ਅਗ੍ਨਿਂ ਚ ਪਿਤਰਂ ਚੈਵ ਨ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਸ਼ੁਭੇ । ਸਦਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਤੋ ਭृਤ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਅੱਗ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਸੁਭਾਗਣੇ। ਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਨੌਕਰ—ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਪਤਿਤਂ ਵ੍ਯਾਧਿਤਂ ਦੇਵਿ ਵਿਕਲਂ ਕੁष੍ਠਿਨਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਪਤੀ ਪਾਪੀ, ਬੀਮਾਰ, ਲੂਲਾ ਜਾਂ ਕੋੜ੍ਹੀ ਹੋਵੇ—
ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਹੀਨਂ ਚ ਗਤਵਿਤ੍ਤਾਦਿਸਂਚਯਮ੍ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨ ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਨਾਰੀ ਯਦਿ ਸ਼੍ਰੇਯ ਇਹੇਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਪਤੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਬੈਠੇ, ਧਨ-ਪਦਾਰਥ ਵੀ ਨਾ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਂਤਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਾਰੀ ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਿਹੇਚ੍ਛਤਿ । ਸਾ ਮਤਾ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲਤਕਾਰਣੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਯਾ ਗ੍ਰਾਮਂ ਭੋਗਂ ਸ਼ृਂਗਾਰਮੇਵ ਚ । ਲੌਲ੍ਯਾਚ੍ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਨਾਰੀ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਵਦਤੇ ਜਨਃ
ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਘਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਔਰਤ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਤੇ ਰਸ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਚੰਚਲਤਾ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਬੇਸ਼ਰਮ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਮਤਮ੍ । ਦਾਨਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸृष੍ਟਾ ਯਦਾਦਿਤਃ
ਮੈਂ ਇਹੀ ਧਰਮ ਸਮਝਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਮਨਿਆ ਹੈ। ਦੈਤ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੇਹ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਸਾਫ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੈਤ, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਰਾਖਸ਼—ਇਹ ਸਾਰੇ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਸਕਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਧੀਤਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਸੁਂਦਰਿ । ਵਿਂਦਂਤਿ ਸਕਲਂ ਸਰ੍ਵੇ ਆਚਰਂਤਿ ਨ ਦਾਨਵਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ-ਕਮਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਪੜ੍ਹੀ ਤੇ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਮਝਦੇ ਤਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਦੈਤ ਹੀ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੇ।
ਵਿਧਿਹੀਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦਾਨਵਾ ਜ੍ਞਾਨਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਵ੍ਰਜਂਤ੍ਯੇਤੇ ਮਾਨਵਾ ਵਿਧਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਦੈਤ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ ਗਲਤ ਰਾਹੀਂ ਤੁਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼ਾਸਨਹੇਤ੍ਵਰ੍ਥਂ ਕृਤਾ ਏਤੇਪਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਵਿਧਿਹੀਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਹਨ।
ਤਾਨ੍ਵਯਂ ਸ਼ਾਸਯਾਮੋ ਵੈ ਦਂਡੇਨ ਮਹਤਾ ਕਿਲ । ਭਵਤ੍ਯਾ ਦਾਰੁਣਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਮੇਵ ਸੁਨਿਰ੍ਘृਣਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਬੜਾ ਕਠੋਰ ਤੇ ਬੇਦਰਦ ਹੈ।
ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਅਤ੍ਰਾਯਾਤਾ ਕਿਮਰ੍ਥਤਃ । ਵਦਸ੍ਯੇਵਂ ਮੁਖੇਨਾਪਿ ਅਹਂ ਹਿ ਪਤਿਦੇਵਤਾ
ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈਂ? ਸਾਫ਼ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਪਤਿਦੈਵਤ੍ਯਮੇਵ ਤੇ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਾ
ਤੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਪਤੀ-ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਲਈ ਆਈਂ?
ਸ਼ृਂਗਾਰਂ ਭੂषਣਂ ਵੇषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠਸਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਾ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਕृਤਂ ਪਾਪੇ ਕਸ੍ਯਹੇਤੋਰ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਤੂੰ ਰਸ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾ ਕੇ ਇੱਥੇ ਖੜੀ ਹੈਂ, ਬੇਦਿਲ। ਦੱਸ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਿਸ ਲਈ ਕੀਤਾ? ਕਿਸ ਦੇ ਲਈ ਕੀਤਾ?
