ਦਯਿਤਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਪਤਿਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾ । ਆਤ੍ਮਬਲੇਨ ਤਿष੍ਠਂਤੀ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾ ਪੁਰੁषੈਰਪਿ
ਇਹ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ਮਹਾਮੂਰ੍ਖਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਯੇਨ ਵੈ ਵਰਾ । ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹਮਿਯਂ ਬਾਲਾ ਸ ਤੁ ਭਾਗ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਇਸ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਨਯਾ ਵਿਨਾ ਸ ਜੀਵੇਚ੍ਚ ਕਥਂ ਕੂਟਮਤਿਃ ਸਦਾ । ਕਿਂ ਵਾ ਨਪੁਂਸਕੋ ਰਾਜਾ ਏਨਾਂ ਯੋ ਹਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਉਹ ਠੱਗ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਰਮਰਦ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਕਾਮਾਤ੍ਮਾ ਸਂਜਾਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਿ । ਇਯਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਬਾਲਾ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾ ਪੁਰੁषੈਰਪਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ; ਪਰ ਇਹ ਕੁੜੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ।
ਕਥਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਾਮੋ ਮਾਮਤਿ ਪੀਡਯੇਤ੍ । ਅਭੁਕ੍ਤ੍ਵੈਨਾਂ ਯਦਾ ਯਾਸ੍ਯੇ ਤਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮਮੈਵ ਹਿ
ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂ? ਕਾਮ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੜਪਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਮਿਲੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਦ੍ਯੈਵ ਹਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਤਃ ਕਾਮੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗੋਭਿਲੋ ਮਨਸੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਅੱਜ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਮ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਹੈ। ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਗੋਭਿਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਯਾਮਯਂ ਰੂਪਮੁਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ । ਯਾਦृਸ਼ਸ੍ਤੂਗ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਸਾਂਗੋਪਾਂਗੋ ਮਹਾਨृਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਰਾਜੇ ਦਾ ਜਾਦੂਈ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ।
ਗੋਭਿਲਸ੍ਤਾਦृਸ਼ੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਵਰਭਾषਯਾ । ਯਥਾਵਸ੍ਤ੍ਰੋ ਯਥਾਵੇਸ਼ੋ ਵਯਸਾ ਚ ਤਥਾ ਪੁਨਃ
ਗੋਭਿਲ ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਚਾਲ ਤੇ ਬੋਲ, ਪਹਿਰਾਵੇ ਤੇ ਹਾਵਭਾਵ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਮਰ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹੀ।
ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਬਰਧਰੋ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਃ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗੋ ਯਾਦृਸ਼ੋ ਮਾਥੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭੂਤ੍ਵਾਥ ਤਾਦृਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯ ਉਗ੍ਰਸੇਨਮਯਸ੍ਤਦਾ । ਮਾਯਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸਂਪਦਾ
ਫਿਰ, ਦੈਤ ਗੋਭਿਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ; ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਰੂਪ ਤੇ ਲਾਵਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੇ ਅਸ਼ੋਕਸ੍ਯਚ੍ਛਾਯਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼ਿਲਾਤਲਸ੍ਥੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵੀਣਾਦਂਡੇਨ ਵੀਰਕਃ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵੀਰਕ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਦਾ ਡੰਡਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗਾਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਗੀਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਮੋਹਨਮ੍ । ਤਾਲਮਾਨਕ੍ਰਿਯੋਪੇਤਂ ਸਪ੍ਤਸ੍ਵਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁਰੀਲਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲਯ ਤੇ ਠੇਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਗੀਤਂ ਗਾਯਤਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਮੋਹਿਤਃ । ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਖੀਮਧ੍ਯਗਤਾ ਸਾ ਤੁ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਵਰਾਨਨਾ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗੀਤਂ ਤਾਲਮਾਨਲਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਲਯ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ।
ਕੋऽਯਂ ਗਾਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਹਤ੍ਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਗੀਤਂ ਹਿ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯੋਪੇਤਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੈ ਜੋ ਐਸਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਇਹ ਗੀਤ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਔਤ੍ਸੁਕ੍ਯੇਨ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ । ਅਸ਼ੋਕਚ੍ਛਾਯਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਮਲੇ ਸੁਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਗਈ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭੂਪਵੇषੇਣ ਗੋਭਿਲਂ ਦਾਨਵਾਧਮਮ੍ । ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਂਬਰਧਰਂ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਗੋਭਿਲ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਵਾਲੇ ਵੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਪਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਉਹ ਖੋਟਾ ਦਾਨਵ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗਂ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਮਥੁਰੇਸ਼ਃ ਸਮਾਯਾਤਃ ਕਦਾ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਪਦਮਾਵਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: 'ਕਦੋਂ ਮਥੁਰਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ?'
