ਨ ਲਭਾਮ੍ਯਹਮੇਵਾਪਿ ਵਾਸਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਖਂ ਸ਼ੁਭੇ । ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਂਤਿ ਚ ਮਾਂ ਲੋਕਾਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਯਂ ਸਮਾਗਤਾ
ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਸੁਭਾਗਣੀ। ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਡਾਂਟਦੇ ਹਨ, ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਅਟਮਾਨਾ ਗਤਾ ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਕੁਲਮਾਨੇਨ ਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਦੇਸ਼ੇ ਗੁਰ੍ਜਰਕੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸੌਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰੇ
ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਜਤ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਦੇਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਜਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼, ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ 'ਚ—
ਵਨਸ੍ਥਲੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਨਗਰਂ ਵृਦ੍ਧਿਸਂਕੁਲਮ੍ । ਅਤੀਵ ਪੀਡਿਤਾ ਦੇਵਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾਹਂ ਤਦਾ ਸ਼ृਣੁ
ਉਥੇ ਵਨਸਥਲੀ ਨਾਂਕਾ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ—ਸੁਣ।
ਕਰ੍ਪਰਂ ਹਿ ਕਰੇ ਗृਹ੍ਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਗृਹਿਣਾਂ ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇषੁ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮਿ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਕਟੋਰਾ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਘਰ-ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ।
ਮਮ ਰੂਪਂ ਵਿਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਲੋਕਾਃ ਕੁਤ੍ਸਂਤਿ ਭਾਮਿਨਿ । ਨ ਦਦਂਤੇ ਚ ਮੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪਾਪਾ ਚੇਯਂ ਸਮਾਗਤਾ
ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ। ਮੈਨੂੰ ਭਿਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ—ਇਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਦੁਃਖਸਮਾਹਾਰਾ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਪਰਿਪੀਡਿਤਾ । ਅਟਂਤ੍ਯਾ ਚ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਗृਹਮੇਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਜਦ ਮੈਂ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਘਰ ਦਿੱਸਿਆ।
ਤੁਂਗਪ੍ਰਾਕਾਰਸਂਵੇष੍ਟਂ ਵੇਦਸ਼ਾਲਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਬਹੁਵਿਪ੍ਰਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉੱਚੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਪਾਠਸ਼ਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਦਾਸੀਦਾਸੈਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹਂ ਰਮ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮੁਦਿਤਮੇਵ ਤਤ੍
ਉਥੇ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਘਰ ਨੌਕਰ ਤੇ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਘਰ ਵਿਚ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਗृਹਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਣਃ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇਹੀਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਸੁਦੇਵਾ ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਾ
ਉਹ ਘਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਦਾ ਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੁਦੇਵਾ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, 'ਭਿਖਿਆ ਦੇਵੋ'।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਮਂਗਲਾਂ ਨਾਮ ਵੈ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੂਪਾਂ ਵਰਾਨਨਾਮ੍
ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਭਿਖਿਆ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮੰਗਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਹਸਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਇਯਂ ਹਿ ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਾਰਮਾਗਤਾ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਔਰਤ ਭਿਖਿਆ ਲੈਣ ਲਈ ਸਾਡੇ ਦਰਵਾਜੇ ਆਈ ਹੈ।'
ਸਮਾਹੂਯ ਪ੍ਰਿਯੇ ਚੈਨਾਂ ਦੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਭੋਜਨਂ ਸ਼ੁਭੇ । ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾਵਿष੍ਟਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਤੁ ਸਮਾਗਤਾਮ੍
'ਪਿਆਰੀਏ, ਇਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾ ਲੈ ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਵਾਲੀ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਕਰ।'
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਂਗਲਾ ਕਾਂਤਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯ ਭੋਜਨਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮਂਗਲਾ ਮਂਗਲਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਮੰਗਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇਵਾਂਗੀ।' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਮੰਗਲਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ੁਭ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲੋਂ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪੁਨਰ੍ਮਾਂ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨੇਨ ਸੁਦੁਰ੍ਬਲਾਮ੍ । ਮਾਮੁਵਾਚ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖਵਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ—
ਕਾ ਤ੍ਵਮਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤਾ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਭ੍ਰਮਸੇ ਜਗਤ੍ । ਕੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤੂੰ ਆਈ ਹੈਂ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।'
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ੍ਵਰੇਣ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਕਾਂਤੋ ਮਯਾ ਵੈ ਪਾਪਯਾ ਤਦਾ
ਪਤੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰਾਹੀਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਵ੍ਰੀਡਯਾਧੋਮੁਖੀਜਾਤਾ ਦृष੍ਟੋ ਭਰ੍ਤਾ ਯਦਾ ਮਯਾ । ਮਂਗਲਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੰਗਲਾ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ—
ਕਾ ਚੇਯਂ ਹਿ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਵਿਲਜ੍ਜਤਿ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਾ ਚ ਏषਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਇਹ ਔਰਤ ਕੌਣ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਰਮਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਅਗਲੇ ਸਮੇਂ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗੀ?'
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ-। ਮਂਗਲੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਦਿ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਯਦਰ੍ਥਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਵਰਾਨਨੇ
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਮੰਗਲੇ, ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਜਿਸ ਗੱਲ ਲਈ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।'
ਇਯਂ ਹਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਰਾਕੀ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰੂਪਿਣੀ । ਵਸੁਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਤੇਯਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ
'ਇਹ ਗਰੀਬ ਔਰਤ, ਜੋ ਹੁਣ ਭਿਖਮੰਗੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਸੁਦੱਤ ਦੀ ਧੀ ਹੈ।'
ਸੁਦੇਵਾ ਨਾਮ ਭਦ੍ਰੇਯਂ ਮਮ ਜਾਯਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਦਾ । ਕੇਨਾਪਿ ਕਾਰਣੇਨੈਵ ਦੇਸ਼ਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਗਤਾ
'ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਦੇਵਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਲੀਏ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਈ।'
ਮਮਦੁਃਖੇਨ ਦਗ੍ਧੇਯਂ ਵਿਯੋਗੇਨ ਵਰਾਨਨੇ । ਮਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮਾਯਾਤਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਰੂਪੇਣ ਤੇ ਗृਹਮ੍
'ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸੜ ਗਈ ਸੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਇਹ ਭਿਖਮੰਗੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆ ਗਈ।'
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਆਤਿਥ੍ਯਂ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਚ ਸਂਦੇਹ ਇਚ੍ਛਂਤ੍ਯਾ ਮਮ ਸੁਪ੍ਰਿਯਮ੍
'ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਭਲੀਏ, ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਆਤਿਥੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕਰ। ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ ਤੇ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਵ ਮਂਗਲਾ ਪਤਿਦੇਵਤਾ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸੁਮਂਗਲਾ
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਗਲਾ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪਰਮ ਧਰਮ ਮੰਨਦੀ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਨਾਨਾਚ੍ਛਾਦਨ ਭੋਜ੍ਯਂ ਚ ਮਮ ਚਕ੍ਰੇ ਵਰਾਨਨੇ । ਰਤ੍ਨਕਾਂਚਨਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚਾਭਰਣੈਸ਼੍ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਨੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪਹਿਨਣ ਅਤੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਪਾ ਕੇ ਸਜਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਅਹਂ ਹਿ ਭੂषਿਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਤਯੈਵ ਪਤਿਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਤਯਾਹਂ ਭੂषਿਤਾ ਦੇਵਿ ਮਾਨਸ੍ਨਾਨੈਸ਼੍ਚ ਭੋਜਨੈਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਹਂ ਮਾਨਿਤਾ ਦੇਵਿ ਜਾਤਂ ਦੁਃਖਮਨਂਤਕਮ੍ । ਮਮੋਰਸਿ ਮਹਾਤੀਵ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਬੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਜੋ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਲਈ ਖਤਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਨੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਦੁਃਖਮਾਤ੍ਮਗਤਂ ਤਥਾ । ਚਿਂਤਾ ਮੇ ਦਾਰੁਣਾ ਜਾਤਾ ਯਯਾ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਮੇ
ਉਸਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਕਦਾਪਿ ਵਚਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਮਯਾ ਪਾਪਯਾ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਸ੍ਯੈਵ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਆਚਰਂਤ੍ਯਾ ਚ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍
ਮੈਂ, ਪਾਪੀ ਨੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਨੈਵ ਅਂਗਸਂਵਾਹਨਂ ਨਹਿ । ਏਕਾਂਤਂ ਨ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਧੋਏ, ਨਾ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਮਲਏ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।