮਰੇ ਸਮਰ੍ਥਾ ਯਦ੍ਭਾਵ੍ਯਮੇਵਂ ਤਦਿਹੈਵ ਚਿਂਤ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੱਚਾ ਉਦੇਸ਼ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਸੋਚ ਲੈ।
ਦਗ੍ਧੋਸਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮਿਹੈਵ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਤੇਨ ਸਮਂ ਵਿਰੋਧਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਕਰ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਜਾਤੋਸ੍ਯਨਂਗਃ ਸ੍ਮਰ ਸਤ੍ਯਮੇਵ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਸੜਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਅਨੰਗ ਵਜੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਸ੍ਮਰ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਪੁਰਾ ਸ੍ਮਰ ਫਲਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੁ ਤਥੈਵ ਤੀਵ੍ਰਮ੍ । ਸੁਕੁਤ੍ਸਿਤਾਂ ਯੋਨਿਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਿਹੈਵ ਕਥ੍ਯਸੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਫਲ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਘਟੀਆ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਉਲਲੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਯੇ ਜ੍ਞਾਨਵਂਤਃ ਪੁਰੁषਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ਵੈਰਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ ਸਮਮ੍ । ਭੁਂਜਨ੍ਤਿ ਤੇ ਦੁष੍ਕृਤਮੇਵਤਤ੍ਫਲਂ ਦੁਃਖਾਨ੍ਵਿਤਂ ਰੂਪਵਿਨਾਸ਼ਨਂ ਚ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੁਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ—ਦੁੱਖ ਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਨਾਸ—ਹੀ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਘੁष੍ਯ ਆਵਾਂ ਤੁ ਵ੍ਰਜਾਵ ਕਾਮ ਏਨਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਤੀਂ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯ । ਸਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਪੁਰਾ ਮਯਾ ਤੁ ਲਬ੍ਧਂ ਫਲਂ ਪਾਪਮਯਂ ਤ੍ਵਸਹ੍ਯਮ੍
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਐਲਾਨ ਕਰੀਏ ਤੇ ਚਲੀਏ, ਹੇ ਕਾਮ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਜਾਨਾਸਿ ਚਰਿਤ੍ਰਮੇਤਚ੍ਛਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਤੇਨਾਪਿ ਚ ਗੌਤਮੇਨ । ਜਾਤਸ਼੍ਚ ਮੇषਵृषਣਃ ਸਦਾ ਹ੍ਯਹਂ ਭਵਾਨ੍ਗਤੋ ਮਾਂ ਤੁ ਵਿਹਾਯ ਤਤ੍ਰ
ਇਹ ਸਭ ਹਾਲਾਤ ਤੂੰ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਗੌਤਮ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਹ੍ਯਤੁਲਃ ਸਤੀਨਾਂ ਧਾਤਾ ਸਮਰ੍ਥਃ ਸਹਿਤੁਂ ਨ ਸੂਰ੍ਯਃ । ਸੁਕੁਤ੍ਸਿਤਂ ਰੂਪਮਿਦਂ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਪੁਰਾਨੁਸੂਯਾ ਮੁਨਿਨਾ ਹਿ ਸ਼ਪ੍ਤਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ; ਰਚਨਹਾਰ ਤਾਂ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਪਰ ਸੂਰਜ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਘਟੀਆ ਰੂਪ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਨਸੂਯਾ ਮੁਨੀ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਰੁਧ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਂ ਪਰਿਵੇਗਵਂਤਮੁਦ੍ਯਂਤਮੇਵਂ ਪ੍ਰਭਯਾ ਸੁਦੀਪ੍ਤਮ੍ । ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪਰਿਬਾਧਮਾਨਂ ਮਾਂਡਵ੍ਯਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਚ ਕੌਂਡਿਨਸ੍ਯ
ਸੂਰਜ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ, ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਮਾਂਡਵਿਆ ਤੇ ਕੌਂਡਿਨਿਆ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ—
ਅਤ੍ਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਤ੍ਯਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਤਯਾ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਤਾਂ ਦੇਵਤ੍ਰਯਂ ਹਿ ਨੀਤਮ੍ । ਨ ਕਿਂ ਪੁਰਾ ਮਨ੍ਮਥ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਦਾ ਸਂਸ੍ਕਾਰਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਸਤ੍ਯਃ
ਅਤ੍ਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਸਤਿਆ ਨੇ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਹੇ ਮਨਮਥਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜੋ ਸਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੀਤਦੇ ਹਨ?
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਨਾਮ੍ਨੀ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਪੁਤ੍ਰੀ ਨੀਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਾ ਪੁਨਰਾਨਿਨਾਯ । ਯਮਾਦਿਹੈਵਾਸ਼੍ਵਪਤੇਃ ਸੁਪੁਤ੍ਰਂ ਸਤੀ ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਪਰਿਸਂਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚ
ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਦਯੁਮਤਸੇਨਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਲਿਆਈ। ਇੱਥੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਅਸ਼ਵਪਤੀ ਦੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇਃ ਸ਼ਿਖਾਂ ਕਃ ਪਰਿਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਵੈ ਤਰੇਦ੍ਧਿਕਃ ਸਾਗਰਮੇਵ ਮੂਢਃ । ਗਲੇ ਤੁ ਬਦ੍ਧਾਸੁ ਸ਼ਿਲਾਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਕੋ ਵਾ ਸਤੀਂ ਵਸ਼੍ਯਤਿ ਵੀਤਰਾਗਾਮ੍
ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਨੂੰ ਕੌਣ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕੌਣ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੂਰਖ? ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਲ ਵਿਚ ਪੱਥਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਕੌਣ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਰਾਗੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਉਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਾਕ੍ਯੇ ਬਹੁਨੀਤਿਯੁਕ੍ਤੇ ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਕਾਮਸ੍ਯ ਸੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਮ੍ । ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਕਰਧ੍ਵਜਸ੍ਤੁ ਉਵਾਚ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਮਥੈਨਮੇਵ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਾਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਿਆਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਕਰਧਵਜ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਮ ਉਵਾਚ- ਤਵਾਤਿਦੇਸ਼ਾਦਹਮਾਗਤੋ ਵੈ ਧੈਰ੍ਯਂ ਸੁਹृਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਮੇਵ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਰ੍ਥਂ ਪਰਿਭਾषਸੇ ਮਾਂ ਨਿਃਸਤ੍ਵਰੂਪਂ ਬਹੁਭੀਤਿਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਕਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੌਸਲਾ, ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਉਦੇਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ। ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਿਰਜੀਵ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਬੁਦ੍ਧਿ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਦਾ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯਾਲ੍ਲੋਕਮਧ੍ਯੇ ਮਮ ਕੀਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਃ । ਊਢਿਂਕਰੋਮਾਨਵਿਹੀਨ ਏਵ ਸਰ੍ਵੇ ਵਦਿष੍ਯਂਤ੍ਯਨਯਾ ਜਿਤਂ ਮਾਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਸੋਚ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਇੱਜਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਬੇਆਦਬ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਸਭ ਕਹਿਣਗੇ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਯੇ ਵੈ ਜਿਤਾ ਦੇਵਗਣਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਾਸ੍ਤਪਸਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਃ । ਹਾਸ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਮਮਾਪਿ ਸਦ੍ਯੋ ਨਾਰ੍ਯਾ ਜਿਤੋ ਮਨ੍ਮਥ ਏष ਭੀਮਃ
ਜੋ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮੈਨੂੰ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਾਉਣਗੇ—ਭਿਆਨਕ ਮਨਮਥਾ, ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯੈਵ ਸਾਰ੍ਧਮਸ੍ਯਾ ਬਲਂ ਮਾਨਮਤਃ ਸੁਰੇਸ਼ । ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਧੈਰ੍ਯਂ ਪਰਿਣਾਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਾਨਤ੍ਰ ਬਿਭੇਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਡਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ?
ਸਂਬੋਧ੍ਯ ਚੈਵਂ ਸ ਸੁਰਾਧਿਨਾਥਂ ਚਾਪਂ ਗृਹੀਤਂ ਸਸ਼ਰਂ ਸੁਪੁष੍ਪਮ੍ । ਉਵਾਚ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਤਾਂ ਵਿਧਾਯ ਮਾਯਾਂ ਭਵਤੀ ਪ੍ਰਯਾਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁ, ਤੀਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕੇ। ਉਹ ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ—'ਇਹ ਮਾਇਆ ਰਚੋ, ਹੇ ਭਵਤੀ, ਅੱਗੇ ਵਧੋ।'
ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸੁਕਲਾਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯੇਸ੍ਥਿਤਾਂ ਧਰ੍ਮਵਿਦਾਂ ਗੁਣਜ੍ਞਾਮ੍ । ਇਤੋ ਹਿ ਗਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਸਾਹਾਯ੍ਯਰੂਪਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸਖੇ ਸ਼ृਣੁ
ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਕਲਾ, ਜੋ ਨੇਕ, ਸੱਚ ਵਿਚ ਟਿਕੀ, ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਦੱਸਿਆ ਕੰਮ ਕਰ, ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ, ਸੁਣ।
ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਤਤੋ ਮਨੋਭਵਸ੍ਤ੍ਵਂਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਥਾਹ੍ਵਯਤ੍ਪੁਨਃ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਯਾ ਮਮਕਾਰ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮੇ ਤਾਂ ਸੁਸ੍ਨੇਹੈਃ ਪਰਿਭਾਵਯਤ੍ਵਮ੍
ਖੇਡ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਨੋਭਵ ਨੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ। ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਦੇਸ਼ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦੇ।
ਇਂਦ੍ਰਂ ਹਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਕਲਾ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਨੇਹਾਨੁਗਾ ਚਾਰੁਵਿਲੋਚਨੇਯਮ੍ । ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਭਾਵੈਰ੍ਗੁਣਵਾਕ੍ਯਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਨਯਸ੍ਵ ਵਸ਼੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸਖੇ ਸ਼ृਣੁ
ਜਿਵੇਂ ਸੁਕਲਾ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ, ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ, ਸੁਣ।
ਭੋ ਭੋਃ ਸਖੇ ਸਾਧਯ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਾਯਾਮਯਂ ਨਂਦਨਰੂਪਯੁਕ੍ਤਮ੍ । ਪੁष੍ਪੋਪਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਫਲਪ੍ਰਧਾਨਂ ਘੁष੍ਟਂ ਰੁਤੈਃ ਕੋਕਿਲषਟ੍ਪਦਾਨਾਮ੍
ਓ ਦੋਸਤ, ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਤੇ ਜਲਦੀ ਚੱਲ, ਨੰਦਨ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਰਤ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ।
ਆਹੂਯ ਵੀਰਂ ਮਕਰਂਦਮੇਵ ਰਸਾਯਨਂ ਸ੍ਵਾਦੁਗੁਣੈਰੁਪੇਤਮ੍ । ਸਹਾਨਿਲਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨਿਜਕਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਂਪ੍ਰੇषਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵ ਕਾਮਮ੍
ਮਕਰਾਂਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬੁਲਾਓ, ਤੇ ਫਿਰ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਭੇਜੋ।
ਏਵਂ ਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਮਹਤ੍ਸਸੈਨ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸਂਮੋਹਕਰਂ ਤੁ ਕਾਮਃ । ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯਾਣਂ ਸੁਰਰਾਜਸਾਰ੍ਧਂ ਸਂਮੋਹਨਾਯੈਵ ਮਹਾਸਤੀਂ ਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕਾਮ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸੁਕਲਾਚਰਿਤ੍ਰੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਚ ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਲਾ ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ (ਪਚਵਾਂ-ਪਚਵਾਂ-ਪਚਵਾਂ) ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਮਨ੍ਮਥਃ ਸਸੁਰਾਧਿਪਃ । ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਸੁਕਲਾਂ ਤਰ੍ਹਿ ਸਤ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਉਸ ਦੀ ਸਚਾਈ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਨਮਥ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਸਤਯ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਧਰ੍ਮ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਮਨ੍ਮਥਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਤਵਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਧਰਮ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦੇਖੋ ਮਨਮਥ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਵਿਸृਜਾਮਿ ਮਹਾਸ੍ਥਾਨਂ ਵਾਸ੍ਤੁਰੂਪਂ ਸੁਖੋਦਯਮ੍ । ਸਤ੍ਯਾਖ੍ਯਂ ਚ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾਖ੍ਯਂ ਸੁਦੇਵਾਖ੍ਯਂ ਗृਹੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤਯ, ਸੁਪ੍ਰਿਆ ਤੇ ਸੁਦੇਵ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘਰ।