ਯਥਾ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਤੇਜੋਭਿਰਂਧਕਾਰਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ । ਤਥਾ ਤਵਾਭਿषੇਕੇਣ ਮਮ ਪਾਪਂ ਗਤਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਜਿਵੇਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਉਣ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਸੋਭਣੀਏ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਚਾਰ੍ਵਂਗਿ ਲਬ੍ਧਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯਾ ਸ਼ੁਭੇ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਆਨ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਪਾਵਾਂਗੀ, ਸੋਭਣੀਏ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਯਤ੍ਕृਤਂ ਤੁ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਪਾਪਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਬਹੁ
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹਾਲ ਦੱਸਾਂਗੀ—ਮੈਂ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤੇ, ਭਲੀਏ।
ਕਲਿਂਗਾਖ੍ਯੇ ਮਹਾਦੇਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰਂਨਾਮ ਪਤ੍ਤਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਕਲਿੰਗ ਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੇਸ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰ। ਓਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਹੂਲਤਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਚਾਰੋ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਵਸਤਿ ਸ੍ਮ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕੋਪਿ ਵਸੁਦਤ੍ਤ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਚਾਰਪਰੋਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਥੇ ਵਸੁਦੱਤ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵੇਦਵੇਤ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਨਵੇਤ੍ਤਾ ਸ਼ੁਚਿਮਾਨ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ਧਨੀ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਕੀਰ੍ਣਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਰਲਂਕृਤਃ
ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੁੱਚਾ, ਗੁਣੀ, ਤੇ ਧਨ-ਧੰਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ ਵੀ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਤਨਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸੋਦਰੈਃ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵੈਃ । ਅਲਂਕਾਰੈਸ੍ਤੁ ਸ਼ृਂਗਾਰੈਰ੍ਭੂषਿਤਾਸ੍ਮਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਭਲੀਏ, ਆਪਣੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਸੁਦੇਵਾਨਾਮ ਮੇ ਤਾਤਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਦਯਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਦੇਵ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਜਾਤਾ ਸਂਸਾਰੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਾਦृਸ਼ੀ । ਰੂਪਯੌਵਨਗਰ੍ਵੇਣ ਮਤ੍ਤਾਹਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਮੈਂ ਸੋਹਣਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੱਸਣ ਵਾਲੀਏ।
ਅਹਂ ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਰੂਪਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਮਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਜਨਵਰ੍ਗਕਾਃ
ਮੈਂ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—
ਮਾਮੇਵਂ ਯਾਚਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥੇ ਵਰਾਨਨੇ । ਯਾਚਿਤਾਹਂ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨ ਦਦਾਤਿ ਪਿਤਾ ਮਮ
—ਸਭ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਮੰਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਸੋਭਣੀਏ, ਵਿਆਹ ਲਈ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਮੰਗਦੇ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਪਿਉ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ਚੈਵ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮੁਮੋਹ ਸ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਨ ਦਤ੍ਤਾਹਂ ਤਦਾ ਤੇਨ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਪਿਉ ਵੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਿਉ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਯੌਵਨਂ ਬਾਲੇ ਮਯਿ ਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਰੂਪਂ ਮੇ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਮ ਮਾਤਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਭਾਵ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਪਿਤਰਂ ਮੇ ਉਵਾਚਾਥ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਨ ਦੀਯਤੇ । ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਮੈ ਸੁਦ੍ਵਿਜਾਯੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਡੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ? ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।'
ਦੇਹਿ ਕਨ੍ਯਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯੌਵਨਂ ਤ੍ਵਿਯਮ੍ । ਵਸੁਦਤ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
'ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹੁਣ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।' ਐਸਾ ਵਸੁਦੱਤ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਤਰਂ ਮੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਮਹਾਮੋਹੇਨਮੁਗ੍ਧੋऽਸ੍ਮਿ ਸੁਤਾਯਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
'ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਯੋ ਮੇ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਭੇ ਸ਼ृਣੁ । ਤਸ੍ਮੈ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਜਾਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਸੁਭਾਗਣ, ਸੁਣ, ਜੋ ਵੀ ਚੰਗਾ ਘਰ-ਵਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰਾ ਜਾਮਾਤ ਬਣੇਗਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯਾ ਚੈषਾ ਸੁਦੇਵਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਵਮੂਚੇ ਮਦਰ੍ਥੇ ਸ ਵਸੁਦਤ੍ਤਃ ਪਿਤਾ ਮਮ
'ਇਹ ਸੁਦੇਵਾ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।' ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਸੁਦੱਤ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ।
ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਗੁਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੀਲਵਾਨ੍ਗੁਣਵਾਞ੍ਛੁਚਿਃ
ਉਹ ਕੌਸ਼ਿਕ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਲੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਉ, ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ।
ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਪਠਮਾਨਂ ਹਿ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਾਰਮਾਯਾਂਤਂ ਪਿਤृਮਾਤृਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪਾਠ ਕਰਦਾ, ਭਿੱਖ ਲਈ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ, ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਹੁੰਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰੂਪਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਤਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਿਤਾ ਏਵਂ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸਨ, ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕੀ ਬਣੇਗਾ?'
