ਮਮ ਭਰ੍ਤਾ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਗਤਃ ਸੁਧੀਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਮ ਭਰ੍ਤਰਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਘਰ ਨਹੀਂ।
ਅਤਿਕ੍ਰਾਂਤਾਃ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਯਸ਼੍ਚੈਵਾਪਿ ਵਤ੍ਸਰਾਃ । ਤਤੋਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਜਾਤਾ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਸੁਣ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪਤੀ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਮਾਤ੍ਮਵृਤ੍ਤਾਂਤਮੇਵ ਤੇ । ਭਵਤੀ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਮਾਂ ਕਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੇਰਾ ਹਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਕਿਹੜੀ ਬਣਾਂਗੀ—ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਸੁਕਲਾਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤ੍ਯਾ ਆਭਾषਿਤਂ ਪੁਨਃ । ਮਾਮੇਵਂ ਪृਚ੍ਛਸੇ ਭਦ੍ਰੇ ਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੂਤ ਸੁਕਲਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈਂ, ਭਲੀ ਔਰਤ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗੀ।
ਅਹਂ ਤਵਾਂਤਿਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵਾਵ ਧਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਈ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਏ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੀ, ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ ਸੋਚੀਓ।
ਗਤਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਘृਣੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਰਾਨਨੇ । ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਤੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਾਘਾਤਕਰੇਣ ਚ
ਤੇਰਾ ਬੇਦਰਦ ਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਂਗੀ?
ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਪਾਪੀ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾਚਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਕਿਂ ਵਾ ਸ ਤੇ ਗਤੋ ਬਾਲੇ ਤਤ੍ਰ ਜੀਵਤਿ ਵੈ ਮृਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਕੁੜੀਏ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰਾ ਕੀ ਲੱਗਦਾ?
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤੇਨੈਵਂ ਭਵਤੀ ਖਿਦ੍ਯਤੇ ਵृਥਾ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਸ਼ਯਤੇ ਚਾਂਗਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਹੇਮਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਭੀ ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ ਕਿਉਂ ਨਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਬਾਲ੍ਯੇ ਵਯਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਾਨਵੋ ਨ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਏਕਂ ਸੁਖਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਵਿਨਾ ਸ਼ੁਭੇ
ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਚਾਹੇ ਜਵਾਨੀ ਆ ਵੀ ਜਾਵੇ।
ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਦੁਃਖਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਜਰਾ ਕਾਯਂ ਪ੍ਰਹਿਂਸਯੇਤ੍ । ਤਾਰੁਣ੍ਯੇ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਭੋਗਃ ਸੁਖਾਤ੍ਸਰ੍ਵੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਬੁੱਢੇਪੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਬੁਢਾਪਾ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਤਾਵਦ੍ਭੁਂਜਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਸੁਖਭੋਗਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਰਮਤੇ ਨਰਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਜਵਾਨੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਤਾਵਦ੍ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਜਤੇ । ਵਯਸ੍ਯਪਿ ਗਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਤਾਰੁਣ੍ਯੇ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਜਵਾਨੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖਾਂ ਉੱਤੇ ਹਕ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਉਮਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਲੀਏ, ਫਿਰ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਦੇਵਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਸਿਧ੍ਯਤਿ । ਸ੍ਥਵਿਰਸ਼੍ਚਿਂਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਖਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਦ ਬੁਢਾਪਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ, ਕੋਈ ਕੰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬੁੱਢਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਵਯਸ੍ਯਪਿ ਗਤੇ ਬਾਲੇ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸੇਤੁਬਂਧਨਮ੍ । ਤਾਦृਸ਼ੋਯਂ ਭਵੇਤ੍ਕਾਯਸ੍ਤਾਰੁਣ੍ਯੇ ਤੁ ਗਤੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਮਰ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਕੁੜੀਏ, ਲੋਕ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਵਰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਜਵਾਨੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਇਹੀ ਹਾਲਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੁਖੇਨਾਪਿ ਪਿਬਸ੍ਵ ਮਧੁਮਾਧਵੀਮ੍ । ਕਾਮਾਬਾਣਾ ਦਹਂਤ੍ਯਂਗਂ ਤਵੇਮੇ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ
ਇਸ ਲਈ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਮਿੱਠਾ ਮਧੁ ਪੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਸਾੜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਯਮੇਕਃ ਸਮਾਯਾਤਃ ਪੁਰੁषੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣੀ । ਅਯਂ ਹਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਗੁਣਵਾਨ੍ਧਨੀ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਹੀ ਮਰਦ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਰਦ ਤਾਂ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੈ।
ਤਵਾਰ੍ਥੇ ਨਿਤ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਬਾਲ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਪਿ ਜੀਵਸ੍ਯ ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤੇ
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀਏ। ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜੀਵ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤਾਂ ਬਚਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਜਵਾਨੀ।
ਵृਦ੍ਧਤ੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚੈਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂਸਿਦ੍ਧਃ ਸੁਸਿਦ੍ਧਿਦਃ । ਅਮਰੋ ਨਿਰ੍ਜਰੋ ਵ੍ਯਾਪੀ ਸੁਸਿਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਬੁੱਢਾਪਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੌਂਪਣ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਪੂਰਨ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ ਹੈ।
ਅਕਾਮਃ ਕਾਮਦੋ ਲੋਕੇ ਆਤ੍ਮਰੂਪੇਣ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਯਥਾ ਗੇਹਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਤਥਾ ਕਾਯਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਆਪ ਤਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸੂਰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੀ ਬਣਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਦਿੱਖ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕਿਨਾ ਕਾਯਸ੍ਤਥਾ ਸੂਤ੍ਰੇਣ ਮਂਦਿਰਮ੍ । ਅਨੇਕਕਾष੍ਠਸਂਘਾਤੈਰ੍ਨਾਨਾ ਦਾਰੁਸਮੁਚ੍ਚਯੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਨੂੰ ਤਾਗੇ ਨਾਲ ਨਾਪ ਕੇ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰ ਹੈ।
ਮृਤ੍ਤਿਕਯੋਦਕੇਨਾਪਿ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰਿਣਾਮਯੇਤ੍ । ਲਿਪਿਤਂ ਲੇਪਕੈਃ ਕਾष੍ਠਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਭਵਤਿ ਚਿਤ੍ਰਕੈਃ
ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘਰ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਲਿਪਾਈ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਰੂਪਮਾਯਾਤਿ ਗृਹਂ ਸੂਤ੍ਰੇਣ ਸੂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਪੁष੍ਣਂਤਿ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਤੁ ਲੇਪਨਾਦ੍ਵੈ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੂਪ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਘਰ ਤਾਗੇ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਲਿਪਾਈ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਾਯੁਨਾਂਦੋਲਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਗृਹਂ ਚ ਮਲਿਨਾਯਤੇ । ਮਧ੍ਯਮੋ ਵਰ੍ਤੁਤਃ ਕਾਲੋ ਗृਹਸ੍ਯ ਪਰਿਕਥ੍ਯਤੇ
ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਘਰ ਗੰਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਘਰ ਦੀ ਉਮਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਰੂਪਹਾਨਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਗृਹਸ੍ਵਾਮੀ ਵਿਲੇਪਯੇਤ੍ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਚ ਗृਹਸ੍ਵਾਮੀ ਰੂਪਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਯੇਦ੍ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਲਿਪਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਗੇਹਸ੍ਯ ਦੂਤਿਕੇ ਪਰਿਕਥ੍ਯਤੇ । ਕਾष੍ਠਸਂਘੈਸ਼੍ਚ ਜੀਰ੍ਣਤ੍ਵਂ ਬਹੁਕਾਲੈਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਉਸ ਘਰ ਦੀ ਜਵਾਨੀ, ਦੂਤਣੀਏ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਨਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਂਤੇ ਮੂਲਾਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਚਲਂਤਿ ਤੇ । ਨ ਸਹੇਲ੍ਲੇਪਨਾਭਾਰਮਾਧਾਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਜੜ ਹੈ, ਉਥੇ ਹਿੱਸੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ; ਲਿਪਾਈ ਦਾ ਭਾਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਏਤਦ੍ਗृਹਸ੍ਯ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਦੂਤਿਕੇ । ਪਤਮਾਨਂ ਗृਹਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹਸ੍ਵਾਮੀ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘਰ ਦਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਸੁਣ ਦੂਤਣੀਏ; ਜਦ ਮਾਲਕ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਘਰ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਮਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਤਥਾ ਬਾਲ੍ਯਂ ਚ ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਨृਣਾਂ ਵृਦ੍ਧਤ੍ਵਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੋਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲਈ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਝ ਹੀ, ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਬਾਲ੍ਯੇ ਬਾਲਰੂਪਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨਂ ਪ੍ਰਕਾਰਯੇਤ੍ । ਚਿਤ੍ਰਯੇਤ੍ਕਾਯਮੇਵਾਪਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਭੂषਣੈਃ
ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰੂਪ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਲੇਪਨੈਸ਼੍ਚਂਦਨੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ੍ਤਾਂਬੂਲਪ੍ਰਭਵਾਦਿਭਿਃ । ਕਾਯਸ੍ਤਰੁਣਤਾਂ ਯਾਤਿ ਅਤਿਰੂਪੋ ਵਿਜਾਯਤੇ
ਲਿਪਾਈਆਂ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਤਾਂਬੂਲ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।