ਤਾਨ੍ਵਯਂ ਸ਼ਾਸਯਾਮੋ ਵੈ ਦਂਡੇਨ ਮਹਤਾ ਕਿਲ । ਭਵਤ੍ਯਾ ਦਾਰੁਣਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਮੇਵ ਸੁਨਿਰ੍ਘृਣਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਬੜਾ ਕਠੋਰ ਤੇ ਬੇਦਰਦ ਹੈ।
ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਅਤ੍ਰਾਯਾਤਾ ਕਿਮਰ੍ਥਤਃ । ਵਦਸ੍ਯੇਵਂ ਮੁਖੇਨਾਪਿ ਅਹਂ ਹਿ ਪਤਿਦੇਵਤਾ
ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈਂ? ਸਾਫ਼ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਪਤਿਦੈਵਤ੍ਯਮੇਵ ਤੇ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਾ
ਤੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਪਤੀ-ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਲਈ ਆਈਂ?
ਸ਼ृਂਗਾਰਂ ਭੂषਣਂ ਵੇषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠਸਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਾ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਕृਤਂ ਪਾਪੇ ਕਸ੍ਯਹੇਤੋਰ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਤੂੰ ਰਸ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾ ਕੇ ਇੱਥੇ ਖੜੀ ਹੈਂ, ਬੇਦਿਲ। ਦੱਸ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਿਸ ਲਈ ਕੀਤਾ? ਕਿਸ ਦੇ ਲਈ ਕੀਤਾ?
ਨਿਃਸ਼ਂਕਾ ਵਰ੍ਤ੍ਤਸੇ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾ ਗਿਰਿਕਾਨਨੇ । ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸਾਧਿਤਾ ਪਾਪਾ ਦਂਡੇਨ ਮਹਤਾ ਸ਼ृਣੁ
ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ। ਪਾਪਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ—ਸੁਣ।
ਅਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ ਦੁष੍ਟਾ ਪਤਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਗਤਾ । ਕ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਪਤਿਦੇਵਤ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਤੂੰ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਈ। ਤੇਰੀ ਪਤੀ-ਭਗਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਖਾ।
ਭਵਤੀ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਨਾਮ ਯਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਕਃ ਪਤਿਃ । ਪृਥਕ੍ਛਯ੍ਯਾ ਯਦਾ ਨਾਰੀ ਤਦਾ ਸਾ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਮਤਾ
ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਬੇਸ਼ਰਮ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੁੱਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਸ਼ਰਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਕਸ੍ਯ ਸੋਨ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਕ੍ਵਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਪਤਿਦੈਵਤ੍ਯਂ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਾਚਾਰਚਾਰਿਣੀ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਤੇ ਪਤੀ ਵਿਚ ਸੌ ਜੋਜਨ ਦਾ ਫਾਸਲਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਪਤੀ-ਭਗਤੀ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਹੜੀ ਬੇਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਚੁਣ ਲੈਂਦੀ?
ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜੇ ਨਿਰ੍ਘृਣੇ ਦੁष੍ਟੇ ਕਿਂ ਮੇ ਵਦਸਿ ਸਂਮੁਖੀ । ਤਪਸਃ ਕ੍ਵਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਭਾਵਃ ਕ੍ਵ ਤੇਜੋਬਲਮੇਵ ਚ
ਨਿਰਲੱਜ, ਬੇਦਿਲ, ਮਾੜੀਏ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੂੰ ਕੀ ਆਖਦੀ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਤਪ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਤੇ ਬਲ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?
ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਮਮਾਦ੍ਯੈਵ ਬਲਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਸ੍ਨੇਹੇਨਾਪਿ ਸਮਾਨੀਤਾ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਸੁਰਾਧਮ
ਆਜ ਹੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਵੱਡਾਪਣ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਦੈਤ।
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਗੇਹਾਦਹਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਕ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚ ਪਾਤਕਮ੍ । ਨੈਵ ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਲੋਭਾਚ੍ਚ ਨ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਚ ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰੋਂ ਪਿਉ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੈ? ਨਾ ਤਾਂ ਕਾਮ ਵਲੋਂ, ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਮੋਹ, ਨਾ ਹੀ ਵੈਰ ਵਲੋਂ।
ਆਗਤਾਹਂ ਪਤਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਤਿਭਾਵੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਭਰ੍ਤृਰੂਪਚ੍ਛਲੇਨਾਪਿ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਿਵਂਚਿਤਾ
ਮੈਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪਤੀ-ਭਾਵ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ।
ਭਵਂਤਂ ਮਾਥੁਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਤਾਹਂ ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਤਵ । ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਯਦਾ ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਾਮੇਵਂ ਦਾਨਵਾਧਮ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਠੱਗ ਅਤੇ ਨੀਚ ਦਾਨਵ ਹੈਂ—
ਏਕੇਨ ਹੁਂਕृਤੇਨੈਵ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਗੋਭਿਲ ਉਵਾਚ- ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹੀਨਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ 'ਹੁੰ' ਆਖ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਗੋਭਿਲ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਮਨੁੱਖਾ, ਹੁਣ ਸੁਣ—
ਧਰ੍ਮਨੇਤ੍ਰਵਿਹੀਨਾ ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਜਾਨਾਸਿ ਮਾਮਿਹ । ਯਦਾ ਤੇ ਭਾਵ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ृਣੁ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਧਰਮ ਦੀ ਅੱਖ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੀ ਹੈਂ? ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ, ਸੁਣ—
ਪਤਿਧ੍ਯਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤ੍ਵਂ ਤਦਾ । ਜ੍ਞਾਨਨੇਤ੍ਰਂ ਤਦਾ ਨष੍ਟਂ ਸ੍ਫੁਟਂ ਚ ਹृਦਯੇ ਤਵ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਲਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਮਿਟ ਗਈ, ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਵੀ ਧੁੰਦਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਥਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨਾਸਿ ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹਤਾ ਭੁਵਿ । ਕਸ੍ਯਾ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਮਿਟ ਗਈ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੀ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਪਿਉ ਜਾਂ ਭਰਾ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ?
ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਪਤਿਰ੍ਹ੍ਯੇਕੋ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਵ ਗੋਭਿਲੋ ਦਾਨਵਾਧਮਃ
ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਹੀ ਔਰਤ ਦਾ ਅਸਲ ਸਾਥੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਗੋਭਿਲ ਦਾਨਵ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤੇऽਦ੍ਯ ਮਮਾਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲਿ । ਕਿਂ ਭਵੇਤ੍ਤਵ ਸ਼ਾਪੇਨ ਵृਥੈਵ ਪਰਿਕਂਪਸੇ
ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਸੁਣ ਬੇਸ਼ਰਮ ਔਰਤ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਮਮਗੇਹਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਮਨੋऽਨੁਗਾਨ੍ । ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਗਚ੍ਛ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ
ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁਤਾਬਕ ਸੁਖ ਭੋਗ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਪਾਪੀ! ਕਿੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ!
ਸਤੀਭਾਵੇਨ ਸਂਸ੍ਥਾਸ੍ਮਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ । ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਪਾਪ ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਤੁ ਵਦਿष੍ਯਸਿ
ਮੈਂ ਪਤੀ ਵਲ ਨਿਭਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਐਸੇ ਹੀ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥੈਕਾਂਤੇ ਨਿषਸਾਦ ਮਹੀਤਲੇ । ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾਂ ਤਾਮੁਵਾਚ ਸ ਗੋਭਿਲਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਸਨੂੰ ਗੋਭਿਲ ਨੇ ਆਖਿਆ—
ਤਵੋਦਰੇ ਮਯਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯਂ ਸੁਕृਤਂ ਸ਼ੁਭੇ । ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋਭਕਾਰਕਃ
ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬੀਜ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਘਰੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਥ ਗੋਭਿਲੋ ਦਾਨਵਸ੍ਤਦਾ । ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੁਰਾਚਾਰੇ ਦਾਨਵੇ ਪਾਪਚਾਰਿਣੀ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਗੋਭਿਲ ਦਾਨਵ ਉੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾੜਾ, ਪਾਪੀ ਦਾਨਵ ਚਲਾ ਗਿਆ—
ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾ ਨृਪਕਨ੍ਯਾ ਰੁਰੋਦ ਹ
ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਰੋ ਪਈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੁਵਾਚ- ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੁਰਾਚਾਰੇ ਗੋਭਿਲੇ ਪਾਪਚੇਤਸਿ । ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਰੁਰੋਦਾਥ ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾੜਾ, ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਗੋਭਿਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪਈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਰੁਦਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਖ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਸ੍ਤਾਂ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾਂ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਵਰਾਨਨਾਃ
ਉਸਦਾ ਰੋਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰੋਦਿषਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕਥਯਸ੍ਵ ਹਿ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਕ੍ਵ ਗਤੋऽਸੌ ਮਹਾਰਾਜੋ ਮਾਥੁਰਾਧਿਪਤਿਸ੍ਤਵ
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ—ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ, ਮਥੁਰਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?
ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਮਾਹੂਤਾ ਪ੍ਰਿਯੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ । ਤਾ ਉਵਾਚ ਸੁਦੁਃਖੇਨ ਰੋਦਮਾਨਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ 'ਪਿਆਰੀ' ਆਖ ਕੇ ਬੁਲਾਇਆ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੀ।
ਤਯਾ ਆਵੇਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਜ੍ਜਾਤਂ ਦੋषਸਂਭਵਮ੍ । ਤਾਭਿਰ੍ਨੀਤਾ ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹਂ ਵੇਪਮਾਨਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ।