ਮृਤ੍ਤਿਕਯੋਦਕੇਨਾਪਿ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰਿਣਾਮਯੇਤ੍ । ਲਿਪਿਤਂ ਲੇਪਕੈਃ ਕਾष੍ਠਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਭਵਤਿ ਚਿਤ੍ਰਕੈਃ
ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘਰ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਲਿਪਾਈ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਰੂਪਮਾਯਾਤਿ ਗृਹਂ ਸੂਤ੍ਰੇਣ ਸੂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਪੁष੍ਣਂਤਿ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਤੁ ਲੇਪਨਾਦ੍ਵੈ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੂਪ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਘਰ ਤਾਗੇ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਲਿਪਾਈ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਾਯੁਨਾਂਦੋਲਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗृਹਂ ਚ ਮਲਿਨਾਯਤੇ । ਮਧ੍ਯਮੋ ਵਰ੍ਤੁਤਃ ਕਾਲੋ ਗृਹਸ੍ਯ ਪਰਿਕਥ੍ਯਤੇ
ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਘਰ ਗੰਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਘਰ ਦੀ ਉਮਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਰੂਪਹਾਨਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਗृਹਸ੍ਵਾਮੀ ਵਿਲੇਪਯੇਤ੍ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਚ ਗृਹਸ੍ਵਾਮੀ ਰੂਪਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਯੇਦ੍ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਲਿਪਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਗੇਹਸ੍ਯ ਦੂਤਿਕੇ ਪਰਿਕਥ੍ਯਤੇ । ਕਾष੍ਠਸਂਘੈਸ਼੍ਚ ਜੀਰ੍ਣਤ੍ਵਂ ਬਹੁਕਾਲੈਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਉਸ ਘਰ ਦੀ ਜਵਾਨੀ, ਦੂਤਣੀਏ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਨਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਂਤੇ ਮੂਲਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਚਲਂਤਿ ਤੇ । ਨ ਸਹੇਲ੍ਲੇਪਨਾਭਾਰਮਾਧਾਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਜੜ ਹੈ, ਉਥੇ ਹਿੱਸੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਲਿਪਾਈ ਦਾ ਭਾਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਏਤਦ੍ਗृਹਸ੍ਯ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਦੂਤਿਕੇ । ਪਤਮਾਨਂ ਗृਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹਸ੍ਵਾਮੀ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘਰ ਦਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਸੁਣ ਦੂਤਣੀਏ; ਜਦ ਮਾਲਕ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਘਰ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਮਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਤਥਾ ਬਾਲ੍ਯਂ ਚ ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਨृਣਾਂ ਵृਦ੍ਧਤ੍ਵਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੋਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲਈ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਝ ਹੀ, ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਬਾਲ੍ਯੇ ਬਾਲਰੂਪਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨਂ ਪ੍ਰਕਾਰਯੇਤ੍ । ਚਿਤ੍ਰਯੇਤ੍ਕਾਯਮੇਵਾਪਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਭੂषਣੈਃ
ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਲੇਪਨੈਸ਼੍ਚਂਦਨੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ੍ਤਾਂਬੂਲਪ੍ਰਭਵਾਦਿਭਿਃ । ਕਾਯਸ੍ਤਰੁਣਤਾਂ ਯਾਤਿ ਅਤਿਰੂਪੋ ਵਿਜਾਯਤੇ
ਲਿਪਾਈਆਂ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਤਾਂਬੂਲ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਮੇਵਾਪਿ ਰਸੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਪੋषਯੇਤ੍ । ਤੇਨ ਪੋषਣਭਾਵੇਨ ਪਰਿਪੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਉਹ ਬਾਹਰਲੇ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਪਾਲਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਮਾਂਸਵृਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਰਸੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਵੋਤ੍ਤਮਾ । ਯਾਂਤਿ ਵਿਸ੍ਤਰਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਨਂਗਾਨ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਮਾਸ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਨਵੇਂ ਚੰਗੇ ਰਸ ਵੀ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੰਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਂਗਾਨਿ ਰਸੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਵੈ । ਦਂਤਾਧਰੌ ਸ੍ਤਨੌ ਬਾਹੂ ਕਟਿਪृष੍ਠਮੁਰੂ ਉਭੇ
ਹਰ ਅੰਗ ਆਪਣੀ ਅਪਣੀ ਖ਼ਾਸ ਖ਼ਾਸ ਰਸ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੰਦ, ਹੋਠ, ਛਾਤੀਆਂ, ਬਾਂਹਾਂ, ਕਮਰ, ਪਿੱਠ, ਦੋਵੇਂ ਪੱਟ—all ਅੰਗ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਸ੍ਤਪਾਦਤਲੌ ਤਦ੍ਵਦ੍ਵृਦ੍ਧਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ । ਉਭਾਭ੍ਯਾਮਪਿ ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਯਾਂਤਿ ਤਾਨਿ ਵੈ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਵੇ ਵੀ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਹਥੇਲੀ ਤੇ ਪੈਰੀਂ ਦੇ ਤਲਵੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਂਗਾਨਿ ਰਸਮਾਂਸਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਰੂਪਾਣਿ ਭਵਂਤਿ ਤੇ । ਤੈਃ ਸ੍ਵਰੂਪੈਰ੍ਭਵੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਰਸਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਦੂਤਿਕੇ
ਅੰਗ ਰਸ ਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਸ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਤਿ।
ਸੁਰੂਪਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਲੋਕੇ ਕੇਨ ਪ੍ਰਿਯੋ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿष੍ਠਾਮੂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਕੋਸ਼ਃ ਕਾਯ ਏष ਚ ਦੂਤਿਕੇ
ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਪਰ ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਗੰਦਗੀ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਹੈ, ਦੂਤਿ।
ਅਪਵਿਤ੍ਰਸ਼ਰੀਰੋਯਂ ਸਦਾ ਸ੍ਰਵਤਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ । ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ ਰੂਪਂ ਜਲਬੁਦ੍ਬੁਦਵਚ੍ਛੁਭੇ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਵਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਰਦਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਰੂਪ ਦੱਸਣਾ? ਇਹ ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁੱਲੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਯਾਵਤ੍ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਵਰ੍षਾਣਿ ਤਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਦृਢਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚ ਜਾਯਤੇ ਹਾਨਿਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵਾਪਿ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਘਟਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਂਤਾਃ ਸ਼ਿਥਿਲਤਾਂ ਯਾਂਤਿ ਤਥਾ ਲਾਲਾਯਤੇ ਮੁਖਮ੍ । ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਮਪਿ ਪਸ਼੍ਯੇਨ੍ਨ ਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਨ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਚ
ਦੰਦ ਲੱਤਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੂੰਹ ਚੁੱਬਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਗਤਿਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਹਸ੍ਤਪਾਦੈਸ਼੍ਚ ਦੂਤਿਕੇ । ਅਕ੍ਸ਼ਮੋ ਜਾਯਤੇ ਕਾਯੋ ਜਰਾਕਾਲੇਨ ਪੀਡਿਤਃ
ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਦੂਤਿ। ਜਰ੍ਹਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਰੀਰ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਰਸਃ ਸ਼ੋषਮਾਯਾਤਿ ਜਰਾਗ੍ਨਿਤਾਪਸ਼ੋषਿਤਃ । ਅਕ੍ਸ਼ਮੋ ਜਾਯਤੇ ਦੂਤਿ ਕੇਨ ਰੂਪਤ੍ਵਮਿष੍ਯਤੇ
ਉਹ ਰਸ ਵੀ ਜਰ੍ਹਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਤਿ—ਫਿਰ ਰੂਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਯਥਾ ਜੀਰ੍ਣਂ ਗृਹਂ ਯਾਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਥਾ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮਾਯਾਤਿ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਤੁ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਘਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਢਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਬੁੱਢੇਪੇ ਵਿਚ ਸਰੀਰ ਵੀ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਮਰੂਪਂ ਸਮਾਯਾਤਂ ਵਰ੍ਣਸ੍ਯੇਵਂ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਕੇਨਾਹਂ ਰੂਪਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਕੇਨ ਰੂਪਤ੍ਵਮਿष੍ਯਤੇ
ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰੰਗ ਵਾਂਗ ਘਟਦਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕੌਣ ਸੋਹਣੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਰੂਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਯਥਾ ਜੀਰ੍ਣਂ ਗृਹਂ ਯਾਤਿ ਕੇਨਾਸੌ ਪੁਰੁषੋ ਬਲੀ । ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾ ਦੂਤਿ ਭਵਤੀ ਕੇਨ ਸ਼ਂਸਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਘਰ ਢਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਆਈਂ, ਦੂਤਿ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੌਣ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਕਿਮੁ ਚੈਵ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਮਮਾਂਗੇ ਵਦ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਂਗਾਦਿਹ ਹੀਨਂ ਚ ਦੂਤਿ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਧਿਕਂ ਤਥਾ
ਹੁਣ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਕੀ ਵੇਖਿਆ? ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਦੂਤਿ—ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਥਾਸੌਵੈ ਤਥਾਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯੇਤ ਰੂਪਵਾਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਇੰਝ ਉਹ ਵੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਕਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਘਟਦਾ? ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਸਦਾ ਸੋਹਣਾ ਨਹੀਂ।
ਉਚ੍ਛ੍ਰਾਯਾਃ ਪਤਨਾਂਤਾਸ਼੍ਚ ਨਗਾਸ੍ਤੁ ਗਿਰਯਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਕਾਲੇਨ ਪੀਡਿਤਾ ਯਾਂਤਿ ਤਦ੍ਵਦ੍ਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਉੱਚੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਰ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੀ—ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ।
ਅਰੂਪੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਗਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਸ੍ਥਾਵਰੇष੍ਵੇਵ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਜਂਗਮੇषੁ ਚ ਦੂਤਿਕੇ
ਦਿਵਿਆ ਆਤਮਾ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੈ ਪਰ ਸੋਹਣੀ ਵੀ ਹੈ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਡੋਲ ਤੇ ਚਲਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਦੂਤਿ।
ਏਕੋ ਨਿਵਸਤੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਘਟੇष੍ਵੇਕਂ ਯਥੋਦਕਮ੍ । ਘਟਨਾਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਕਮੇਕਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਇਕੱਲਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੜੇ ਵਿਚ ਪਾਣੀ। ਜਦ ਘੜਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਮੁੜ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ।
ਪਿਂਡਨਾਸ਼ਾਦਯਂ ਚਾਤ੍ਮਾ ਏਕਰੂਪੋ ਵਿਜਾਯਤੇ । ਏਕਂ ਰੂਪਂ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਸਂਸਾਰੇ ਵਸਤਾ ਸਦਾ
ਜਦ ਸਰੀਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਆਤਮਾ ਇਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਇੱਕੋ ਰੂਪ ਵੱਸਦਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।