ਕਿਂ ਤੇ ਨਾਮ ਕੁਲਂ ਗੋਤ੍ਰਮਾਚਾਰਂ ਵਦ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਸੁਦਤ੍ਤਮੁਵਾਚ ਸਃ
'ਆਪਣਾ ਨਾਂ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੱਸ, ਹੁਣੀ ਦੱਸ।' ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁਦੱਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਯਾਨ੍ਵਯੇ ਜਾਤੋ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਃ । ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਮੇ ਨਾਮ ਪਿਤृਮਾਤृਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
'ਮੈਂ ਕੌਸ਼ਿਕ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਵੇਦ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਹੈ, ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਹੁੰਝਿਆ ਹਾਂ।'
ਸਂਤਿ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ । ਏਵਂ ਕੁਲਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਮਾਚਾਰਃ ਕੁਲਸਂਭਵਃ
'ਮੇਰੇ ਹੋਰ ਵੀ ਚਾਰ ਭਰਾ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ। ਐਸੇ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਘਰਾਣਾ ਤੇ ਪਰੰਪਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪਿਤਰਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰ੍ਮਣਾ । ਸ਼ੁਭੇ ਲਗ੍ਨੇ ਤਿਥੌ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਭਗਦੈਵਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਣ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਚੰਗਾ ਲਗਨ, ਤਾਰੀਖ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਇਆ—
ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਸੁਭਗੇ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵੈ ਤਦਾ । ਪਿਤृਗੇਹੇ ਵਸਾਮ੍ਯੇਕਾ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਸੁਭਾਗਣ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਇਕੱਲੀ ਰਹੀ।
ਨੈਵ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਿਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਮਯਾ ਸ ਪਾਪਯਾ ਤਦਾ । ਪਿਤृਮਾਤृਸੁਦ੍ਰਵ੍ਯੇਣ ਗਰ੍ਵੇਣਾਪਿ ਪ੍ਰਮੋਹਿਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ, ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਗੁਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ।
ਅਂਗਸਂਵਾਹਨਂ ਤਸ੍ਯ ਨ ਕृਤਂ ਹਿ ਮਯਾ ਕਦਾ । ਰਤਿਭਾਵੇਨ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਵਚਨੇਨ ਮਯਾ ਸ਼ੁਭੇ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਮਲਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰੂਰਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਹਿ ਦृष੍ਟੋਸੌ ਸਰ੍ਵਦਾ ਪਾਪਯਾ ਮਯਾ । ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਨਾਂ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਤਦ੍ਭਾਵਂ ਹਿ ਗਤਾ ਸ਼ੁਭੇ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੰਦ ਮਨ ਨਾਲ, ਪਾਪ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਮਾੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਸੁਭਾਉ ਵੀ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਹਿਤਮੇਵ ਚ । ਨ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮੇਵਾਪਿ ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਪਤੀ ਜਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਈ।