ਪੀਡਾਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਤੀਵ੍ਰੇषੁ ਤੇਨੈਵਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਕਰਪਤ੍ਰੈਃ ਪਾਟਿਤਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਸ੍ਤਾਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇष੍ਵੇਵ ਨਰਕੇषੁ ਪਾਤਿਤਾ ਨृਪਨਂਦਿਨਿ । ਯੋਨਿਗਰ੍ਤੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਪਤਿਤਾ ਦੁਃਖਸਂਕਟੇ
ਹੋਰ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲਾਡਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਗੱਡਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਤੇਨਾਹਂ ਨਰਕੇषੁ ਨਿਪਾਤਿਤਾ । ਵਲ੍ਗੁਨੀਯੋਨਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਂ ਦੁਃਖਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਘੱਟ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾ ਸਹਿਣੀ ਪਈ।
ਗਤਾਹਂ ਕ੍ਰੌष੍ਟੁਕੀਂ ਯੋਨਿਂ ਸ਼ੁਨੀਯੋਨਿਂ ਪੁਨਰ੍ਗਤਾ । ਸਕੁਕ੍ਕੁਟੀਂ ਚ ਮਾਰ੍ਜਾਰੀਮਾਖੁਯੋਨਿਂ ਗਤਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਫਿਰ ਕੁੱਤੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਕੁੱਕੜੀ, ਬਿੱਲੀ ਤੇ ਚੂਹੀ ਵਾਂਗ ਵੀ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਯੋਨਿਵਿਸ਼ੇषੇषੁ ਪਾਪਯੋਨਿषੁ ਤੇਨ ਚ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਪੀਡਿਤਾ ਸਰ੍ਵਯੋਨਿषੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਪੀ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨੈਵਾਹਂ ਕृਤਾ ਭੂਮੌ ਸ਼ੂਕਰੀ ਨृਪਨਂਦਿਨਿ । ਤਵਹਸ੍ਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਂਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਸੇ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੂਅਰਣੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਏ। ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ।
ਤੇਨੋਦਕੇਨ ਸਿਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯੈਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਮਮ ਪਾਪਂ ਗਤਂ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਂਦਰਿ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛਿੜਕਿਆ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ।
ਤਵੈਵ ਤੇਜਃਪੁਣ੍ਯੇਨ ਜਾਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਇਦਾਨੀਂ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰਸ੍ਵ ਪਤਿਤਾਂ ਨਰਕਸਂਕਟੇ
ਤੇਰੀ ਰੌਣਕ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਮੁੱਖ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਯਦਾ ਨੋਦ੍ਧਰਸੇ ਦੇਵਿ ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਨਰਕਂ ਚ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨੀਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾਈਂਗੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੁੜ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਗਤਾਹਂ ਪਾਪਭਾਵੇਨ ਦੀਨਾਹਂ ਚ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਾ । ਸੁਦੇਵੋਵਾਚ- ਕਿਂ ਕृਤਂ ਹਿ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸੁਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਸਂਭਵਮ੍
ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹਾਂ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਨਿਰਾਸਰ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ। ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਹੇ ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਮਿਲਿਆ?
ਯੇਨਾਹਮੁਦ੍ਧਰੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਵਦ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼ੂਕਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਅਯਂ ਰਾਜਾ ਮਹਾਭਾਗ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰ੍ਮਨੁਨਂਦਨਃ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਦੱਸ। ਸੂਅਰਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਇਹ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰੇष ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਵਤੀ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਹਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਪਤੀ ਵਤੀ ਵਰਤਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਸਤੀ ਸਰ੍ਵਦਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੀ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਮਯੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੀ ਸਦਾ
ਤੂੰ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਲੀਏ, ਪਿਆਰੀ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ।
ਮਹਾਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਲੋਕ ਏਕਾ ਤ੍ਵਂ ਨृਪਤੇਃ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਯਯਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਿਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਤ੍ਯਾ ਹਿ ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਵੱਡੀ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਹੈਂ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਏਕਸ੍ਯ ਦਿਵਸਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਵਰਾਨਨੇ । ਪਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਦਿ ਮੇ ਕੁਰੁषੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਮੁੱਖ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇਕ ਦਿਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਪੁੰਨ ਦੇ ਦੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ।
ਮਮ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਗੁਰੁਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਅਹਂ ਪਾਪਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾ ਅਸਤ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਨਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਦੀਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਪਾਪੀ, ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੀ, ਝੂਠੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ।
ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਮਹਾਭਾਗੇ ਭੀਤਾਹਂ ਯਮਤਾਡਨੈਃ । ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨृਪਂ ਤਦਾ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਂਪ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਏषਾ ਕਿਂ ਵਦਤੇ ਪਸ਼ੁਃ । ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰੁਵਾਚ- ਏਨਾਂ ਦੁਃਖਾਂ ਵਰਾਕੀਂ ਵੈ ਪਾਪਯੋਨਿਂ ਗਤਾਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ? ਇਹ ਜਾਨਵਰ ਕੀ ਆਖਦੀ ਹੈ? ਇੱਖਵਾਕੁ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਇਹ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਚਾਰੀ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ—
ਸਮੁਦ੍ਧਰਸ੍ਵ ਪੁਣ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਵਰਾ ਨਾਰੀ ਸੁਦੇਵਾ ਚਾਰੁਮਂਗਲਾ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨਾਂ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਵੱਡਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁਦੇਵਾ ਨੇ—
ਉਵਾਚੈਕਾਬ੍ਦਪੁਣ੍ਯਂ ਤੇ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਹਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਮੁੱਖ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਸਾਲ ਦਾ ਪੁੰਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।' ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ—
ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਾ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਾ । ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਾ ਚ ਸਂਭੂਤਾ ਤੇਜੋਜ੍ਵਾਲਾਸਮਾਵृਤਾ
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਅਸਮਾਨੀ ਸੀ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਭੂषਣਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਸਂਜਾਤਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਸਾ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਾ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇਲ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਮਾਰੂਢਾ ਅਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਗਤਾ ਸਤੀ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੀਂ ਪ੍ਰਣਤਾਨਤਕਂਧਰਾ
ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਂਦਰਿ । ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਪਾਤਕਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
''ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ! ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ ਤੇ ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਖੀ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।''
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵਂ ਗਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਦੇਵਾ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਤਮ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸੁਕਲਾਯਾ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਸੁਦੇਵਾ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ। ਹੇ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਸੁਕਲਾ ਵਲੋਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸੁਕਲਾਚਰਿਤ੍ਰੇ ਸੁਦੇਵਾਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰੋਹਣਂਨਾਮ ਦ੍ਵਿਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਚ, ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਵਿਚ, 'ਸੁਦੇਵਾ ਦਾ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹਨਾ' ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਵੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਤਦਾ ਮਯਾ । ਪਤਿਹੀਨਾ ਕਥਂ ਭੋਗਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਾ
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ''ਇਹ ਧਰਮ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਪਰ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਦਾ ਯਕੀਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਸੁਖ ਭੋਗ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?''
ਕਾਂਤੇਨ ਤੁ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਜੀਵਂ ਕਾਯੇ ਨ ਧਾਰਯੇ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
''ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜਿੰਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੀ।'' ਵਿੱਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ''ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਵਲ ਅਟੁੱਟ ਨਿਭਾਈ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਇਆ।''
ਤਾਸ੍ਤੁ ਸਖ੍ਯੋ ਵਰਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਸੁਕਲਾਂ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਾਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਸਭ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੁਕਲਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ,