ਨਾਰੀ ਮਹੌषਧੀਂ ਸਾ ਹਿ ਵਿਂਦਂਤੀ ਚ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਪਾਤਨਾਯੈਵ ਉਪਾਯਾ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕृਤਾਃ
ਉਹ ਔਰਤ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ ਲੱਭਦੀ ਰਹੀ। ਗਰਭ ਗਿਰਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕੇ ਅਜ਼ਮਾਏ ਗਏ।
ਵਵृਧੇ ਦਾਰੁਣੋ ਗਰ੍ਭਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰਃ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਗਰ੍ਭਃ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਚ ਮਾਤਰਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਗਰਭ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਗਰਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਥਸੇ ਮਾਤਰੌषਧੀਭਿਰ੍ਦਿਨੇਦਿਨੇ । ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਚਾਯੁਃ ਪਾਪੇਨਾਲ੍ਪਂ ਤੁ ਜੀਵਿਤਮ੍
'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਮਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਆਤ੍ਮਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਜੀਵਂਤਿ ਚ ਮ੍ਰਿਯਂਤਿ ਚ । ਆਮਗਰ੍ਭਾਃ ਪ੍ਰਯਾਂਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਅਪਕ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਮਹੀਤਲੇ
'ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵ ਜੀਉਂਦੇ ਤੇ ਮਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਅਧ ਪੱਕੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਾ ਮ੍ਰਿਯਂਤੇऽਨ੍ਯੇ ਕਤਿ ਤੇ ਯੌਵਨਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਬਾਲਾ ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਤਰੁਣਾ ਆਯੁषੋਵਸ਼ਤਾਂ ਗਤਾਃ
'ਕਈ ਜੰਮਦਿਆਂ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਹੀ ਜਵਾਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਬੱਚੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ — ਸਭ ਉਮਰ ਦੇ ਵਸ ਵਿਚ ਹਨ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਜੀਵਂਤਿ ਚ ਮ੍ਰਿਯਂਤਿ ਚ । ਓषਧ੍ਯੋ ਮਂਤ੍ਰਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਸਭ ਜੀਵ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਉਂਦੇ ਤੇ ਮਰਦੇ ਹਨ। ਦਵਾਈ, ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਦੇਵਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਵਜ੍ਹਾ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਮਾਮੇਵ ਹਿ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਭਵਤੀ ਯਾਦृਸ਼ੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਦृष੍ਟਃ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
'ਤੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਤੂੰ ਕਾਲਨੇਮਿ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।'
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਭਯਪ੍ਰਦਃ । ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਹਤੋਹਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪੁਰਾ
'ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਸਾਧਯਿਤੁਂ ਚ ਤਦ੍ਵੈਰਮਾਗਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵੋਦਰਮ੍ । ਸਾਹਸਂ ਚ ਸ਼੍ਰਮਂ ਮਾਤਰ੍ਮਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਦਿਨ ਦਿਨੇ
ਉਹ ਵੈਰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਨਾਸ ਕਰਨ ਆਈ ਹਾਂ। ਮਾਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹਨਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾਤਰਂ ਵਿਰਰਾਮ ਸਃ । ਮਾਤੋਦ੍ਯਮਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਹਾਦੁਃਖਾਦਭੂਤ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਸ਼ਾਬ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਗਤਾ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦ੍ਵृਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕਂਸੋਭੂਤ੍ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਦੱਸ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਉਹ ਵਧ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕਂਸ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਯੇਨ ਸਂਤ੍ਰਾਸਿਤਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਵਾਸਿਨਃ । ਯੋ ਹਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਗਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਕਾਂਤ ਭਵਿष੍ਯਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਪੁਰਾਣੇष੍ਵੇਵ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਕਥਿਤਂ ਤਵ
ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪਿਤृਗੇਹੇਸ੍ਥਿਤਾ ਕਨ੍ਯਾ ਨਾਸ਼ਮੇਵਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਾ । ਗृਹਾਵਾਸਾਯ ਮੇ ਕਾਂਤ ਕਨ੍ਯਾ ਮੋਹਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੀਤਮ, ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਲਈ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਵਲੋਂ ਮੋਹ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਇਮਾਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਮਹਾਪਾਪਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੁ ਮਹਾਪਾਪਂ ਦੁਃਖਂ ਦਾਰੁਣਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਮਾੜੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦੁੱਖ ਮਿਲੇਗਾ।
ਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰੇਯਃਕਰਂ ਕਾਂਤ ਤਦ੍ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਹ । ਸ਼ੂਕਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਮਂਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਹਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਪ੍ਰੀਤਮ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਗ। ਸ਼ੂਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—
ਤ੍ਯਾਗੇ ਮਤਿਂ ਚਕਾਰਾਸੌ ਸਮਾਹੂਤਾ ਹ੍ਯਹਂ ਤਦਾ । ਸਕਲਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ृਂਗਾਰਂ ਮਮ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭੇ ਸ਼ृਣੁ
ਇਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿਆਗ ਵਲ ਮੱਤ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ—ਸੁਣ, ਸੁਭਾਗਣੀ।
ਤਵੈਵ ਦੁਰ੍ਨਯੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਗਤੋ ਵੈ ਮਤਿਮਾਨ੍ਦੁष੍ਟੇ ਕੁਲਦੁष੍ਟਪ੍ਰਚਾਰਿਣਿ
ਤੇਰੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਕੁਟੰਬ ਨੂੰ ਮਾੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਤਿष੍ਠਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਵ ਯਦ੍ਰੋਚਤੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਥਾਦਿष੍ਟਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਚਲੀ ਜਾ। ਜਿਹੜੀ ਥਾਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪਿਤृਮਾਤृਕੁਟੁਂਬਕੈਃ । ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਗਤਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾਹਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਉ, ਮਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੁਰ ਪਈ।
ਨ ਲਭਾਮ੍ਯਹਮੇਵਾਪਿ ਵਾਸਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਖਂ ਸ਼ੁਭੇ । ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਂਤਿ ਚ ਮਾਂ ਲੋਕਾਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਯਂ ਸਮਾਗਤਾ
ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਸੁਭਾਗਣੀ। ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਡਾਂਟਦੇ ਹਨ, ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਅਟਮਾਨਾ ਗਤਾ ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਕੁਲਮਾਨੇਨ ਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਦੇਸ਼ੇ ਗੁਰ੍ਜਰਕੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸੌਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰੇ
ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਜਤ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਦੇਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਜਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼, ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ 'ਚ—
ਵਨਸ੍ਥਲੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਨਗਰਂ ਵृਦ੍ਧਿਸਂਕੁਲਮ੍ । ਅਤੀਵ ਪੀਡਿਤਾ ਦੇਵਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾਹਂ ਤਦਾ ਸ਼ृਣੁ
ਉਥੇ ਵਨਸਥਲੀ ਨਾਂਕਾ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ—ਸੁਣ।
ਕਰ੍ਪਰਂ ਹਿ ਕਰੇ ਗृਹ੍ਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਗृਹਿਣਾਂ ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇषੁ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮਿ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਕਟੋਰਾ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਘਰ-ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ।
ਮਮ ਰੂਪਂ ਵਿਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਲੋਕਾਃ ਕੁਤ੍ਸਂਤਿ ਭਾਮਿਨਿ । ਨ ਦਦਂਤੇ ਚ ਮੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪਾਪਾ ਚੇਯਂ ਸਮਾਗਤਾ
ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹਿਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ। ਮੈਨੂੰ ਭਿਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ—ਇਹ ਪਾਪ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਦੁਃਖਸਮਾਹਾਰਾ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਪਰਿਪੀਡਿਤਾ । ਅਟਂਤ੍ਯਾ ਚ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਗृਹਮੇਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਜਦ ਮੈਂ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਘਰ ਦਿੱਸਿਆ।
ਤੁਂਗਪ੍ਰਾਕਾਰਸਂਵੇष੍ਟਂ ਵੇਦਸ਼ਾਲਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਬਹੁਵਿਪ੍ਰਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਉੱਚੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਪਾਠਸ਼ਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਦਾਸੀਦਾਸੈਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹਂ ਰਮ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮੁਦਿਤਮੇਵ ਤਤ੍
ਉਥੇ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਘਰ ਨੌਕਰ ਤੇ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਘਰ ਵਿਚ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਗृਹਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਣਃ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇਹੀਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਸੁਦੇਵਾ ਦੁਃਖਪੀਡਿਤਾ
ਉਹ ਘਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਦਾ ਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੁਦੇਵਾ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, 'ਭਿਖਿਆ ਦੇਵੋ'।
ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਮਂਗਲਾਂ ਨਾਮ ਵੈ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੂਪਾਂ ਵਰਾਨਨਾਮ੍
ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਭਿਖਿਆ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮੰਗਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲੀ ਸੀ।