ਲਜ੍ਜਿਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਜਾਤਾ ਅਧਃਕृਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਮੁਖਮ੍ । ਅਹਂ ਪਾਪਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾ ਨਿਃਸ਼ਂਕਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਾ
ਉਹ ਸ਼ਰਮੀਂਦੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ; 'ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਮੰਦੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਬਦਲ ਗਈ ਹਾਂ।'
ਕੋਪਮੇਵਂ ਮਹਾਭਾਗਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਾਵਦ੍ਧਿ ਚਿਂਤਯੇਤ੍ਸਾ ਚ ਤਾਵਤ੍ਤੇਨਾਪਿ ਪਾਪਿਨਾ
'ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਫੇਰ—'
ਸਮਾਹੂਤਾ ਤੁਰੀਭੂਯ ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਕृਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਸਨੇ ਮੁੜ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, 'ਆ, ਆ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ! ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਦਾ।'
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਹਂ ਕਾਂਤੇ ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮੇਵ ਚ । ਤਵ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਲੁਬ੍ਧੋਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਭृਸ਼ਮ੍
'ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਜੀਊਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੁਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਗਤਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁਮੁਖਂ ਲਜ੍ਜਯਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਤੀਂ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਤਦਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਲਜਜਤ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਈ; ਫਿਰ ਦਾਨਵ ਨੇ ਸਤੀਆਂ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ।
ਏਕਾਂਤਂ ਤੁ ਸਮਾਨੀਤਾ ਸੁਭੁਕ੍ਤਾ ਇਚ੍ਛਯਾ ਤਤਃ । ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਗੋਭਿਲੇਨਾਪਿ ਸਤ੍ਯਕੇਤੋਃ ਸੁਤਾ ਤਦਾ
ਉਹਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਗੋਭਿਲ ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਤ੍ਯਕੇਤੂ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਭੋਗਿਆ।
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਮੁष੍ਕਸ੍ਥਾਨੇਸ੍ਯ ਸਂਕੇਤਂ ਨਾਵਿਂਦਤ ਵਰਾਨਨਾ । ਸ੍ਵਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਾ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਂਕਿਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੁਸ਼ਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਮਝ ਨਾ ਆਇਆ; ਆਪਣਾ ਕੱਪੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੱਕੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਸਕ੍ਰੋਧਾ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗੋਭਿਲਂ ਦਾਨਵਾਧਮਮ੍ । ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਨਿਰ੍ਘृਣੋ ਦਾਨਵਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗੋਭਿਲ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਰਗਾ?'
ਸ਼ਪ੍ਤੁਕਾਮਾ ਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦੁਃਖੇਨਾਕੁਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਵੇਪਮਾਨਾ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦੁਃਖਭਾਰੇਣ ਪੀਡਿਤਾ
ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਗਮ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਮਮ ਕਾਂਤਚ੍ਛਲੇਨੈਵ ਤ੍ਵਯਾਗਤ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਨ੍ । ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਮੰਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ—ਮੇਰੀ ਪਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ—ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਰੁਦਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮ ਜਨ੍ਮ ਤ੍ਵਯਾ ਹृਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਬਲਮਤ੍ਰੈਵ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਇਥੇ ਤੇ ਅਜੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣੀ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣਾ ਤਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਕਾਮਾ ਤੁ ਗੋਭਿਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗੋਭਿਲ—
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੋਭਿਲੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਭਵਤੀ ਸ਼ਪ੍ਤੁਕਾਮਾਸਿ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਵਦ
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਭਿਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ—ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?'
ਕੇਨ ਦੋषੇਣ ਲਿਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ । ਗੋਭਿਲੋ ਨਾਮ ਦੈਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭਟਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਮੈਂ ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਹੈਂ? ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਗੋਭਿਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਾਂ, ਪੌਲਸਤਯ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ।
ਦੈਤ੍ਯਾਚਾਰੇਣ ਵਰ੍ਤਾਮਿ ਜਾਨੇ ਵਿਦ੍ਯਾਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਵੇਤ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਕਲਾਸੁ ਨਿਪੁਣਃ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਦੈਤ੍ਯਾਚਾਰਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮੇ । ਪਰਸ੍ਵਂ ਪਰਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਬਲਾਦ੍ਭੁਂਜਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਸੁਣ: ਅਸੀਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।
ਵਯਂ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਚਾਰੇਣ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਰ੍ਤ੍ਤਾਮੋ ਜ੍ਞਾਨਿਭਾਵੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਅਸੀਂ ਦੈਤ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਹਿ ਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਣਿ ਵਿਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਤੇषਾਂ ਹਿ ਤਪਸੋ ਨਾਸ਼ਂ ਵਿਘ੍ਨੈਃ ਕੁਰ੍ਮੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਛਿਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਯਂ ਦੇਵਿ ਨਾਸ਼ਯਾਮੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਞ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਦੇਵਯਜ੍ਞਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਸੁਣ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਯੱਗ ਬਾਰੇ।
ਨਾਸ਼ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਧਰ੍ਮਯਜ੍ਞਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸੁਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਯੱਗ ਤੇ ਧਰਮ ਯੱਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਸੁਮਤਿਂ ਭਰ੍ਤृਤਤ੍ਪਰਾਮ੍ । ਦੂਰੇਣਾਪਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਮੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਪਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ—ਅਸੀਂ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤੇਜੋ ਦੇਵਿ ਸੁਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਹਰੇਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਾਰ੍ਯਾਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸੋਢੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਤੇਜ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਦਾ ਤੇਜ, ਤੇ ਪਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਤੇਜ—ਦੈਤ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਭਯੇਨਾਪਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੁਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ । ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੂਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਾਃ
ਪਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਇਸਤਰੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੀ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਦਾਨਵਧਰ੍ਮੇਣ ਵਿਚਰਾਮਿ ਮਹੀਤਲਮ੍ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਕਾਮਾਸਿ ਮਮ ਦੋषੋ ਵਿਚਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਲੈ।
ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਮਮ ਧਰ੍ਮਃ ਸੁਕਾਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਿਨਾਸ਼ਿਤਃ । ਅਹਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪਤਿਕਾਮਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੇਰਾ ਧਰਮ ਤੇ ਚੰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੂੰ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਪਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ, ਸਾਧਵੀ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਮਾਰ੍ਗੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਪਾਪ ਮਾਯਯਾ ਪਰਿਨਾਸ਼ਿਤਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਮਪ੍ਯਹਂ ਦੁष੍ਟ ਆਧਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੰਦੇ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਦੁੱਖ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਗੋਭਿਲ ਉਵਾਚ- ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਵਤੀ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਤੇ । ਅਗ੍ਨਿਚਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਨृਪਨਂਦਿਨੀ
ਗੋਭਿਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸੁਣੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜੁਹ੍ਵਨ੍ਦੇਵਂ ਦ੍ਵਿਕਾਲਂ ਯੋ ਨ ਤ੍ਯਜੇਦਗ੍ਨਿਮਂਦਿਰਮ੍ । ਸ ਚਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੀ ਭਵਤਿ ਯਜਤ੍ਯੇਵ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੋ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਅਗਨਿਹੋਤਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚੈਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭृਤ੍ਯਧਰ੍ਮਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਮਨਸਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਚਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਯੋऽਪਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਨੌਕਰ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਏ। ਜੋ ਮਨ, ਕੰਮ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਨਿਤ੍ਯਮਾਦੇਸ਼ਕਾਰੀ ਯਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਚਾਗ੍ਰਤਃ । ਸ ਭृਤ੍ਯਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਦੇਵਿ ਪੁਣ੍ਯਭਾਗੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਮਾਲਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਨੌਕਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।