ਸਤ੍ਯਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਮ੍ । ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗੋ ਮਾਤਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਸਤ੍ਯਕੇਤੁ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਧੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਸ ਦੂਤਾਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਵੈਦਰ੍ਭੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਨृਵੀਰੇਂਦ੍ਰਂ ਸਾਦਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਰਭ ਤੋਂ ਦੂਤ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਭੇਜੇ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਮਹਾਰਾਜ ਕੋਲ, ਬੜੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਮਹਾਰਾਜਂ ਸ ਦੂਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਵਿਦਰ੍ਭਾਧਿਪਤਿਰ੍ਵੀਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਨਂਦਯਨ੍
ਉਸ ਦੂਤ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਗਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।'
ਆਤ੍ਮਨਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਬ੍ਰੂਤੇ ਭਵਤਾਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਤਿ । ਸਤ੍ਯਕੇਤੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਵਾਮੇਵਂ ਪਰਿਪृष੍ਟਵਾਨ੍
'ਉਹ ਆਪਣੀ ਖੈਰੀਅਤ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤ੍ਯਕੇਤੁ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਖੇਰੀਅਤ ਬੜੀ ਲੋੜ ਨਾਲ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯ ਪ੍ਰੇषਯਸ੍ਵ ਸੁਤਾਂ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਮਮ । ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਨਾਥ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਨੇਹਂ ਹਿਤਸ੍ਯ ਚ
'ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਭੇਜੋ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਿਆਰ, ਮੋਹ ਤੇ ਭਲੇ ਲਈ।'
ਪ੍ਰੇषਯਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਾਂ ਤਵ । ਔਤ੍ਕਣ੍ਠ੍ਯੇਨ ਮਹਾਰਾਜ ਸ ਸੋਤ੍ਕਂਠੇਨ ਵਰ੍ਤਤੇ
'ਆਪਣੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਭੇਜੋ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਬੜੀ ਉਤਾਵਲੀ ਤੇ ਤਰਸ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਗ੍ਰਸੇਨੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ । ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸਤ੍ਯਕੇਤੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਵੀ ਸਤ੍ਯਕੇਤੁ ਮਹਾਤਮਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ,
ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯੇਨ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤਿਃ । ਪਦ੍ਮਾਵਤੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮੁਗ੍ਰਸੇਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਅਤੇ ਨਰਮਦਿਲੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੇषਿਤਾਨੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗਤਾ ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਗृਹਂ ਸਤੀ ਸਾ ਤੁ ਮਹਾਹਰ੍षੇਣ ਸਂਕੁਲਾ
ਉਸ ਦੇ ਭੇਜਣ ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਪਿਤृਪੂਰ੍ਵਂ ਕੁਟੁਂਬਂ ਤੁ ਦਦृਸ਼ੇ ਚਾਰੁਮਂਗਲਾ । ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਨਨਾਮਾਥ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸਤ੍ਯਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਘਰ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਆਗਤਾਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜਾ ਪਦ੍ਮਾਵਤ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਦਰ੍ਭਾਧਿਪਤਿਰ੍ਨृਪਃ
ਜਦ ਪਦਮਾਵਤੀ ਆਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤਾ ਦਾਨਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਭੂषਣੈਃ । ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਸੁਖੇਨਾਪਿ ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਪਦਮਾਵਤੀ ਆਪਣੇ ਪਿਉਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਨ, ਇੱਜ਼ਤ, ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਨਿਃਸ਼ਂਕਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ । ਰਮਤੇ ਸਾ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਘੁੰਮਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਗृਹੇ ਵਨੇ ਤਡਾਗੇषੁ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਚ ਤਥੈਵ ਸਾ । ਪੁਨਰ੍ਬਾਲੇਵ ਭੂਤਾ ਸਾ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਘਰ, ਜੰਗਲ, ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਉਹ ਮੁੜ ਬਚਪਨ ਵਾਂਗ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਕੇ ਆਚਰਣ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਨਿਃਸ਼ਂਕਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਡਰ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੀ ਸੀ।
ਸੁਖਂ ਤੁ ਪਿਤृਗੇਹਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੇ ਗृਹੇ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰੇਮੇ ਕਦਾ ਈਦृਗ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਲਾ ਸੁੱਖ, ਸਸੁਰਾਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਦੋਂ ਮੁੜ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ।
ਅਨੇਨ ਮੋਹਭਾਵੇਨ ਕ੍ਰੀਡਾਲੁਬ੍ਧਾ ਵਰਾਨਨਾ । ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਨੇषੂਪਵਨੇ ਤਦਾ
ਇਸ ਭੁਲੇਖੇ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਉਹ ਕੁੜੀ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸੁਕਲਾਚਰਿਤ੍ਰੇऽष੍ਟਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿਚ ਵੇਣ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਸੁਕਲਾ ਦੇ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲਾ ਅਠਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੁਵਾਚ- ਏਕਦਾ ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਗਤਾ ਸਾ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮੇ । ਰਮਣੀਯਂ ਵਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਦਲੀਖਂਡਮਂਡਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਈ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਸੋਹਣਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੇਲੇਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਾਲੈਸ੍ਤਾਲੈਸ੍ਤਮਾਲੈਸ਼੍ਚ ਨਾਲਿਕੇਰੈਸ੍ਤਥੋਤ੍ਕਟੈਃ । ਪੂਗੀਫਲੈਰ੍ਮਾਤੁਲਿਗੈਰ੍ਨਾਰਂਗੈਸ਼੍ਚਾਰੁਜਂਬੁਕੈਃ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਅਤੇ ਲੰਮੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਸੁਪਾਰੀ, ਬੀਲ, ਸੰਤਰੇ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਜਾਮਣ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ।
ਚਂਪਕੈਃ ਪਾਟਲੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਕੁਟਕੈਰ੍ਵਟੈਃ । ਅਸ਼ੋਕਬਕੁਲੋਪੇਤਂ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਥੇ ਚੰਪਾ, ਪਾਟਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖ, ਕੁਟਕਾ, ਵਟ, ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਬਕੁਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਜੰਗਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਰ੍ਵਤਂ ਪੁਣ੍ਯਵਂਤਂ ਤਂ ਪੁष੍ਪਿਤੈਸ਼੍ਚ ਨਗੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਮ੍ਯੋ ਨਾਨਾਧਾਤੁਸਮਾਕੁਲਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਡਾਗਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਤੋਯੇਨ ਪੂਰਿਤਮ੍ । ਕਮਲੈਃ ਪੁष੍ਪਿਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸੁਗਂਧੈਃ ਕਨਕੋਤ੍ਪਲੈਃ
ਉਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਕ ਝੀਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਮਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਉਟਪਲ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼੍ਵੇਤੋਤ੍ਪਲੈਰ੍ਵਿਭਾਸਂਤਂ ਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲਸੁਪੁष੍ਪਿਤੈਃ । ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਸ਼੍ਚ ਕਹ੍ਲਾਰੈਰ੍ਹਂਸੈਸ਼੍ਚ ਜਲਕੁਕ੍ਕੁਟੈਃ
ਉਹ ਝੀਲ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲਾਂ, ਲਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ, ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਕਹਲਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੰਸ ਤੇ ਜਲ-ਕੁੱਕੜ ਵੀ ਸਨ।
ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਜਲਜੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਨਾਨਾਧਾਤੁਸਮਾਕੁਲਃ । ਤਡਾਗਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਝੀਲ ਵਿਚ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜਲ-ਜੀਵ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕੋਕਿਲਾਨਾਂ ਰੁਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸੁਸ੍ਵਰੈਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਃ । ਮਧੁਰਾਣਾਂ ਤਥਾ ਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮਧੁਰਾਯਤੇ
ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
षਟ੍ਪਦਾਨਾਂ ਸੁਨਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਸ਼ੋਭਤੇ । ਏਵਂਵਿਧਂ ਗਿਰਿਂ ਰਮ੍ਯਂ ਤਦੇਵ ਵਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੂੰਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਇੰਝ ਹੀ ਸੀ।
ਤਡਾਗਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਨृਪਨਂਦਿਨੀ । ਵੈਦਰ੍ਭੀ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾ ਸਾ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਤਦਾ
ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਚੰਗੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ।
ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੁਸੁਮਾਕੁਲਮ੍ । ਚਾਪਲ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਾਵੇਨ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਉਸਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ। ਆਪਣੀ ਚੰਚਲਤਾ, ਤਾਕਤ, ਨਾਰੀ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਕਰਕੇ—
ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਸਰਸ੍ਤੀਰੇ ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਤਦਾ । ਜਲਕ੍ਰੀਡਾ ਸਮਾਲੀਨਾ ਹਸਤੇ ਗਾਯਤੇ ਪੁਨਃ
ਪਦਮਾਵਤੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਜਲ-ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੀ, ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਗਾਉਂਦੀ ਸੀ।