ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੇ ਅਸ਼ੋਕਸ੍ਯਚ੍ਛਾਯਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼ਿਲਾਤਲਸ੍ਥੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵੀਣਾਦਂਡੇਨ ਵੀਰਕਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵੀਰਕ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਦਾ ਡੰਡਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗਾਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਗੀਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਮੋਹਨਮ੍ । ਤਾਲਮਾਨਕ੍ਰਿਯੋਪੇਤਂ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁਰੀਲਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲਯ ਤੇ ਠੇਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਗੀਤਂ ਗਾਯਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਮੋਹਿਤਃ । ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਖੀਮਧ੍ਯਗਤਾ ਸਾ ਤੁ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਵਰਾਨਨਾ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗੀਤਂ ਤਾਲਮਾਨਲਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਲਯ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ।
ਕੋऽਯਂ ਗਾਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਹਤ੍ਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਗੀਤਂ ਹਿ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯੋਪੇਤਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੈ ਜੋ ਐਸਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਇਹ ਗੀਤ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਔਤ੍ਸੁਕ੍ਯੇਨ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ । ਅਸ਼ੋਕਚ੍ਛਾਯਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਮਲੇ ਸੁਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਗਈ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭੂਪਵੇषੇਣ ਗੋਭਿਲਂ ਦਾਨਵਾਧਮਮ੍ । ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਂਬਰਧਰਂ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਗੋਭਿਲ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਵਾਲੇ ਵੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਪਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਉਹ ਖੋਟਾ ਦਾਨਵ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗਂ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਮਥੁਰੇਸ਼ਃ ਸਮਾਯਾਤਃ ਕਦਾ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਪਦਮਾਵਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: 'ਕਦੋਂ ਮਥੁਰਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ?'
ਮਮ ਨਾਥੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦੂਰਤਃ । ਯਾਵਦ੍ਧਿ ਚਿਂਤਯੇਤ੍ਸਾ ਚ ਤਾਵਤ੍ਪਾਪੇਨ ਤੇਨ ਸਾ
'ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਪਤੀ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲੈ ਗਿਆ।'
ਸਮਾਹੂਤਾ ਤੁਰੀਭੂਯ ਏਹਿ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਿਯੇ ਮਮ । ਚਕਿਤਾਸ਼ਂਕਿਤਾਸਾਚਕਥਂਭਰ੍ਤ੍ਤਾਸਮਾਗਤਃ
ਉਸਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, 'ਆ, ਆ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ!' ਪਦਮਾਵਤੀ ਡਰ ਗਈ, ਚਿੰਤਤ ਹੋਈ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਕਿਤੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਗਿਆ।
ਲਜ੍ਜਿਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਜਾਤਾ ਅਧਃਕृਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਮੁਖਮ੍ । ਅਹਂ ਪਾਪਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾ ਨਿਃਸ਼ਂਕਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਾ
ਉਹ ਸ਼ਰਮੀਂਦੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ; 'ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਮੰਦੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਬਦਲ ਗਈ ਹਾਂ।'
ਕੋਪਮੇਵਂ ਮਹਾਭਾਗਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਾਵਦ੍ਧਿ ਚਿਂਤਯੇਤ੍ਸਾ ਚ ਤਾਵਤ੍ਤੇਨਾਪਿ ਪਾਪਿਨਾ
'ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਫੇਰ—'
ਸਮਾਹੂਤਾ ਤੁਰੀਭੂਯ ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਕृਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਸਨੇ ਮੁੜ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, 'ਆ, ਆ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ! ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਦਾ।'
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਹਂ ਕਾਂਤੇ ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮੇਵ ਚ । ਤਵ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਲੁਬ੍ਧੋਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਭृਸ਼ਮ੍
'ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਜੀਊਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੁਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਗਤਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁਮੁਖਂ ਲਜ੍ਜਯਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਤੀਂ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਤਦਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਲਜਜਤ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਈ; ਫਿਰ ਦਾਨਵ ਨੇ ਸਤੀਆਂ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ।
ਏਕਾਂਤਂ ਤੁ ਸਮਾਨੀਤਾ ਸੁਭੁਕ੍ਤਾ ਇਚ੍ਛਯਾ ਤਤਃ । ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਗੋਭਿਲੇਨਾਪਿ ਸਤ੍ਯਕੇਤੋਃ ਸੁਤਾ ਤਦਾ
ਉਹਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਗੋਭਿਲ ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਤ੍ਯਕੇਤੂ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਭੋਗਿਆ।
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਮੁष੍ਕਸ੍ਥਾਨੇਸ੍ਯ ਸਂਕੇਤਂ ਨਾਵਿਂਦਤ ਵਰਾਨਨਾ । ਸ੍ਵਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਾ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਂਕਿਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੁਸ਼ਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਮਝ ਨਾ ਆਇਆ; ਆਪਣਾ ਕੱਪੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੱਕੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਸਕ੍ਰੋਧਾ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗੋਭਿਲਂ ਦਾਨਵਾਧਮਮ੍ । ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਨਿਰ੍ਘृਣੋ ਦਾਨਵਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗੋਭਿਲ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਰਗਾ?'
ਸ਼ਪ੍ਤੁਕਾਮਾ ਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦੁਃਖੇਨਾਕੁਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਵੇਪਮਾਨਾ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦੁਃਖਭਾਰੇਣ ਪੀਡਿਤਾ
ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਗਮ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਮਮ ਕਾਂਤਚ੍ਛਲੇਨੈਵ ਤ੍ਵਯਾਗਤ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਨ੍ । ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਮੰਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ—ਮੇਰੀ ਪਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ—ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਰੁਦਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮ ਜਨ੍ਮ ਤ੍ਵਯਾ ਹृਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਬਲਮਤ੍ਰੈਵ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਸ੍ਯੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਇਥੇ ਤੇ ਅਜੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣੀ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਸਂਭਾषਮਾਣਾ ਤਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਕਾਮਾ ਤੁ ਗੋਭਿਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗੋਭਿਲ—
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੋਭਿਲੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਭਵਤੀ ਸ਼ਪ੍ਤੁਕਾਮਾਸਿ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਵਦ
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਸਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਭਿਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ—ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?'
ਕੇਨ ਦੋषੇਣ ਲਿਪ੍ਤੋਸ੍ਮਿ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ । ਗੋਭਿਲੋ ਨਾਮ ਦੈਤ੍ਯੋਸ੍ਮਿ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭਟਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਮੈਂ ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਹੈਂ? ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਗੋਭਿਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਾਂ, ਪੌਲਸਤਯ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ।
ਦੈਤ੍ਯਾਚਾਰੇਣ ਵਰ੍ਤਾਮਿ ਜਾਨੇ ਵਿਦ੍ਯਾਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਵੇਤ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਕਲਾਸੁ ਨਿਪੁਣਃ ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਦੈਤ੍ਯਾਚਾਰਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮੇ । ਪਰਸ੍ਵਂ ਪਰਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਬਲਾਦ੍ਭੁਂਜਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਸੁਣ: ਅਸੀਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।
ਵਯਂ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਚਾਰੇਣ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਰ੍ਤ੍ਤਾਮੋ ਜ੍ਞਾਨਿਭਾਵੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਅਸੀਂ ਦੈਤ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਹਿ ਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਣਿ ਵਿਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਤੇषਾਂ ਹਿ ਤਪਸੋ ਨਾਸ਼ਂ ਵਿਘ੍ਨੈਃ ਕੁਰ੍ਮੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਛਿਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਯਂ ਦੇਵਿ ਨਾਸ਼ਯਾਮੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਞ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਦੇਵਯਜ੍ਞਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਸੁਣ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਯੱਗ ਬਾਰੇ।
ਨਾਸ਼ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਧਰ੍ਮਯਜ੍ਞਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸੁਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੇਵਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਯੱਗ ਤੇ ਧਰਮ ਯੱਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।