ਸੁਬਲੇਨਾਪਿ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨਾਡਿਕਾ ਜਾਲਪਂਜਰੇ । ਕਾਮਕਂਡੂਰ੍ਭਵੇਦ੍ਦੂਤਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕਿਲ
ਚੰਗੀ ਤਾਕਤ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਡੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਖੁਜਲੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਉੱਠਦੀ ਹੈ।
ਪੁਂਸਸ਼੍ਚ ਸ੍ਫੁਰਤੇ ਲਿਂਗਂ ਨਾਰ੍ਯਾ ਯੋਨਿਸ਼੍ਚ ਦੂਤਿਕੇ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੌ ਸਂਪ੍ਰਮਤ੍ਤੌ ਤੁ ਵ੍ਰਜਤਃ ਸਂਗਮਂ ਤਤਃ
ਮਰਦ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਔਰਤ ਵਿੱਚ ਯੋਨੀ ਦੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ, ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮਿਲਾਪ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਕਾਯੇਨ ਕਾਯਸਂਘृष੍ਟਿਰ੍ਮੈਥੁਨੇਨ ਹਿ ਜਾਯਤੇ । ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਸੁਖਂ ਕਾਯੇ ਪੁਨਃ ਕਂਡੂਸ਼੍ਚ ਤਾਦृਸ਼ੀ
ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਖੁਜਲੀ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦੂਤਿ ਭਾਵ ਏਵਂਵਿਧਃ ਕਿਲ । ਵ੍ਰਜ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨੈਵਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਅਪੂਰ੍ਵਤਾ
ਹਰ ਥਾਂ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਦੂਤ ਵਰਗਾ ਸੁਭਾਉ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲ ਜਾ, ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਵਾਂ ਨਹੀਂ।
ਅਪੂਰ੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਵਾਂ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਗਤਾ ਦੂਤੀ ਤਯਾ ਸੁਕਲਯਾ ਤਦਾ । ਸਮਾਸੇਨ ਸੁਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਵਧਾਰ੍ਯ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੂਤਣੀ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਤਦਰ੍ਥਂ ਭਾषਿਤਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਆਲੋਚ੍ਯ ਸਾਹਸਂ ਧੈਰ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਮੇਵ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਥਿਰਤਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰਿਆ।
ਈਦृਸ਼ਂ ਹਿ ਵਦੇਤ੍ਕਾ ਹਿ ਨਾਰੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹੀਤਲੇ । ਯੋਗਰੂਪਂ ਸੁਸਂਸ਼ਿष੍ਟਂ ਨ੍ਯਾਯੋਦੈਃ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਂ ਵਚਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਐਸਾ ਬੋਲ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਜੋਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਨਸਾਫ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਤੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਵਿਤ੍ਰੇਯਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸਤ੍ਯਰੂਪਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੁਰਂ ਧਰ੍ਤੁਂ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਜੋਗ ਹੈ।
ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਜਿष੍ਣੁਃ ਕਂਦਰ੍ਪਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਾਂ ਕृਕਲਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੀਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕੰਦਰਪ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲਾਂਗਾ, ਉਹ ਕੋਇਲ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨ੍ਮਥੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਫਿਰ ਮਨਮਥ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਚੱਲੀਏ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।'
ਮਾਨਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਬਲਂ ਧੈਰ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਯਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾਹਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਿਯਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
'ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਤਾਕਤ, ਬਲ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਦਾ ਸੱਚ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਚਨਂ ਮਨ੍ਮਥਸ੍ਯ ਚ । ਭੋ ਭੋਨਂਗ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਮਧਿਕਂ ਭਾषਿਤਂ ਮੁਧਾ
ਮਨਮਥ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਓ ਨਾਗ, ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਣ, ਜੋ ਕੁਝ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਆਖਿਆ ਗਿਆ।'
ਸੁਦृਢਾ ਸਤ੍ਯਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸੁਸ੍ਥਿਰਾ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਸੁਕਲੇਯਮਜੇਯਾ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪੌਰੁषਂ ਨਹਿ
'ਉਹ ਸੱਚੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਥਿਰ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਕਲਾ ਜਿੱਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ—ਉਥੇ ਤੇਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਣਣਾ।'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਨ੍ਮਥਸ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ऋषੀਣਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਬਲਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨਮਥ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਅਸ੍ਯਾ ਬਲਂ ਕਿਯਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਭਵਤਾ ਮਮ ਕਥ੍ਯਤੇ । ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
'ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਨਵਨੀਤਂ ਯਥਾ ਚਾਗ੍ਨੇਸ੍ਤੇਜੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਤਥੇਮਾਂ ਦ੍ਰਾਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵੇਨ ਰੂਪੇਣ ਤੇਜਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਮੱਖਣ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਪ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜੋਸ਼ੀਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਘਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰ ਮਹਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਤ੍ਸਸਿ ਮੇ ਤੇਜਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਘਟੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ?
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਮਨੋਭਵਸ੍ਯ ਏਤਾਮਸਾਧ੍ਯਾਂ ਤਵ ਕਾਮਜਾਨੇ । ਧੈਰ੍ਯਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚ ਪੁਣ੍ਯਦੇਹਾਂ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਚਾਰਾਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ। ਹੌਸਲਾ ਜੁਟਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਚੰਗੇ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪੌਰੁषਮੁਗ੍ਰਵੀਰ੍ਯਮਿਤੋ ਹਿ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧਨੁष੍ਮਤਾ ਵੈ । ਤੇਨਾਪਿ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਜਗਾਮ ਭੂਯੋ ਰਤ੍ਯਾ ਚ ਦੂਤ੍ਯਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ ਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਤੀ ਨੂੰ ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਤੀਵਰਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਫਿਰ ਗਿਆ।
ਏਕਾਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਗृਹਸ੍ਥਿਤਾਂ ਤਾਂ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਪਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚਰਣੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾਮ੍ । ਯਥਾ ਸੁਯੋਗੀ ਪ੍ਰਵਿਧਾਯ ਚਿਤ੍ਤਂ ਵਿਕਲ੍ਪਹੀਨਂ ਨ ਚ ਕਲ੍ਪਯੇਤ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਨੇਕ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਚਾ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਖਰੇ-ਵਖਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਰੂਪਮਨਂਤਤੇਜੋਯੁਤਂ ਚਕਾਰਾਥ ਸਤੀਪ੍ਰਮੋਹਮ੍ । ਨੀਲਾਂਚਿਤਂ ਭੋਗਯੁਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਝषਧ੍ਵਜਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰਂਦਰਸ਼੍ਚ
ਫਿਰ, ਅਸਧਾਰਣ ਰੂਪ ਤੇ ਅਨੰਤ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਤੀ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਨੀਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਮਛੀ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਲੀਲਂ ਪੁਰੁषਂ ਮਹਾਂਤਂ ਚਰਂਤਮੇਵਂ ਪਰਿਕਾਮਭਾਵਮ੍ । ਜਾਯਾ ਹਿ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁ ਮੇਨੇ ਨ ਸਾ ਰੂਪਯੁਤਂ ਗੁਣਜ੍ਞਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੁੰਮਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਅਂਭੋ ਯਥਾ ਪਦ੍ਮਦਲੇ ਗਤਂ ਵੈ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਕਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਮ੍ । ਤਦ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵਃ ਪਰਿਸਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪੈ ਕੇ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਲੈ ਕੇ, ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਪਤੀਵਰਤਾ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਕੁਦਰਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਅਨੇਨ ਦੂਤੀ ਪਰਿਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਪੁਰਾ ਯਾਮਾਂ ਯੁਵਤ੍ਯਾ ਹ ਗੁਣਜ੍ਞਮੇਨਮ੍ । ਲੀਲਾਸ੍ਵਰੂਪਂ ਬਹੁਧਾਤ੍ਮਭਾਵਂ ਮਮੈष ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਦਰ੍ਸ਼ਯੇਚ੍ਚ
ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਖੇਡ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰਸ਼ ਵੇਖਾਇਆ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਮਮੈਵ ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਬਲਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਾਗਤੋ ਹਿ ਮੇ ਕਾਂਤਗੁਣੈਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਖਲਃ । ਰਤ੍ਯਾਸਮੇਤਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਚ ਜੀਵੇਤ੍ਸਤ੍ਯਾਸ਼੍ਮਭਾਰੇਣ ਪ੍ਰਮਰ੍ਦਿਤਸ਼੍ਚ
ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਇਆ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਹੋ ਕੇ; ਪਰ ਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਭਾਰੀ ਲੋੜ ਨਾਲ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਮਾਪਿ ਭਾਵਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਕਾਂਤੋ ਜੀਵੇਤ੍ਕਿਯਾਨ੍ਵਾਪਿ ਸੁਬੁਦ੍ਧਿਯੁਕ੍ਤਃ । ਸ਼ੂਨ੍ਯੋ ਹਿ ਕਾਯੋ ਮਮ ਚਾਸ੍ਤਿ ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਵਿਹੀਨੋ ਮृਤਕਲ੍ਪ ਏਵ
ਜੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਵੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਜੀ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਕਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਜਿਹਾ।
ਕਾਯਸ੍ਯ ਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟਾਃ ਸੁਵਿਕ੍ਰਿਯਾਖ੍ਯਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਕਰ੍ਮ । ਮਮਾਧਿਕੇਨਾਪਿ ਸਮਂ ਸੁਕਾਂਤਂ ਸ ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਸ਼ੋਭਾਮਨਯਚ੍ਚ ਕਾਮਃ
ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਵਾਸੀਆਂ ਮਰ ਗਈਆਂ, ਪੂਰੀ ਤਬਦੀਲੀ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਲੈ ਕੇ; ਮੇਰੀ ਵਧੀਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਇੱਛਾ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ।
ਯਦਾਮृਤੋ ਬਲਵਾਨ੍ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਂਦृਸ਼ਾ ਵੈ ਪਰਿਨृਤ੍ਯਮਾਨਃ । ਤਥਾ ਅਨੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਭਾषਯੇਦ੍ਭੁਤਂ ਯੋ ਮਾਂ ਹਿ ਵਾਞ੍ਛਤ੍ਯਪਿ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਃ
ਜਦੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਕੋਈ ਅਜੂਬਾ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਭੋਗਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਤਦਾ ਮਹਾਸਤੀ ਸਤ੍ਯਾਖ੍ਯਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਦृਢਬਦ੍ਧਚੇਤਨਾ । ਗृਹਂ ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਾ ਤਦਾ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯਭਾਵਂ ਨਿਯਮੇਨ ਵੇਤ੍ਤੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਨੇਕ ਪਤਨੀ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੱਚ ਦੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋਈ।