ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗਃ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਭੋਗਲੀਲਾਸਮਾਕੀਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਦੌਦਾਰ੍ਯਸਂਯੁਤਃ
ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਸ-ਮੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਦਾ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਤਿष੍ਠਤੇ ਦੇਵੀ ਕृਕਲਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨृਪ । ਆਤ੍ਮਲੀਲਾਂ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਗੁਣਂ ਭਾਵਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਜਿਥੇ ਉਹ ਦੇਵੀ, ਕ੍ਰਿਕਲਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੇਡ, ਰੂਪ, ਗੁਣ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਖਾਇਆ।
ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਾ ਤਂ ਤੁ ਪੁਰੁषਂ ਰੂਪਸਂਪਦਮ੍ । ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਸਾ ਹਿ ਤਤ੍ਰ ਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਨृਪ
ਪਰ ਉਹ ਔਰਤ ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ; ਜਿਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜਾਂਦੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦੀ।
ਸਾਭਿਲਾषੇਣ ਮਨਸਾ ਤਾਮੇਵਂ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਕਾਮਚੇष੍ਟਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋऽਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਭਾਵਕੈਃ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਤੱਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ; ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਚਾਲ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁष੍ਪਥੇ ਪਥੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਾ । ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਾਮੇਵ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਚੌਰਾਹਿਆਂ, ਰਸਤੇ, ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ—ਜਿਥੇ ਵੀ ਉਹ ਦੇਵੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਥੇ-ਉਥੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਤੱਕਦਾ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਦੂਤੀ ਸੁਕਲਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾ ਗਤਾ । ਸੁਕਲਾਂ ਸੁਮਹਾਭਾਗਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਵੈ
ਇੰਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਦੂਤਣੀ ਸੁਕਲਾ ਕੋਲ ਗਈ; ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁਕਲਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਹੋ ਸਤ੍ਯਮਹੋਧੈਰ੍ਯਮਹੋ ਕਾਂਤਿਰਹੋ ਕ੍ਸ਼ਮਾ । ਅਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸਂਸਾਰੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਰੀ ਵਰਾਨਨਾ
ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਸਚਾਈ ਹੈ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਧੀਰਜ ਹੈ, ਕਿੰਨੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਕਿੰਨੀ ਮਾਫੀ ਹੈ! ਏ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਗੁਣਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ ਧਨ੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਯਭਾਗ੍ਭੁਵਿ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਂਗੀ? ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤੂੰ ਗੁਣਵਾਨ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ, ਉਹ ਧਨੀਆਂ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ । ਵੈਸ਼੍ਯਜਾਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਆਣੀ ਔਰਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਵਪਾਰੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਇੱਕ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਹਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਸਂਧਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਕृਕਲਸ੍ਯਾਪਿ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਵਦਾਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਸਿਆਣੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਵਪਾਰੀ ਕ੍ਰਿਕਲ ਦਾ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਹੀ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਮਮ ਭਰ੍ਤਾ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਗਤਃ ਸੁਧੀਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਮ ਭਰ੍ਤਰਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਘਰ ਨਹੀਂ।
ਅਤਿਕ੍ਰਾਂਤਾਃ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਯਸ਼੍ਚੈਵਾਪਿ ਵਤ੍ਸਰਾਃ । ਤਤੋਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਜਾਤਾ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਸੁਣ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪਤੀ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਮਾਤ੍ਮਵृਤ੍ਤਾਂਤਮੇਵ ਤੇ । ਭਵਤੀ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਮਾਂ ਕਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੇਰਾ ਹਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਕਿਹੜੀ ਬਣਾਂਗੀ—ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਸੁਕਲਾਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤ੍ਯਾ ਆਭਾषਿਤਂ ਪੁਨਃ । ਮਾਮੇਵਂ ਪृਚ੍ਛਸੇ ਭਦ੍ਰੇ ਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੂਤ ਸੁਕਲਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈਂ, ਭਲੀ ਔਰਤ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗੀ।
ਅਹਂ ਤਵਾਂਤਿਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵਾਵ ਧਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਈ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਏ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੀ, ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ ਸੋਚੀਓ।
ਗਤਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਘृਣੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਰਾਨਨੇ । ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਤੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਾਘਾਤਕਰੇਣ ਚ
ਤੇਰਾ ਬੇਦਰਦ ਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਂਗੀ?
ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਪਾਪੀ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾਚਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਕਿਂ ਵਾ ਸ ਤੇ ਗਤੋ ਬਾਲੇ ਤਤ੍ਰ ਜੀਵਤਿ ਵੈ ਮृਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਕੁੜੀਏ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰਾ ਕੀ ਲੱਗਦਾ?
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤੇਨੈਵਂ ਭਵਤੀ ਖਿਦ੍ਯਤੇ ਵृਥਾ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਸ਼ਯਤੇ ਚਾਂਗਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਹੇਮਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਭੀ ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ ਕਿਉਂ ਨਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਬਾਲ੍ਯੇ ਵਯਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਾਨਵੋ ਨ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਏਕਂ ਸੁਖਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਵਿਨਾ ਸ਼ੁਭੇ
ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਚਾਹੇ ਜਵਾਨੀ ਆ ਵੀ ਜਾਵੇ।
ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਦੁਃਖਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਜਰਾ ਕਾਯਂ ਪ੍ਰਹਿਂਸਯੇਤ੍ । ਤਾਰੁਣ੍ਯੇ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਭੋਗਃ ਸੁਖਾਤ੍ਸਰ੍ਵੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਬੁੱਢੇਪੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਬੁਢਾਪਾ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਤਾਵਦ੍ਭੁਂਜਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਸੁਖਭੋਗਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਰਮਤੇ ਨਰਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਜਵਾਨੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਲੋਕ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਤਾਵਦ੍ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਜਤੇ । ਵਯਸ੍ਯਪਿ ਗਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਤਾਰੁਣ੍ਯੇ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਜਵਾਨੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖਾਂ ਉੱਤੇ ਹਕ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਉਮਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਲੀਏ, ਫਿਰ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਦੇਵਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਸਿਧ੍ਯਤਿ । ਸ੍ਥਵਿਰਸ਼੍ਚਿਂਤਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਖਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਦ ਬੁਢਾਪਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ, ਕੋਈ ਕੰਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬੁੱਢਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਵਯਸ੍ਯਪਿ ਗਤੇ ਬਾਲੇ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸੇਤੁਬਂਧਨਮ੍ । ਤਾਦृਸ਼ੋਯਂ ਭਵੇਤ੍ਕਾਯਸ੍ਤਾਰੁਣ੍ਯੇ ਤੁ ਗਤੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਮਰ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਕੁੜੀਏ, ਲੋਕ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਵਰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਜਵਾਨੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਰੀਰ ਦੀ ਇਹੀ ਹਾਲਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੁਖੇਨਾਪਿ ਪਿਬਸ੍ਵ ਮਧੁਮਾਧਵੀਮ੍ । ਕਾਮਾਬਾਣਾ ਦਹਂਤ੍ਯਂਗਂ ਤਵੇਮੇ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ
ਇਸ ਲਈ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਮਿੱਠਾ ਮਧੁ ਪੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਸਾੜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਯਮੇਕਃ ਸਮਾਯਾਤਃ ਪੁਰੁषੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣੀ । ਅਯਂ ਹਿ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਗੁਣਵਾਨ੍ਧਨੀ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਹੀ ਮਰਦ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਰਦ ਤਾਂ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੈ।
ਤਵਾਰ੍ਥੇ ਨਿਤ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਬਾਲ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਪਿ ਜੀਵਸ੍ਯ ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤੇ
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀਏ। ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜੀਵ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤਾਂ ਬਚਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਜਵਾਨੀ।
ਵृਦ੍ਧਤ੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚੈਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂਸਿਦ੍ਧਃ ਸੁਸਿਦ੍ਧਿਦਃ । ਅਮਰੋ ਨਿਰ੍ਜਰੋ ਵ੍ਯਾਪੀ ਸੁਸਿਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਬੁੱਢਾਪਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੌਂਪਣ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਪੂਰਨ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ ਹੈ।
ਅਕਾਮਃ ਕਾਮਦੋ ਲੋਕੇ ਆਤ੍ਮਰੂਪੇਣ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਯਥਾ ਗੇਹਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਤਥਾ ਕਾਯਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਆਪ ਤਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸੂਰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੀ ਬਣਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਦਿੱਖ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕਿਨਾ ਕਾਯਸ੍ਤਥਾ ਸੂਤ੍ਰੇਣ ਮਂਦਿਰਮ੍ । ਅਨੇਕਕਾष੍ਠਸਂਘਾਤੈਰ੍ਨਾਨਾ ਦਾਰੁਸਮੁਚ੍ਚਯੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਨੂੰ ਤਾਗੇ ਨਾਲ ਨਾਪ ਕੇ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰੀਰ ਹੈ।