ਨਿਃਸ਼ਂਕਾ ਵਰ੍ਤ੍ਤਸੇ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾ ਗਿਰਿਕਾਨਨੇ । ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸਾਧਿਤਾ ਪਾਪਾ ਦਂਡੇਨ ਮਹਤਾ ਸ਼ृਣੁ
ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ। ਪਾਪਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ—ਸੁਣ।
ਅਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ ਦੁष੍ਟਾ ਪਤਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਗਤਾ । ਕ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਪਤਿਦੇਵਤ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਤੂੰ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਈ। ਤੇਰੀ ਪਤੀ-ਭਗਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਖਾ।
ਭਵਤੀ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਨਾਮ ਯਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਕਃ ਪਤਿਃ । ਪृਥਕ੍ਛਯ੍ਯਾ ਯਦਾ ਨਾਰੀ ਤਦਾ ਸਾ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਮਤਾ
ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਬੇਸ਼ਰਮ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੁੱਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਸ਼ਰਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਕਸ੍ਯ ਸੋਨ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਕ੍ਵਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਪਤਿਦੈਵਤ੍ਯਂ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਾਚਾਰਚਾਰਿਣੀ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਤੇ ਪਤੀ ਵਿਚ ਸੌ ਜੋਜਨ ਦਾ ਫਾਸਲਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਪਤੀ-ਭਗਤੀ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਹੜੀ ਬੇਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਚੁਣ ਲੈਂਦੀ?
ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜੇ ਨਿਰ੍ਘृਣੇ ਦੁष੍ਟੇ ਕਿਂ ਮੇ ਵਦਸਿ ਸਂਮੁਖੀ । ਤਪਸਃ ਕ੍ਵਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਭਾਵਃ ਕ੍ਵ ਤੇਜੋਬਲਮੇਵ ਚ
ਨਿਰਲੱਜ, ਬੇਦਿਲ, ਮਾੜੀਏ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੂੰ ਕੀ ਆਖਦੀ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਤਪ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਤੇ ਬਲ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?
ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਮਮਾਦ੍ਯੈਵ ਬਲਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਸ੍ਨੇਹੇਨਾਪਿ ਸਮਾਨੀਤਾ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਸੁਰਾਧਮ
ਆਜ ਹੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਵੱਡਾਪਣ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਦੈਤ।
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਗੇਹਾਦਹਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਕ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਚ ਪਾਤਕਮ੍ । ਨੈਵ ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਲੋਭਾਚ੍ਚ ਨ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਚ ਮਤ੍ਸਰਾਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰੋਂ ਪਿਉ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੈ? ਨਾ ਤਾਂ ਕਾਮ ਵਲੋਂ, ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਮੋਹ, ਨਾ ਹੀ ਵੈਰ ਵਲੋਂ।
ਆਗਤਾਹਂ ਪਤਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਤਿਭਾਵੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਭਰ੍ਤृਰੂਪਚ੍ਛਲੇਨਾਪਿ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਿਵਂਚਿਤਾ
ਮੈਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪਤੀ-ਭਾਵ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ।
ਭਵਂਤਂ ਮਾਥੁਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਤਾਹਂ ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਤਵ । ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਯਦਾ ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਾਮੇਵਂ ਦਾਨਵਾਧਮ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਠੱਗ ਅਤੇ ਨੀਚ ਦਾਨਵ ਹੈਂ—
ਏਕੇਨ ਹੁਂਕृਤੇਨੈਵ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਗੋਭਿਲ ਉਵਾਚ- ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹੀਨਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ 'ਹੁੰ' ਆਖ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਗੋਭਿਲ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਮਨੁੱਖਾ, ਹੁਣ ਸੁਣ—
ਧਰ੍ਮਨੇਤ੍ਰਵਿਹੀਨਾ ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਜਾਨਾਸਿ ਮਾਮਿਹ । ਯਦਾ ਤੇ ਭਾਵ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ृਣੁ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਧਰਮ ਦੀ ਅੱਖ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੀ ਹੈਂ? ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ, ਸੁਣ—
ਪਤਿਧ੍ਯਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤ੍ਵਂ ਤਦਾ । ਜ੍ਞਾਨਨੇਤ੍ਰਂ ਤਦਾ ਨष੍ਟਂ ਸ੍ਫੁਟਂ ਚ ਹृਦਯੇ ਤਵ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਲਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਮਿਟ ਗਈ, ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਵੀ ਧੁੰਦਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਥਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨਾਸਿ ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹਤਾ ਭੁਵਿ । ਕਸ੍ਯਾ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਃ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਮਿਟ ਗਈ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੀ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਪਿਉ ਜਾਂ ਭਰਾ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ?
ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਪਤਿਰ੍ਹ੍ਯੇਕੋ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਵ ਗੋਭਿਲੋ ਦਾਨਵਾਧਮਃ
ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਹੀ ਔਰਤ ਦਾ ਅਸਲ ਸਾਥੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਗੋਭਿਲ ਦਾਨਵ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਨ ਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤੇऽਦ੍ਯ ਮਮਾਪਿ ਸ਼ृਣੁ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲਿ । ਕਿਂ ਭਵੇਤ੍ਤਵ ਸ਼ਾਪੇਨ ਵृਥੈਵ ਪਰਿਕਂਪਸੇ
ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਸੁਣ ਬੇਸ਼ਰਮ ਔਰਤ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਮਮਗੇਹਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਮਨੋऽਨੁਗਾਨ੍ । ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਗਚ੍ਛ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਵਦਸਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ
ਮੇਰੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁਤਾਬਕ ਸੁਖ ਭੋਗ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਪਾਪੀ! ਕਿੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ!