ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਗੇਹਾਦਹਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਕ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚ ਪਾਤਕਮ੍ । ਨੈਵ ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਲੋਭਾਚ੍ਚ ਨ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਚ ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰੋਂ ਪਿਉ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੈ? ਨਾ ਤਾਂ ਕਾਮ ਵਲੋਂ, ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਮੋਹ, ਨਾ ਹੀ ਵੈਰ ਵਲੋਂ।
ਆਗਤਾਹਂ ਪਤਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਤਿਭਾਵੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਭਰ੍ਤृਰੂਪਚ੍ਛਲੇਨਾਪਿ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਿਵਂਚਿਤਾ
ਮੈਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪਤੀ-ਭਾਵ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ।
ਭਵਂਤਂ ਮਾਥੁਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਤਾਹਂ ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਤਵ । ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਯਦਾ ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਾਮੇਵਂ ਦਾਨਵਾਧਮ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਠੱਗ ਅਤੇ ਨੀਚ ਦਾਨਵ ਹੈਂ—
ਏਕੇਨ ਹੁਂਕृਤੇਨੈਵ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਗੋਭਿਲ ਉਵਾਚ- ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹੀਨਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ 'ਹੁੰ' ਆਖ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਗੋਭਿਲ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਮਨੁੱਖਾ, ਹੁਣ ਸੁਣ—
ਧਰ੍ਮਨੇਤ੍ਰਵਿਹੀਨਾ ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਜਾਨਾਸਿ ਮਾਮਿਹ । ਯਦਾ ਤੇ ਭਾਵ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ृਣੁ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਧਰਮ ਦੀ ਅੱਖ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੀ ਹੈਂ? ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ, ਸੁਣ—
ਪਤਿਧ੍ਯਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤ੍ਵਂ ਤਦਾ । ਜ੍ਞਾਨਨੇਤ੍ਰਂ ਤਦਾ ਨष੍ਟਂ ਸ੍ਫੁਟਂ ਚ ਹृਦਯੇ ਤਵ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਲਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਮਿਟ ਗਈ, ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਵੀ ਧੁੰਦਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਥਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨਾਸਿ ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹਤਾ ਭੁਵਿ । ਕਸ੍ਯਾ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਮਿਟ ਗਈ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੀ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਪਿਉ ਜਾਂ ਭਰਾ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ?
ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਪਤਿਰ੍ਹ੍ਯੇਕੋ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਵ ਗੋਭਿਲੋ ਦਾਨਵਾਧਮਃ
ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਹੀ ਔਰਤ ਦਾ ਅਸਲ ਸਾਥੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਗੋਭਿਲ ਦਾਨਵ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤੇऽਦ੍ਯ ਮਮਾਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲਿ । ਕਿਂ ਭਵੇਤ੍ਤਵ ਸ਼ਾਪੇਨ ਵृਥੈਵ ਪਰਿਕਂਪਸੇ
ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਸੁਣ ਬੇਸ਼ਰਮ ਔਰਤ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਮਮਗੇਹਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਮਨੋऽਨੁਗਾਨ੍ । ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਗਚ੍ਛ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ
ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁਤਾਬਕ ਸੁਖ ਭੋਗ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਪਾਪੀ! ਕਿੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ!
ਸਤੀਭਾਵੇਨ ਸਂਸ੍ਥਾਸ੍ਮਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ । ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਪਾਪ ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਤੁ ਵਦਿष੍ਯਸਿ
ਮੈਂ ਪਤੀ ਵਲ ਨਿਭਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਐਸੇ ਹੀ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥੈਕਾਂਤੇ ਨਿषਸਾਦ ਮਹੀਤਲੇ । ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾਂ ਤਾਮੁਵਾਚ ਸ ਗੋਭਿਲਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਸਨੂੰ ਗੋਭਿਲ ਨੇ ਆਖਿਆ—
ਤਵੋਦਰੇ ਮਯਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਂ ਸੁਕृਤਂ ਸ਼ੁਭੇ । ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋਭਕਾਰਕਃ
ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬੀਜ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਘਰੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਥ ਗੋਭਿਲੋ ਦਾਨਵਸ੍ਤਦਾ । ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੁਰਾਚਾਰੇ ਦਾਨਵੇ ਪਾਪਚਾਰਿਣੀ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਗੋਭਿਲ ਦਾਨਵ ਉੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾੜਾ, ਪਾਪੀ ਦਾਨਵ ਚਲਾ ਗਿਆ—
ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾ ਨृਪਕਨ੍ਯਾ ਰੁਰੋਦ ਹ
ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਰੋ ਪਈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੁਵਾਚ- ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੁਰਾਚਾਰੇ ਗੋਭਿਲੇ ਪਾਪਚੇਤਸਿ । ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਰੁਰੋਦਾਥ ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾੜਾ, ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਗੋਭਿਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪਈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਰੁਦਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਖ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਾਂ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾਂ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵਰਾਨਨਾਃ
ਉਸਦਾ ਰੋਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰੋਦਿषਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕਥਯਸ੍ਵ ਹਿ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸੌ ਮਹਾਰਾਜੋ ਮਾਥੁਰਾਧਿਪਤਿਸ੍ਤਵ
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ—ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ, ਮਥੁਰਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?
ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਮਾਹੂਤਾ ਪ੍ਰਿਯੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ । ਤਾ ਉਵਾਚ ਸੁਦੁਃਖੇਨ ਰੋਦਮਾਨਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ 'ਪਿਆਰੀ' ਆਖ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੀ।
ਤਯਾ ਆਵੇਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਜ੍ਜਾਤਂ ਦੋषਸਂਭਵਮ੍ । ਤਾਭਿਰ੍ਨੀਤਾ ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹਂ ਵੇਪਮਾਨਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਮਾਤੁਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਦਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਗਤਾ ਸਾ ਭਰ੍ਤृਮਂਦਿਰਮ੍
ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਣੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਠੇ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਸੁਤਾਵृਤ੍ਤਾਂਤਮੇਵ ਹਿ । ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਮਹਾਦੁਃਖੀ ਅਜਾਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਾਨਾਚ੍ਛਾਦਨਕਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪਰਿਵਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਗਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਿਯਮਂਦਿਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਰਥੀ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸੁਤਾਦੋषਂ ਸਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਪਿਤਾਮਾਤਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਸਮਾਗਤਾਮ੍
ਧੀ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਰਮਵਾਨ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਮੁਦੇ ਚਾਸ਼ੁ ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚਃ ਪੁਨਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਜੀਵਿਤੁਂ ਹਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਬਹੁਪ੍ਰਭਾਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਾ ਗੁਣਸ਼ੀਲੈਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਕਾਂਤੇ ਪਤਿਦੈਵਤ੍ਯਕੈਰ੍ਗੁਣੈਃ
ਮੇਰੀ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਸਦਾ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ, ਭਗਤੀ, ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਪਤੀ ਵਲ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਕਰਕੇ।
ਸਮਾਭਾष੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ ਵੈ ਰੇਮੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਵਵृਧੇ ਦਾਰੁਣੋ ਗਰ੍ਭਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਪ੍ਰਦਃ । ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਤਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਗਰਭ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਗਰਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪਤਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵੋਦਰੇ ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਸ੍ਯ ਚਿਂਤਯਂਤੀ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਅਨੇਨ ਕਿਮੁ ਜਾਤੇਨ ਲੋਕਨਾਸ਼ਕਰੇਣ ਵੈ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਹੇ ਬੱਚੇ ਬਾਰੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, 'ਇਹ ਜੇ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ, ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਅਨੇਨਾਪਿ ਨ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੁष੍ਟਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਔषਧੀਂ ਪृਚ੍ਛਤੇ ਸਾ ਤੁ ਗਰ੍ਭਪਾਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
'ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਮਾੜੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ', ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਗਰਭ ਗਿਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦਵਾਈ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਈ।