ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਾ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਾ । ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਾ ਚ ਸਂਭੂਤਾ ਤੇਜੋਜ੍ਵਾਲਾਸਮਾਵृਤਾ
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਅਸਮਾਨੀ ਸੀ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਭੂषਣਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਸਂਜਾਤਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਸਾ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਾ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇਲ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੂਢਾ ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਗਤਾ ਸਤੀ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੀਂ ਪ੍ਰਣਤਾਨਤਕਂਧਰਾ
ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਂਦਰਿ । ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਪਾਤਕਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
''ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ! ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ ਤੇ ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖੀ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।''
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵਂ ਗਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਦੇਵਾ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਤਮ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸੁਕਲਾਯਾ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਸੁਦੇਵਾ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ। ਹੇ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਸੁਕਲਾ ਵਲੋਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸੁਕਲਾਚਰਿਤ੍ਰੇ ਸੁਦੇਵਾਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰੋਹਣਂਨਾਮ ਦ੍ਵਿਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਚ, ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਵਿਚ, 'ਸੁਦੇਵਾ ਦਾ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹਨਾ' ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਵੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਤਦਾ ਮਯਾ । ਪਤਿਹੀਨਾ ਕਥਂ ਭੋਗਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਾ
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ''ਇਹ ਧਰਮ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਪਰ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਦਾ ਯਕੀਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਸੁਖ ਭੋਗ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?''
ਕਾਂਤੇਨ ਤੁ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਜੀਵਂ ਕਾਯੇ ਨ ਧਾਰਯੇ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
''ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜਿੰਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀ।'' ਵਿੱਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ''ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਵਲ ਅਟੁੱਟ ਨਿਭਾਈ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਇਆ।''
ਤਾਸ੍ਤੁ ਸਖ੍ਯੋ ਵਰਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਸੁਕਲਾਂ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਾਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਸਭ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ,
ਤਸ੍ਯਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪਤਿਕਾਮਪ੍ਰਭਾਵਤਃ । ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦृਢਤਾਮਿਂਦ੍ਰ ਸੁਃਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਉਸ ਦੀ ਪਤੀ ਵਲ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਡਿੱਠੀ ਡੌਲ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ। ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਡਿੱਠਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸੁਕਲਾਯਾਃ ਪਰਂ ਭਾਵਂ ਸੁਵਿਚਾਰ੍ਯਾਮਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਚਾਲਯੇ ਧੈਰ੍ਯਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਤਿਸ੍ਨੇਹਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਕਲਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਪਤੀ ਵਲ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਪਰਖੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨ੍ਮਥਂ ਦੇਵਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣਃ ਸੁਰਾਧਿਪਃ । ਪੁष੍ਪਚਾਪਂ ਸ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਮੀਨਕੇਤੁਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਮੀਨਕੇਤੂ, ਆਪਣਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਚ ਤਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਤ੍ਯਾ ਦृष੍ਟਮਹਾਬਲਃ । ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮੁਵਾਚ ਸਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦਿਸਿਆ। ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਦਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਅਧੁਨਾ ਸਂਸ੍ਮृਤੋ ਵਿਭੋ । ਆਦੇਸ਼ੋ ਦੀਯਤਾਂ ਮੇਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਮਾਨਦ
''ਹੇ ਨਾਥ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਕਿਉਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਹੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕਹਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।''
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਸੁਕਲੇਯਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ । ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਕਾਮਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਸਾਹਾਯ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ''ਇਹ ਸੁਕਲਾ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਵਲ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾਈ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਸੁਣ, ਹੇ ਕਾਮਦੇਵ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਮਦਦ ਕਰ।''
ਨਿष੍ਕਰ੍षਯ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਸੁਕਲਾਂ ਪੁਣ੍ਯਮਂਗਲਾਮ੍ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
''ਇਹ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਸੁਕਲਾ ਨੂੰ ਪਰਖ।'' ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ:
ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤਵ ਕੌਤੁਕਕਾਰਣਾਤ੍
''ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਦਦ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।''
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕਂਦਰ੍ਪੋ ਮੁਨਿਦੁਰ੍ਜਯਃ । ਦੇਵਾਞ੍ਜੇਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਹਂ ਸਮੁਨੀਨृषਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਅਜੇਤ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਕਾਮਿਨੀਂ ਦੇਵ ਯਸ੍ਯਾ ਅਂਗੇ ਨ ਵੈ ਬਲਮ੍ । ਕਾਮਿਨੀਨਾਮਹਂ ਦੇਵ ਅਂਗੇषੁ ਨਿਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਭਾਲੇ ਕੁਚੇषੁ ਨੇਤ੍ਰੇषੁ ਕਚਾਗ੍ਰੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਨਾਭੌ ਕਟ੍ਯਾਂ ਪृष੍ਠਦੇਸ਼ੇ ਜਘਨੇ ਯੋਨਿਮਂਡਲੇ
ਮੈਂ ਮੱਥੇ, ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਨਾਭੀ, ਕਮਰ, ਪਿੱਠ, ਨੀਵਾਂ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਜਨਮ ਹੋਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੀ।
ਅਧਰੇ ਦਂਤਭਾਗੇषੁ ਕਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਹਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਂਗੇष੍ਵੇਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਂਗੇषੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ, ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ 'ਚ, ਬਾਂਹਾਂ ਹੇਠਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਐਸਾ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਤੇ ਉਪ-ਅੰਗ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੈਂ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰੀ ਮਮ ਗृਹਂ ਦੇਵ ਸਦਾ ਤਤ੍ਰ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਃ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਾਰਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਔਰਤ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਭਾਵੇਨਾਬਲਾਦੇਵ ਸਂਤਪ੍ਤਾ ਮਮ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ । ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਅਨ੍ਯਂ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਮ੍
ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਿਉ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ—
ਸੁਰੂਪਂ ਸਗੁਣਂ ਦੇਵ ਮਮ ਬਾਣਾ ਹਤਾ ਸਤੀ । ਚਲਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹੋ ਵਿਪਾਕਂ ਨੈਵ ਚਿਂਤਯੇਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਈ ਔਰਤ ਡੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਅੰਤਲੇ ਨਤੀਜੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਯੋਨਿਃ ਸ੍ਪਂਦੇਤ ਨਾਰੀਣਾਂ ਸ੍ਤਨਾਗ੍ਰੌ ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਧੈਰ੍ਯਂ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਸੁਕਲਾਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜਨਨੀ ਥਾਂ ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਸਿਰੇ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਾਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਮੈਂ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਪੁਰੁषੋਹਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ਧਨੀ । ਕੌਤੁਕਾਰ੍ਥਮਿਮਾਂ ਨਾਰੀਂ ਚਾਲਯਾਮਿ ਮਨੋਭਵ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਸੁੰਦਰ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਪੁਰਖ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਹੇ ਕਾਮਦੇਵ, ਮੈਂ ਇਸ ਔਰਤ ਦਾ ਮਨ ਹਿਲਾਵਾਂਗਾ।
ਨੈਵ ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਸਂਤ੍ਰਾਸਾਨ੍ਨ ਵਾ ਲੋਭਾਨ੍ਨ ਕਾਰਣਾਤ੍ । ਨ ਵੈ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਵੈ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਰਤਿਪ੍ਰਿਯ
ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ; ਨਾ ਮੋਹ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਰਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।
ਕਥਂ ਮੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯਾ ਮਹਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਮ੍ । ਨਿष੍ਕਰ੍षਿष੍ਯ ਇਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਭਵਨ੍ਮੋਹੋਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੱਚੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਮੋਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਹ ਗੁਣ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਕਾਮਂ ਚ ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਜਗਾਮ ਸੁਰਰਾਟ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਆਤ੍ਮਵਿਕृਤਿਸਂਭੂਤੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪ ਹੀ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਬਦਲ ਕੇ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।