ਭਾਲੇ ਕੁਚੇषੁ ਨੇਤ੍ਰੇषੁ ਕਚਾਗ੍ਰੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਨਾਭੌ ਕਟ੍ਯਾਂ ਪृष੍ਠਦੇਸ਼ੇ ਜਘਨੇ ਯੋਨਿਮਂਡਲੇ
ਮੈਂ ਮੱਥੇ, ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਨਾਭੀ, ਕਮਰ, ਪਿੱਠ, ਨੀਵਾਂ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਜਨਮ ਹੋਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੀ।
ਅਧਰੇ ਦਂਤਭਾਗੇषੁ ਕਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਹਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਂਗੇष੍ਵੇਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਂਗੇषੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ, ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ 'ਚ, ਬਾਂਹਾਂ ਹੇਠਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਐਸਾ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਤੇ ਉਪ-ਅੰਗ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੈਂ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰੀ ਮਮ ਗृਹਂ ਦੇਵ ਸਦਾ ਤਤ੍ਰ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਃ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਾਰਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਔਰਤ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਭਾਵੇਨਾਬਲਾਦੇਵ ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ । ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਅਨ੍ਯਂ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਮ੍
ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਿਉ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ—
ਸੁਰੂਪਂ ਸਗੁਣਂ ਦੇਵ ਮਮ ਬਾਣਾ ਹਤਾ ਸਤੀ । ਚਲਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹੋ ਵਿਪਾਕਂ ਨੈਵ ਚਿਂਤਯੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਈ ਔਰਤ ਡੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਅੰਤਲੇ ਨਤੀਜੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਯੋਨਿਃ ਸ੍ਪਂਦੇਤ ਨਾਰੀਣਾਂ ਸ੍ਤਨਾਗ੍ਰੌ ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਧੈਰ੍ਯਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਸੁਕਲਾਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜਨਨੀ ਥਾਂ ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਸਿਰੇ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਾਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਮੈਂ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਪੁਰੁषੋਹਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ਧਨੀ । ਕੌਤੁਕਾਰ੍ਥਮਿਮਾਂ ਨਾਰੀਂ ਚਾਲਯਾਮਿ ਮਨੋਭਵ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਸੁੰਦਰ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਪੁਰਖ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਹੇ ਕਾਮਦੇਵ, ਮੈਂ ਇਸ ਔਰਤ ਦਾ ਮਨ ਹਿਲਾਵਾਂਗਾ।
ਨੈਵ ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਸਂਤ੍ਰਾਸਾਨ੍ਨ ਵਾ ਲੋਭਾਨ੍ਨ ਕਾਰਣਾਤ੍ । ਨ ਵੈ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਵੈ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਰਤਿਪ੍ਰਿਯ
ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ; ਨਾ ਮੋਹ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਰਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।
ਕਥਂ ਮੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯਾ ਮਹਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਮ੍ । ਨਿष੍ਕਰ੍षਿष੍ਯ ਇਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਭਵਨ੍ਮੋਹੋਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਮੋਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਹ ਗੁਣ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਕਾਮਂ ਚ ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਜਗਾਮ ਸੁਰਰਾਟ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਆਤ੍ਮਵਿਕृਤਿਸਂਭੂਤੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪ ਹੀ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਬਦਲ ਕੇ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗਃ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਭੋਗਲੀਲਾਸਮਾਕੀਰ੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਦੌਦਾਰ੍ਯਸਂਯੁਤਃ
ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਸ-ਮੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਦਾ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ।
ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਤਿष੍ਠਤੇ ਦੇਵੀ ਕृਕਲਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨृਪ । ਆਤ੍ਮਲੀਲਾਂ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਗੁਣਂ ਭਾਵਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਜਿਥੇ ਉਹ ਦੇਵੀ, ਕ੍ਰਿਕਲਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੇਡ, ਰੂਪ, ਗੁਣ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਖਾਇਆ।
ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਾ ਤਂ ਤੁ ਪੁਰੁषਂ ਰੂਪਸਂਪਦਮ੍ । ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਸਾ ਹਿ ਤਤ੍ਰ ਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਨृਪ
ਪਰ ਉਹ ਔਰਤ ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ; ਜਿਥੇ ਵੀ ਉਹ ਜਾਂਦੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦੀ।
ਸਾਭਿਲਾषੇਣ ਮਨਸਾ ਤਾਮੇਵਂ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਕਾਮਚੇष੍ਟਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋऽਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਭਾਵਕੈਃ
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਤੱਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ; ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਚਾਲ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁष੍ਪਥੇ ਪਥੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਾ । ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਾਮੇਵ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਚੌਰਾਹਿਆਂ, ਰਸਤੇ, ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ—ਜਿਥੇ ਵੀ ਉਹ ਦੇਵੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਥੇ-ਉਥੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਤੱਕਦਾ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਦੂਤੀ ਸੁਕਲਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾ ਗਤਾ । ਸੁਕਲਾਂ ਸੁਮਹਾਭਾਗਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਵੈ
ਇੰਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਦੂਤਣੀ ਸੁਕਲਾ ਕੋਲ ਗਈ; ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁਕਲਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਹੋ ਸਤ੍ਯਮਹੋਧੈਰ੍ਯਮਹੋ ਕਾਂਤਿਰਹੋ ਕ੍ਸ਼ਮਾ । ਅਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸਂਸਾਰੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਰੀ ਵਰਾਨਨਾ
ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਸਚਾਈ ਹੈ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਧੀਰਜ ਹੈ, ਕਿੰਨੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਕਿੰਨੀ ਮਾਫੀ ਹੈ! ਏ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਗੁਣਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ ਧਨ੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਯਭਾਗ੍ਭੁਵਿ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਂਗੀ? ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤੂੰ ਗੁਣਵਾਨ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ, ਉਹ ਧਨੀਆਂ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ । ਵੈਸ਼੍ਯਜਾਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਆਣੀ ਔਰਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਵਪਾਰੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆ ਇੱਕ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਹਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਸਂਧਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਕृਕਲਸ੍ਯਾਪਿ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਵਦਾਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਸਿਆਣੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਵਪਾਰੀ ਕ੍ਰਿਕਲ ਦਾ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਹੀ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਮਮ ਭਰ੍ਤਾ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਗਤਃ ਸੁਧੀਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਮ ਭਰ੍ਤਰਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਘਰ ਨਹੀਂ।
ਅਤਿਕ੍ਰਾਂਤਾਃ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਯਸ਼੍ਚੈਵਾਪਿ ਵਤ੍ਸਰਾਃ । ਤਤੋਹਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਜਾਤਾ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਸੁਣ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਪਤੀ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਮਾਤ੍ਮਵृਤ੍ਤਾਂਤਮੇਵ ਤੇ । ਭਵਤੀ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਮਾਂ ਕਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੇਰਾ ਹਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਕਿਹੜੀ ਬਣਾਂਗੀ—ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਸੁਕਲਾਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤ੍ਯਾ ਆਭਾषਿਤਂ ਪੁਨਃ । ਮਾਮੇਵਂ ਪृਚ੍ਛਸੇ ਭਦ੍ਰੇ ਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੂਤ ਸੁਕਲਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈਂ, ਭਲੀ ਔਰਤ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗੀ।
ਅਹਂ ਤਵਾਂਤਿਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੈਵਾਵ ਧਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਲਈ ਆਈ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਏ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੀ, ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ ਸੋਚੀਓ।
ਗਤਸ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਘृਣੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਰਾਨਨੇ । ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਤੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਾਘਾਤਕਰੇਣ ਚ
ਤੇਰਾ ਬੇਦਰਦ ਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਂਗੀ?
ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਪਾਪੀ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾਚਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਕਿਂ ਵਾ ਸ ਤੇ ਗਤੋ ਬਾਲੇ ਤਤ੍ਰ ਜੀਵਤਿ ਵੈ ਮृਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਕੁੜੀਏ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਉਹ ਤੇਰਾ ਕੀ ਲੱਗਦਾ?
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤੇਨੈਵਂ ਭਵਤੀ ਖਿਦ੍ਯਤੇ ਵृਥਾ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਸ਼ਯਤੇ ਚਾਂਗਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਹੇਮਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਭੀ ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈਂ। ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ ਕਿਉਂ ਨਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਬਾਲ੍ਯੇ ਵਯਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਾਨਵੋ ਨ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਏਕਂ ਸੁਖਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਬਾਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਵਿਨਾ ਸ਼ੁਭੇ
ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਚਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਚਾਹੇ ਜਵਾਨੀ ਆ ਵੀ ਜਾਵੇ।
ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਦੁਃਖਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਜਰਾ ਕਾਯਂ ਪ੍ਰਹਿਂਸਯੇਤ੍ । ਤਾਰੁਣ੍ਯੇ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਭੋਗਃ ਸੁਖਾਤ੍ਸਰ੍ਵੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਬੁੱਢੇਪੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਬੁਢਾਪਾ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।