ਆਗਤਾਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜਾ ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਦਰ੍ਭਾਧਿਪਤਿਰ੍ਨृਪਃ
ਜਦ ਪਦਮਾਵਤੀ ਆਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤਾ ਦਾਨਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਭੂषਣੈਃ । ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਸੁਖੇਨਾਪਿ ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਪਦਮਾਵਤੀ ਆਪਣੇ ਪਿਉਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਨ, ਇੱਜ਼ਤ, ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਨਿਃਸ਼ਂਕਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ । ਰਮਤੇ ਸਾ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਗृਹੇ ਵਨੇ ਤਡਾਗੇषੁ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਚ ਤਥੈਵ ਸਾ । ਪੁਨਰ੍ਬਾਲੇਵ ਭੂਤਾ ਸਾ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਘਰ, ਜੰਗਲ, ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਮੁੜ ਬਚਪਨ ਵਾਂਗ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਕੇ ਆਚਰਣ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਨਿਃਸ਼ਂਕਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਡਰ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸੁਖਂ ਤੁ ਪਿਤृਗੇਹਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੇ ਗृਹੇ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰੇਮੇ ਕਦਾ ਈਦृਗ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਲਾ ਸੁੱਖ, ਸਸੁਰਾਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਦੋਂ ਮੁੜ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ।
ਅਨੇਨ ਮੋਹਭਾਵੇਨ ਕ੍ਰੀਡਾਲੁਬ੍ਧਾ ਵਰਾਨਨਾ । ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਨੇषੂਪਵਨੇ ਤਦਾ
ਇਸ ਭੁਲੇਖੇ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਉਹ ਕੁੜੀ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸੁਕਲਾਚਰਿਤ੍ਰੇऽष੍ਟਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿਚ ਵੇਣ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਸੁਕਲਾ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲਾ ਅਠਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੁਵਾਚ- ਏਕਦਾ ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਗਤਾ ਸਾ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮੇ । ਰਮਣੀਯਂ ਵਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਦਲੀਖਂਡਮਂਡਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਈ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਸੋਹਣਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੇਲੇਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਾਲੈਸ੍ਤਾਲੈਸ੍ਤਮਾਲੈਸ਼੍ਚ ਨਾਲਿਕੇਰੈਸ੍ਤਥੋਤ੍ਕਟੈਃ । ਪੂਗੀਫਲੈਰ੍ਮਾਤੁਲਿਗੈਰ੍ਨਾਰਂਗੈਸ਼੍ਚਾਰੁਜਂਬੁਕੈਃ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਸੁਪਾਰੀ, ਬੀਲ, ਸੰਤਰੇ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਜਾਮਣ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ।
ਚਂਪਕੈਃ ਪਾਟਲੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਕੁਟਕੈਰ੍ਵਟੈਃ । ਅਸ਼ੋਕਬਕੁਲੋਪੇਤਂ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਥੇ ਚੰਪਾ, ਪਾਟਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ, ਕੁਟਕਾ, ਵਟ, ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਬਕੁਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਜੰਗਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰ੍ਵਤਂ ਪੁਣ੍ਯਵਂਤਂ ਤਂ ਪੁष੍ਪਿਤੈਸ਼੍ਚ ਨਗੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਮ੍ਯੋ ਨਾਨਾਧਾਤੁਸਮਾਕੁਲਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਡਾਗਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯੇਨ ਪੂਰਿਤਮ੍ । ਕਮਲੈਃ ਪੁष੍ਪਿਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸੁਗਂਧੈਃ ਕਨਕੋਤ੍ਪਲੈਃ
ਉਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਝੀਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਉਟਪਲ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼੍ਵੇਤੋਤ੍ਪਲੈਰ੍ਵਿਭਾਸਂਤਂ ਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲਸੁਪੁष੍ਪਿਤੈਃ । ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਸ਼੍ਚ ਕਹ੍ਲਾਰੈਰ੍ਹਂਸੈਸ਼੍ਚ ਜਲਕੁਕ੍ਕੁਟੈਃ
ਉਹ ਝੀਲ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲਾਂ, ਲਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ, ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਕਹਲਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੰਸ ਤੇ ਜਲ-ਕੁੱਕੜ ਵੀ ਸਨ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਜਲਜੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਨਾਨਾਧਾਤੁਸਮਾਕੁਲਃ । ਤਡਾਗਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਝੀਲ ਵਿਚ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜਲ-ਜੀਵ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕੋਕਿਲਾਨਾਂ ਰੁਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸੁਸ੍ਵਰੈਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਮਧੁਰਾਣਾਂ ਤਥਾ ਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਧੁਰਾਯਤੇ
ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
षਟ੍ਪਦਾਨਾਂ ਸੁਨਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਸ਼ੋਭਤੇ । ਏਵਂਵਿਧਂ ਗਿਰਿਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤਦੇਵ ਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੂੰਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਇੰਝ ਹੀ ਸੀ।
ਤਡਾਗਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਨृਪਨਂਦਿਨੀ । ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਸਾ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਤਦਾ
ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਚੰਗੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੁਸੁਮਾਕੁਲਮ੍ । ਚਾਪਲ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਾਵੇਨ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਉਸਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੀ ਚੰਚਲਤਾ, ਤਾਕਤ, ਨਾਰੀ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਕਰਕੇ—
ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਸਰਸ੍ਤੀਰੇ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਤਦਾ । ਜਲਕ੍ਰੀਡਾ ਸਮਾਲੀਨਾ ਹਸਤੇ ਗਾਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਪਦਮਾਵਤੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜਲ-ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੀ, ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗਾਉਂਦੀ ਸੀ।
ਰਮਮਾਣਾ ਚ ਸਾ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰਸਿ ਭਾਮਿਨੀ । ਏਵਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਦਾ ਸਾ ਤੁ ਸੁਖੇਨ ਪਰਿਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ, ਉਸ ਝੀਲ ਵਿਚ ਖੇਡਦੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਗੋਭਿਲੋ ਨਾਮ ਵੈ ਦੈਤ੍ਯੋ ਭृਤ੍ਯੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਯ ਚ । ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਪਿ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਭੋਗਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਗੋਭਿਲਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਦੈਤ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਨੌਕਰ ਸੀ। ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠਾ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਯਾਤਿ ਚਾਕਾਸ਼ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਗੋਭਿਲੋ ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮਃ । ਤੇਨ ਦृष੍ਟਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਤਦਾ
ਗੋਭਿਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਚਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਿਡਰ ਵੈਦਰਭੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਸਰ੍ਵਯੋषਿਦ੍ਵਰਾ ਸਾ ਹਿ ਉਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਾਂਗੇषੁ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੀ ਹੈ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਰਤਿਰ੍ਵੈ ਮਨ੍ਮਥਸ੍ਯਾਪਿ ਕਿਂ ਵਾਪੀਯਂ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਾ । ਕਿਂ ਵਾਪਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਦੇਵੀ ਸ਼ਚੀ ਕਿਂ ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੀ ਇਹ ਮਨਮਥ ਦੀ ਰਸ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਰਿ ਦੀ ਪਿਆਰੀ? ਜਾਂ ਇਹ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਚੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਯਾਦृਸ਼ੀ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਚੇਯਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋਤ੍ਤਮਾ । ਅਨ੍ਯਾਪਿ ਈਦृਸ਼ੀ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਂਡਲੇ
ਜਿਹੀ ਇਹ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਐਸਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੂਜੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇषੁ ਯਥਾ ਚਂਦ੍ਰਃ ਸਂਪੂਰ੍ਣੋ ਭਾਤਿ ਸ਼ੋਭਨਃ । ਗੁਣਰੂਪਕਲਾਭਿਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਭਾਤਿ ਵਰਾਨਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਤਾਰੇਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਸੋਹਣਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਮੁਖੜਾ ਗੁਣਾਂ, ਰੂਪ ਤੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ਯਥਾ ਹਂਸਸ੍ਤਥੇਯਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ । ਅਹੋ ਰੂਪਮਹੋਭਾਵ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਸ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਮਿੱਠੀ ਹੱਸਣ ਵਾਲੀ। ਵਾਹ, ਇਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਤੇ ਚਮਕ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕਾ ਕਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਾ ਬਾਲਾ ਚਾਰੁਵृਤ੍ਤਪਯੋਧਰਾ । ਵ੍ਯਮृਸ਼ਦ੍ਗੋਭਿਲੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਵਰਾਨਨਾਮ੍
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਇੰਨੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸੋਹਣੇ ਗੋਲ ਸਿਨੇ ਵਾਲੀ? ਗੋਭਿਲ ਦੈਤ ਨੇ ਪਦਮਾਵਤੀ, ਸੋਹਣੇ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਪ੍ਰ ਕਾ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਮਹਤਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵੈਦਰ੍ਭੀਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਸੋਚ ਕੇ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?' ਗੋਭਿਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵੈਦਰਭੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।