ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਗੁਣਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤਾ ਪਿਤਰਂ ਪਾਲਯੇਚ੍ਛੁਭਃ । ਮਾਤਰਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਨਸਾ ਕਾਯ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਗੁਣੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰੇ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਗੀਰਥੀ ਸ੍ਨਾਨਮਹਨ੍ਯਹਨਿ ਜਾਯਤੇ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਕੁਰੁਤੇ ਯੋ ਹਿ ਸ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਾਗੀਰਥੀ (ਗੰਗਾ) ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਾਪੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚੈਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਚਾ ਸੁਮਨਸਾ ਚੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸ਼ृਣੁ ਭਾਮਿਨਿ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਤੀਵਰਤਾ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸੁਣ ਸੋਹਣੀਏ, ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਾ ਹਿ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਨ ਦਿਨੇ । ਤੁष੍ਟੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਰਿ ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਾ ਨ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਕ੍ਰੋਧਨਂ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ—
ਤਸ੍ਯ ਦੋषਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਤਾਡਿਤਾ ਤੁष੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ । ਭਰ੍ਤ੍ਤੁਃ ਕਰ੍ਮਸੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪੁਰਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਸਦਾ
ਉਹ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੀ, ਮਾਰ ਪਏ ਤਾਂ ਵੀ ਰਾਜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਚਾਪਿ ਕਥ੍ਯਤੇ ਨਾਰੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ । ਪਤਿਤੋਪਿ ਪਿਤਾਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਦੋषਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਇਸਤਰੀ ਪਤੀਵਰਤਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਪਤੀ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਪਿਓ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਈ ਔਗੁਣ ਹੋਣ—
ਕਸ੍ਮਾਦਪਿ ਚ ਨ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਃ ਕੁष੍ਠਿਤਃ ਕ੍ਰੁਧਿਤੋऽਪਿ ਵਾ । ਏਵਂ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਂਤਿ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਕਿਲ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੋੜ੍ਹੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇੰਝ ਹੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਂ ਲੋਕਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਏਵਂ ਹਿ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਯੇ ਵੈ ਉਪਾਚਰਂਤਿ ਭृਤ੍ਯਕਾਃ
ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਝ ਹੀ ਨੌਕਰ ਜੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤ੍ਯੇਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਸ੍ਤਦਾ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਨੈਵ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਮਾਲਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਤ੍ਯਾਗਕਰੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵृषਲੀਪਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹੀ ਭਵੇਦ੍ਭृਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਮਿਤ੍ਯਾਗਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੁਟੜੀ ਵਾਲੀ ਦਾ ਪਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੌਕਰ ਜੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਚ ਪਿਤਰਂ ਚੈਵ ਨ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਸ਼ੁਭੇ । ਸਦਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਤੋ ਭृਤ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਅੱਗ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਸੁਭਾਗਣੇ। ਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਨੌਕਰ—ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਪਤਿਤਂ ਵ੍ਯਾਧਿਤਂ ਦੇਵਿ ਵਿਕਲਂ ਕੁष੍ਠਿਨਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਪਤੀ ਪਾਪੀ, ਬੀਮਾਰ, ਲੂਲਾ ਜਾਂ ਕੋੜ੍ਹੀ ਹੋਵੇ—
ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਹੀਨਂ ਚ ਗਤਵਿਤ੍ਤਾਦਿਸਂਚਯਮ੍ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨ ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਨਾਰੀ ਯਦਿ ਸ਼੍ਰੇਯ ਇਹੇਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਪਤੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਬੈਠੇ, ਧਨ-ਪਦਾਰਥ ਵੀ ਨਾ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਂਤਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਾਰੀ ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਿਹੇਚ੍ਛਤਿ । ਸਾ ਮਤਾ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲਤਕਾਰਣੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਯਾ ਗ੍ਰਾਮਂ ਭੋਗਂ ਸ਼ृਂਗਾਰਮੇਵ ਚ । ਲੌਲ੍ਯਾਚ੍ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਨਾਰੀ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਵਦਤੇ ਜਨਃ
ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਘਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਔਰਤ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਤੇ ਰਸ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਚੰਚਲਤਾ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਬੇਸ਼ਰਮ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਮਤਮ੍ । ਦਾਨਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸृष੍ਟਾ ਯਦਾਦਿਤਃ
ਮੈਂ ਇਹੀ ਧਰਮ ਸਮਝਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਮਨਿਆ ਹੈ। ਦੈਤ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੇਹ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਸਾਫ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੈਤ, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਰਾਖਸ਼—ਇਹ ਸਾਰੇ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਸਕਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਧੀਤਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਸੁਂਦਰਿ । ਵਿਂਦਂਤਿ ਸਕਲਂ ਸਰ੍ਵੇ ਆਚਰਂਤਿ ਨ ਦਾਨਵਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ-ਕਮਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਪੜ੍ਹੀ ਤੇ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਮਝਦੇ ਤਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਦੈਤ ਹੀ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੇ।
ਵਿਧਿਹੀਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦਾਨਵਾ ਜ੍ਞਾਨਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਵ੍ਰਜਂਤ੍ਯੇਤੇ ਮਾਨਵਾ ਵਿਧਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਦੈਤ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ ਗਲਤ ਰਾਹੀਂ ਤੁਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼ਾਸਨਹੇਤ੍ਵਰ੍ਥਂ ਕृਤਾ ਏਤੇਪਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਵਿਧਿਹੀਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਹਨ।
ਤਾਨ੍ਵਯਂ ਸ਼ਾਸਯਾਮੋ ਵੈ ਦਂਡੇਨ ਮਹਤਾ ਕਿਲ । ਭਵਤ੍ਯਾ ਦਾਰੁਣਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਮੇਵ ਸੁਨਿਰ੍ਘृਣਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਬੜਾ ਕਠੋਰ ਤੇ ਬੇਦਰਦ ਹੈ।
ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਅਤ੍ਰਾਯਾਤਾ ਕਿਮਰ੍ਥਤਃ । ਵਦਸ੍ਯੇਵਂ ਮੁਖੇਨਾਪਿ ਅਹਂ ਹਿ ਪਤਿਦੇਵਤਾ
ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈਂ? ਸਾਫ਼ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਪਤਿਦੈਵਤ੍ਯਮੇਵ ਤੇ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਤਾ
ਤੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਪਤੀ-ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਲਈ ਆਈਂ?
ਸ਼ृਂਗਾਰਂ ਭੂषਣਂ ਵੇषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠਸਿ ਨਿਰ੍ਘृਣਾ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਕृਤਂ ਪਾਪੇ ਕਸ੍ਯਹੇਤੋਰ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਤੂੰ ਰਸ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਤੇ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾ ਕੇ ਇੱਥੇ ਖੜੀ ਹੈਂ, ਬੇਦਿਲ। ਦੱਸ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਿਸ ਲਈ ਕੀਤਾ? ਕਿਸ ਦੇ ਲਈ ਕੀਤਾ?
ਨਿਃਸ਼ਂਕਾ ਵਰ੍ਤ੍ਤਸੇ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾ ਗਿਰਿਕਾਨਨੇ । ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸਾਧਿਤਾ ਪਾਪਾ ਦਂਡੇਨ ਮਹਤਾ ਸ਼ृਣੁ
ਤੂੰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ। ਪਾਪਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ—ਸੁਣ।
ਅਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ ਦੁष੍ਟਾ ਪਤਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਗਤਾ । ਕ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਪਤਿਦੇਵਤ੍ਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਤੂੰ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਈ। ਤੇਰੀ ਪਤੀ-ਭਗਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਖਾ।
ਭਵਤੀ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਨਾਮ ਯਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਕਃ ਪਤਿਃ । ਪृਥਕ੍ਛਯ੍ਯਾ ਯਦਾ ਨਾਰੀ ਤਦਾ ਸਾ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਮਤਾ
ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਬੇਸ਼ਰਮ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੁੱਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਸ਼ਰਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਕਸ੍ਯ ਸੋਨ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਕ੍ਵਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਪਤਿਦੈਵਤ੍ਯਂ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਾਚਾਰਚਾਰਿਣੀ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਤੇ ਪਤੀ ਵਿਚ ਸੌ ਜੋਜਨ ਦਾ ਫਾਸਲਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਪਤੀ-ਭਗਤੀ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ, ਜਿਹੜੀ ਬੇਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਹ ਚੁਣ ਲੈਂਦੀ?
ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜੇ ਨਿਰ੍ਘृਣੇ ਦੁष੍ਟੇ ਕਿਂ ਮੇ ਵਦਸਿ ਸਂਮੁਖੀ । ਤਪਸਃ ਕ੍ਵਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਭਾਵਃ ਕ੍ਵ ਤੇਜੋਬਲਮੇਵ ਚ
ਨਿਰਲੱਜ, ਬੇਦਿਲ, ਮਾੜੀਏ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੂੰ ਕੀ ਆਖਦੀ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਤਪ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਤੇ ਬਲ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?
ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਮਮਾਦ੍ਯੈਵ ਬਲਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਸ੍ਨੇਹੇਨਾਪਿ ਸਮਾਨੀਤਾ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਸੁਰਾਧਮ
ਆਜ ਹੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਵੱਡਾਪਣ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਦੈਤ।