ਸੁਦੇਵਾ ਨਾਮ ਭਦ੍ਰੇਯਂ ਮਮ ਜਾਯਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਦਾ । ਕੇਨਾਪਿ ਕਾਰਣੇਨੈਵ ਦੇਸ਼ਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਗਤਾ
'ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਦੇਵਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਲੀਏ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਈ।'
ਮਮਦੁਃਖੇਨ ਦਗ੍ਧੇਯਂ ਵਿਯੋਗੇਨ ਵਰਾਨਨੇ । ਮਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮਾਯਾਤਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰੂਪੇਣ ਤੇ ਗृਹਮ੍
'ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸੜ ਗਈ ਸੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਇਹ ਭਿਖਮੰਗੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆ ਗਈ।'
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਆਤਿਥ੍ਯਂ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਚ ਸਂਦੇਹ ਇਚ੍ਛਂਤ੍ਯਾ ਮਮ ਸੁਪ੍ਰਿਯਮ੍
'ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਭਲੀਏ, ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਆਤਿਥੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕਰ। ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ ਤੇ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਵ ਮਂਗਲਾ ਪਤਿਦੇਵਤਾ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸੁਮਂਗਲਾ
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਗਲਾ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਰਮ ਧਰਮ ਮੰਨਦੀ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਨਾਨਾਚ੍ਛਾਦਨ ਭੋਜ੍ਯਂ ਚ ਮਮ ਚਕ੍ਰੇ ਵਰਾਨਨੇ । ਰਤ੍ਨਕਾਂਚਨਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚਾਭਰਣੈਸ਼੍ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਨੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪਹਿਨਣ ਅਤੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਪਾ ਕੇ ਸਜਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਅਹਂ ਹਿ ਭੂषਿਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਤਯੈਵ ਪਤਿਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਤਯਾਹਂ ਭੂषਿਤਾ ਦੇਵਿ ਮਾਨਸ੍ਨਾਨੈਸ਼੍ਚ ਭੋਜਨੈਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਹਂ ਮਾਨਿਤਾ ਦੇਵਿ ਜਾਤਂ ਦੁਃਖਮਨਂਤਕਮ੍ । ਮਮੋਰਸਿ ਮਹਾਤੀਵ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਬੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਜੋ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਲਈ ਖਤਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਨੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਦੁਃਖਮਾਤ੍ਮਗਤਂ ਤਥਾ । ਚਿਂਤਾ ਮੇ ਦਾਰੁਣਾ ਜਾਤਾ ਯਯਾ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਮੇ
ਉਸਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਕਦਾਪਿ ਵਚਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਮਯਾ ਪਾਪਯਾ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਸ੍ਯੈਵ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਆਚਰਂਤ੍ਯਾ ਚ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍
ਮੈਂ, ਪਾਪੀ ਨੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਨੈਵ ਅਂਗਸਂਵਾਹਨਂ ਨਹਿ । ਏਕਾਂਤਂ ਨ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਧੋਏ, ਨਾ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਮਲਏ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਭਾषਾਂ ਕਥਮਸ੍ਯੈਵ ਕਰਿष੍ਯੇ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਾ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਚੈਵ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਪਤਿਤਾ ਦੁਃਖਸਾਗਰੇ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ? ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਏਵਂ ਹਿ ਚਿਂਤਮਾਨਾਯਾਃ ਸ੍ਫੁਟਿਤਂ ਹृਦਯਂ ਮਮ । ਗਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤਦਾ ਕਾਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਰਾਨਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਦੂਤਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ । ਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਗਦਾਚਕ੍ਰਾਸਿਧਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੇ ਦੂਤ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ, ਕਠੋਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੂਰਵੀਰ ਸਨ।
ਤੈਸ੍ਤੁ ਬਦ੍ਧਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸ਼ृਂਖਲੈਰ੍ਦृਢਬਂਧਨੈਃ । ਨੀਤਾ ਯਮਪੁਰਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਰੁਦਮਾਨਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਰੋਦੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਯਮਪੁਰੀ ਲੈ ਗਏ।
ਮੁਦ੍ਗਰੈਸ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਹਂ ਦੁਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪੀਡਿਤਾ । ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਾ ਯਮਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਤੈਸ੍ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਾ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਗੱਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ, ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤਕਲੀਫ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਯਮ ਰਾਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਾਂਟਦੇ ਹੋਏ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਏ।
ਦृष੍ਟਾਹਂ ਯਮਰਾਜੇਨ ਸਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਅਂਗਾਰਸਂਚਯੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਨਰਕਸਂਚਯੇ
ਮੈਨੂੰ ਯਮ ਰਾਜ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋਹਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਪਰਿਤਾਪਿਤਃ । ਮਮੋਰਸਿ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਨਿਜਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਵਂਚਨਾਤ੍
ਲੋਹੇ ਦਾ ਇਕ ਆਦਮੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪੀਡਾਤਿਸਂਤਪ੍ਤਾ ਨਰਕਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਤਾਪਿਤਾ । ਤੈਲਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਕਰਮ੍ਭਵਾਲੁਕੋਪਰਿ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤੜਪਾਈ ਗਈ, ਨਰਕ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੀ ਗਈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਲ ਦੀ ਕੜਾਹੀ ਵਿਚ, ਤੇ ਦਲੀ ਹੋਈ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਅਸਿਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਜਲਮਂਤ੍ਰੇਣ ਵਾਹਿਤਾ । ਕੂਟਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਨੂੰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨੁੱਕਦਾਰ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ।
ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਵਿष੍ਠਾਯਾਂ ਪਤਿਤਾ ਕृਮਿਸਂਕੁਲੇ । ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਰਕੇष੍ਵੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਹਂ ਨृਪਨਂਦਿਨਿ
ਮੈਂ ਪੀਪ, ਖੂਨ ਤੇ ਗੰਦ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿੱਥੇ ਕੀੜੇ ਹੀ ਕੀੜੇ ਸਨ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲਾਡਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ।
ਪੀਡਾਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਤੀਵ੍ਰੇषੁ ਤੇਨੈਵਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਕਰਪਤ੍ਰੈਃ ਪਾਟਿਤਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਸ੍ਤਾਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇष੍ਵੇਵ ਨਰਕੇषੁ ਪਾਤਿਤਾ ਨृਪਨਂਦਿਨਿ । ਯੋਨਿਗਰ੍ਤੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਪਤਿਤਾ ਦੁਃਖਸਂਕਟੇ
ਹੋਰ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲਾਡਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਗੱਡਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਤੇਨਾਹਂ ਨਰਕੇषੁ ਨਿਪਾਤਿਤਾ । ਵਲ੍ਗੁਨੀਯੋਨਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਂ ਦੁਃਖਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਘੱਟ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜਾ ਸਹਿਣੀ ਪਈ।
ਗਤਾਹਂ ਕ੍ਰੌष੍ਟੁਕੀਂ ਯੋਨਿਂ ਸ਼ੁਨੀਯੋਨਿਂ ਪੁਨਰ੍ਗਤਾ । ਸਕੁਕ੍ਕੁਟੀਂ ਚ ਮਾਰ੍ਜਾਰੀਮਾਖੁਯੋਨਿਂ ਗਤਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਫਿਰ ਕੁੱਤੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਕੁੱਕੜੀ, ਬਿੱਲੀ ਤੇ ਚੂਹੀ ਵਾਂਗ ਵੀ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਯੋਨਿਵਿਸ਼ੇषੇषੁ ਪਾਪਯੋਨਿषੁ ਤੇਨ ਚ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਪੀਡਿਤਾ ਸਰ੍ਵਯੋਨਿषੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਪੀ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇਨੈਵਾਹਂ ਕृਤਾ ਭੂਮੌ ਸ਼ੂਕਰੀ ਨृਪਨਂਦਿਨਿ । ਤਵਹਸ੍ਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਂਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਸੇ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੂਅਰਣੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਏ। ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ।
ਤੇਨੋਦਕੇਨ ਸਿਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯੈਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਮਮ ਪਾਪਂ ਗਤਂ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸੁਂਦਰਿ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛਿੜਕਿਆ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ।
ਤਵੈਵ ਤੇਜਃਪੁਣ੍ਯੇਨ ਜਾਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਇਦਾਨੀਂ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰਸ੍ਵ ਪਤਿਤਾਂ ਨਰਕਸਂਕਟੇ
ਤੇਰੀ ਰੌਣਕ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਮੁੱਖ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਯਦਾ ਨੋਦ੍ਧਰਸੇ ਦੇਵਿ ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਨਰਕਂ ਚ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨੀਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾਈਂਗੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੁੜ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਗਤਾਹਂ ਪਾਪਭਾਵੇਨ ਦੀਨਾਹਂ ਚ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਾ । ਸੁਦੇਵੋਵਾਚ- ਕਿਂ ਕृਤਂ ਹਿ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸੁਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਸਂਭਵਮ੍
ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹਾਂ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਨਿਰਾਸਰ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ। ਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਹੇ ਭਲੀਏ, ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਮਿਲਿਆ?