ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਸੁਮਤਿਂ ਭਰ੍ਤृਤਤ੍ਪਰਾਮ੍ । ਦੂਰੇਣਾਪਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਮੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਪਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ—ਅਸੀਂ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤੇਜੋ ਦੇਵਿ ਸੁਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਹਰੇਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸੋਢੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਤੇਜ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਦਾ ਤੇਜ, ਤੇ ਪਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਤੇਜ—ਦੈਤ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਭਯੇਨਾਪਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੁਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ । ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੂਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਾਃ
ਪਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਇਸਤਰੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੀ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਦਾਨਵਧਰ੍ਮੇਣ ਵਿਚਰਾਮਿ ਮਹੀਤਲਮ੍ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਕਾਮਾਸਿ ਮਮ ਦੋषੋ ਵਿਚਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਲੈ।
ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਮਮ ਧਰ੍ਮਃ ਸੁਕਾਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਿਨਾਸ਼ਿਤਃ । ਅਹਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪਤਿਕਾਮਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੇਰਾ ਧਰਮ ਤੇ ਚੰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੂੰ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਪਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ, ਸਾਧਵੀ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਮਾਰ੍ਗੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਪਾਪ ਮਾਯਯਾ ਪਰਿਨਾਸ਼ਿਤਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਮਪ੍ਯਹਂ ਦੁष੍ਟ ਆਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੰਦੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਦੁੱਖ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਗੋਭਿਲ ਉਵਾਚ- ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਵਤੀ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਤੇ । ਅਗ੍ਨਿਚਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਨृਪਨਂਦਿਨੀ
ਗੋਭਿਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜੁਹ੍ਵਨ੍ਦੇਵਂ ਦ੍ਵਿਕਾਲਂ ਯੋ ਨ ਤ੍ਯਜੇਦਗ੍ਨਿਮਂਦਿਰਮ੍ । ਸ ਚਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੀ ਭਵਤਿ ਯਜਤ੍ਯੇਵ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੋ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਅਗਨਿਹੋਤਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚੈਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭृਤ੍ਯਧਰ੍ਮਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਯੋऽਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਨੌਕਰ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਏ। ਜੋ ਮਨ, ਕੰਮ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਨਿਤ੍ਯਮਾਦੇਸ਼ਕਾਰੀ ਯਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਾਗ੍ਰਤਃ । ਸ ਭृਤ੍ਯਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਦੇਵਿ ਪੁਣ੍ਯਭਾਗੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਮਾਲਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਨੌਕਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਗੁਣਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤਾ ਪਿਤਰਂ ਪਾਲਯੇਚ੍ਛੁਭਃ । ਮਾਤਰਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਨਸਾ ਕਾਯ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਗੁਣੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰੇ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਗੀਰਥੀ ਸ੍ਨਾਨਮਹਨ੍ਯਹਨਿ ਜਾਯਤੇ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਕੁਰੁਤੇ ਯੋ ਹਿ ਸ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਾਗੀਰਥੀ (ਗੰਗਾ) ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਾਪੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚੈਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਚਾ ਸੁਮਨਸਾ ਚੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸ਼ृਣੁ ਭਾਮਿਨਿ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਤੀਵਰਤਾ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸੁਣ ਸੋਹਣੀਏ, ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਾ ਹਿ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਨ ਦਿਨੇ । ਤੁष੍ਟੇ ਭਰ੍ਤ੍ਤਰਿ ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਾ ਨ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਕ੍ਰੋਧਨਂ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੁੜ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ—
ਤਸ੍ਯ ਦੋषਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਤਾਡਿਤਾ ਤੁष੍ਯਤੇ ਪੁਨਃ । ਭਰ੍ਤ੍ਤੁਃ ਕਰ੍ਮਸੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪੁਰਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਸਦਾ
ਉਹ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੀ, ਮਾਰ ਪਏ ਤਾਂ ਵੀ ਰਾਜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਚਾਪਿ ਕਥ੍ਯਤੇ ਨਾਰੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ । ਪਤਿਤੋਪਿ ਪਿਤਾਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਦੋषਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਇਸਤਰੀ ਪਤੀਵਰਤਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਪਤੀ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਪਿਓ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਈ ਔਗੁਣ ਹੋਣ—
ਕਸ੍ਮਾਦਪਿ ਚ ਨ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਃ ਕੁष੍ਠਿਤਃ ਕ੍ਰੁਧਿਤੋऽਪਿ ਵਾ । ਏਵਂ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਂਤਿ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਕਿਲ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੋੜ੍ਹੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇੰਝ ਹੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਂ ਲੋਕਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਏਵਂ ਹਿ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਯੇ ਵੈ ਉਪਾਚਰਂਤਿ ਭृਤ੍ਯਕਾਃ
ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਝ ਹੀ ਨੌਕਰ ਜੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤ੍ਯੇਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਸ੍ਤਦਾ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਨੈਵ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਮਾਲਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਤ੍ਯਾਗਕਰੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵृषਲੀਪਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹੀ ਭਵੇਦ੍ਭृਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਮਿਤ੍ਯਾਗਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੁਟੜੀ ਵਾਲੀ ਦਾ ਪਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੌਕਰ ਜੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਚ ਪਿਤਰਂ ਚੈਵ ਨ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਸ਼ੁਭੇ । ਸਦਾ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਤੋ ਭृਤ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਅੱਗ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਸੁਭਾਗਣੇ। ਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਨੌਕਰ—ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਪਤਿਤਂ ਵ੍ਯਾਧਿਤਂ ਦੇਵਿ ਵਿਕਲਂ ਕੁष੍ਠਿਨਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਪਤੀ ਪਾਪੀ, ਬੀਮਾਰ, ਲੂਲਾ ਜਾਂ ਕੋੜ੍ਹੀ ਹੋਵੇ—
ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਹੀਨਂ ਚ ਗਤਵਿਤ੍ਤਾਦਿਸਂਚਯਮ੍ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨ ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਨਾਰੀ ਯਦਿ ਸ਼੍ਰੇਯ ਇਹੇਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਪਤੀ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਬੈਠੇ, ਧਨ-ਪਦਾਰਥ ਵੀ ਨਾ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਂਤਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਾਰੀ ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਿਹੇਚ੍ਛਤਿ । ਸਾ ਮਤਾ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲਤਕਾਰਣੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਯਾ ਗ੍ਰਾਮਂ ਭੋਗਂ ਸ਼ृਂਗਾਰਮੇਵ ਚ । ਲੌਲ੍ਯਾਚ੍ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਨਾਰੀ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਵਦਤੇ ਜਨਃ
ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਘਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਔਰਤ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਤੇ ਰਸ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਚੰਚਲਤਾ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਬੇਸ਼ਰਮ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਂਮਤਮ੍ । ਦਾਨਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸृष੍ਟਾ ਯਦਾਦਿਤਃ
ਮੈਂ ਇਹੀ ਧਰਮ ਸਮਝਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਮਨਿਆ ਹੈ। ਦੈਤ, ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੇਹ ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਸਾਫ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੈਤ, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਰਾਖਸ਼—ਇਹ ਸਾਰੇ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਸਕਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਧੀਤਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਸੁਂਦਰਿ । ਵਿਂਦਂਤਿ ਸਕਲਂ ਸਰ੍ਵੇ ਆਚਰਂਤਿ ਨ ਦਾਨਵਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ-ਕਮਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਪੜ੍ਹੀ ਤੇ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਮਝਦੇ ਤਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਦੈਤ ਹੀ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੇ।
ਵਿਧਿਹੀਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦਾਨਵਾ ਜ੍ਞਾਨਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਵ੍ਰਜਂਤ੍ਯੇਤੇ ਮਾਨਵਾ ਵਿਧਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਦੈਤ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ ਗਲਤ ਰਾਹੀਂ ਤੁਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼ਾਸਨਹੇਤ੍ਵਰ੍ਥਂ ਕृਤਾ ਏਤੇਪਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਵਿਧਿਹੀਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਹਨ।