ਮਾਤੁਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਦਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਗਤਾ ਸਾ ਭਰ੍ਤृਮਂਦਿਰਮ੍
ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਠੇ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਸੁਤਾਵृਤ੍ਤਾਂਤਮੇਵ ਹਿ । ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਮਹਾਦੁਃਖੀ ਅਜਾਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਾਨਾਚ੍ਛਾਦਨਕਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪਰਿਵਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਗਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਿਯਮਂਦਿਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਰਥੀ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸੁਤਾਦੋषਂ ਸਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਪਿਤਾਮਾਤਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਸਮਾਗਤਾਮ੍
ਧੀ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਰਮਵਾਨ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਮੁਦੇ ਚਾਸ਼ੁ ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚਃ ਪੁਨਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਜੀਵਿਤੁਂ ਹਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਬਹੁਪ੍ਰਭਾਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਾ ਗੁਣਸ਼ੀਲੈਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਕਾਂਤੇ ਪਤਿਦੈਵਤ੍ਯਕੈਰ੍ਗੁਣੈਃ
ਮੇਰੀ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਸਦਾ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ, ਭਗਤੀ, ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਪਤੀ ਵਲ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਕਰਕੇ।
ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ ਵੈ ਰੇਮੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਵਵृਧੇ ਦਾਰੁਣੋ ਗਰ੍ਭਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਪ੍ਰਦਃ । ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਤਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਗਰਭ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਗਰਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪਤਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵੋਦਰੇ ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਸ੍ਯ ਚਿਂਤਯਂਤੀ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਅਨੇਨ ਕਿਮੁ ਜਾਤੇਨ ਲੋਕਨਾਸ਼ਕਰੇਣ ਵੈ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਹੇ ਬੱਚੇ ਬਾਰੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, 'ਇਹ ਜੇ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ, ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਅਨੇਨਾਪਿ ਨ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੁष੍ਟਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਔषਧੀਂ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਸਾ ਤੁ ਗਰ੍ਭਪਾਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
'ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ', ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਗਰਭ ਗਿਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦਵਾਈ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਨਾਰੀ ਮਹੌषਧੀਂ ਸਾ ਹਿ ਵਿਂਦਂਤੀ ਚ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਪਾਤਨਾਯੈਵ ਉਪਾਯਾ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕृਤਾਃ
ਉਹ ਔਰਤ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ ਲੱਭਦੀ ਰਹੀ। ਗਰਭ ਗਿਰਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕੇ ਅਜ਼ਮਾਏ ਗਏ।
ਵਵृਧੇ ਦਾਰੁਣੋ ਗਰ੍ਭਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਂਕਰਃ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਗਰ੍ਭਃ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਚ ਮਾਤਰਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਗਰਭ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਗਰਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਥਸੇ ਮਾਤਰੌषਧੀਭਿਰ੍ਦਿਨੇਦਿਨੇ । ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਚਾਯੁਃ ਪਾਪੇਨਾਲ੍ਪਂ ਤੁ ਜੀਵਿਤਮ੍
'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਮਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਮਾੜੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਆਤ੍ਮਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਜੀਵਂਤਿ ਚ ਮ੍ਰਿਯਂਤਿ ਚ । ਆਮਗਰ੍ਭਾਃ ਪ੍ਰਯਾਂਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਅਪਕ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਮਹੀਤਲੇ
'ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵ ਜੀਉਂਦੇ ਤੇ ਮਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਅਧ ਪੱਕੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਾ ਮ੍ਰਿਯਂਤੇऽਨ੍ਯੇ ਕਤਿ ਤੇ ਯੌਵਨਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਬਾਲਾ ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਤਰੁਣਾ ਆਯੁषੋਵਸ਼ਤਾਂ ਗਤਾਃ
'ਕਈ ਜੰਮਦਿਆਂ ਹੀ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਹੀ ਜਵਾਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਬੱਚੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ — ਸਭ ਉਮਰ ਦੇ ਵਸ ਵਿਚ ਹਨ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਜੀਵਂਤਿ ਚ ਮ੍ਰਿਯਂਤਿ ਚ । ਓषਧ੍ਯੋ ਮਂਤ੍ਰਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਸਭ ਜੀਵ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਉਂਦੇ ਤੇ ਮਰਦੇ ਹਨ। ਦਵਾਈ, ਮੰਤਰ ਜਾਂ ਦੇਵਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਵਜ੍ਹਾ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਮਾਮੇਵ ਹਿ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਭਵਤੀ ਯਾਦृਸ਼ੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਦृष੍ਟਃ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
'ਤੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ। ਤੂੰ ਕਾਲਨੇਮਿ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।'
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਭਯਪ੍ਰਦਃ । ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਹਤੋਹਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪੁਰਾ
'ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਸਾਧਯਿਤੁਂ ਚ ਤਦ੍ਵੈਰਮਾਗਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵੋਦਰਮ੍ । ਸਾਹਸਂ ਚ ਸ਼੍ਰਮਂ ਮਾਤਰ੍ਮਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਦਿਨ ਦਿਨੇ
ਉਹ ਵੈਰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਨਾਸ ਕਰਨ ਆਈ ਹਾਂ। ਮਾਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹਨਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾਤਰਂ ਵਿਰਰਾਮ ਸਃ । ਮਾਤੋਦ੍ਯਮਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਹਾਦੁਃਖਾਦਭੂਤ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਸ਼ਾਬ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਗਤਾ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦ੍ਵृਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕਂਸੋਭੂਤ੍ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਦੱਸ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਉਹ ਵਧ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕਂਸ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਯੇਨ ਸਂਤ੍ਰਾਸਿਤਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਵਾਸਿਨਃ । ਯੋ ਹਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਗਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਕਾਂਤ ਭਵਿष੍ਯਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਪੁਰਾਣੇष੍ਵੇਵ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਕਥਿਤਂ ਤਵ
ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪਿਤृਗੇਹੇਸ੍ਥਿਤਾ ਕਨ੍ਯਾ ਨਾਸ਼ਮੇਵਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਾ । ਗृਹਾਵਾਸਾਯ ਮੇ ਕਾਂਤ ਕਨ੍ਯਾ ਮੋਹਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੀਤਮ, ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਲਈ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਵਲੋਂ ਮੋਹ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਇਮਾਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਮਹਾਪਾਪਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭਵ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੁ ਮਹਾਪਾਪਂ ਦੁਃਖਂ ਦਾਰੁਣਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਮਾੜੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦੁੱਖ ਮਿਲੇਗਾ।
ਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰੇਯਃਕਰਂ ਕਾਂਤ ਤਦ੍ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਹ । ਸ਼ੂਕਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਏਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੁਮਂਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਹਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਪ੍ਰੀਤਮ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਗ। ਸ਼ੂਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—
ਤ੍ਯਾਗੇ ਮਤਿਂ ਚਕਾਰਾਸੌ ਸਮਾਹੂਤਾ ਹ੍ਯਹਂ ਤਦਾ । ਸਕਲਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ृਂਗਾਰਂ ਮਮ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭੇ ਸ਼ृਣੁ
ਇਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿਆਗ ਵਲ ਮੱਤ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ—ਸੁਣ, ਸੁਭਾਗਣੀ।
ਤਵੈਵ ਦੁਰ੍ਨਯੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਗਤੋ ਵੈ ਮਤਿਮਾਨ੍ਦੁष੍ਟੇ ਕੁਲਦੁष੍ਟਪ੍ਰਚਾਰਿਣਿ
ਤੇਰੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਕੁਟੰਬ ਨੂੰ ਮਾੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਤਿष੍ਠਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਵ ਯਦ੍ਰੋਚਤੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਥਾਦਿष੍ਟਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਚਲੀ ਜਾ। ਜਿਹੜੀ ਥਾਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪਿਤृਮਾਤृਕੁਟੁਂਬਕੈਃ । ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਗਤਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾਹਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਉ, ਮਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੁਰ ਪਈ।