ਮਮ ਨਾਥੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦੂਰਤਃ । ਯਾਵਦ੍ਧਿ ਚਿਂਤਯੇਤ੍ਸਾ ਚ ਤਾਵਤ੍ਪਾਪੇਨ ਤੇਨ ਸਾ
'ਮੇਰਾ ਮਹਾਨ ਪਤੀ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲੈ ਗਿਆ।'
ਸਮਾਹੂਤਾ ਤੁਰੀਭੂਯ ਏਹਿ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਿਯੇ ਮਮ । ਚਕਿਤਾਸ਼ਂਕਿਤਾਸਾਚਕਥਂਭਰ੍ਤ੍ਤਾਸਮਾਗਤਃ
ਉਸਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, 'ਆ, ਆ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ!' ਪਦਮਾਵਤੀ ਡਰ ਗਈ, ਚਿੰਤਤ ਹੋਈ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਕਿਤੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਗਿਆ।
ਲਜ੍ਜਿਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਜਾਤਾ ਅਧਃਕृਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਮੁਖਮ੍ । ਅਹਂ ਪਾਪਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾ ਨਿਃਸ਼ਂਕਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਾ
ਉਹ ਸ਼ਰਮੀਂਦੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ; 'ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਮੰਦੇ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਬਦਲ ਗਈ ਹਾਂ।'
ਕੋਪਮੇਵਂ ਮਹਾਭਾਗਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਾਵਦ੍ਧਿ ਚਿਂਤਯੇਤ੍ਸਾ ਚ ਤਾਵਤ੍ਤੇਨਾਪਿ ਪਾਪਿਨਾ
'ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਫੇਰ—'
ਸਮਾਹੂਤਾ ਤੁਰੀਭੂਯ ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਕृਤੋ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਸਨੇ ਮੁੜ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, 'ਆ, ਆ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ! ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਦਾ।'
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਹਂ ਕਾਂਤੇ ਜੀਵਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮੇਵ ਚ । ਤਵ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਲੁਬ੍ਧੋਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਭृਸ਼ਮ੍
'ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਜੀਊਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੁਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਗਤਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸੁਮੁਖਂ ਲਜ੍ਜਯਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਤਤੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਤੀਂ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਤਦਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਲਜਜਤ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਈ; ਫਿਰ ਦਾਨਵ ਨੇ ਸਤੀਆਂ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ।
ਏਕਾਂਤਂ ਤੁ ਸਮਾਨੀਤਾ ਸੁਭੁਕ੍ਤਾ ਇਚ੍ਛਯਾ ਤਤਃ । ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਗੋਭਿਲੇਨਾਪਿ ਸਤ੍ਯਕੇਤੋਃ ਸੁਤਾ ਤਦਾ
ਉਹਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਗੋਭਿਲ ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਤ੍ਯਕੇਤੂ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਭੋਗਿਆ।
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਮੁष੍ਕਸ੍ਥਾਨੇਸ੍ਯ ਸਂਕੇਤਂ ਨਾਵਿਂਦਤ ਵਰਾਨਨਾ । ਸ੍ਵਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਾ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਂਕਿਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੁਸ਼ਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਮਝ ਨਾ ਆਇਆ; ਆਪਣਾ ਕੱਪੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੱਕੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਸਕ੍ਰੋਧਾ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗੋਭਿਲਂ ਦਾਨਵਾਧਮਮ੍ । ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰੋ ਨਿਰ੍ਘृਣੋ ਦਾਨਵਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗੋਭਿਲ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਰਗਾ?'
ਸ਼ਪ੍ਤੁਕਾਮਾ ਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦੁਃਖੇਨਾਕੁਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਵੇਪਮਾਨਾ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦੁਃਖਭਾਰੇਣ ਪੀਡਿਤਾ
ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਗਮ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ ਪੀੜਤ ਸੀ। ਉਹ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਮਮ ਕਾਂਤਚ੍ਛਲੇਨੈਵ ਤ੍ਵਯਾਗਤ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਨ੍ । ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਮੰਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ—ਮੇਰੀ ਪਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ—ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।