ਅਟ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸੇਨ ਪੁਨਰ੍ਹਾਸ੍ਯਮੇਵਂ ਕृਤਂ ਤਦਾ । ਰੋਦਨਂ ਚ ਕृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਗੀਤਂ ਗਾਯਤਿ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਵਾਰੀ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਹੱਸਿਆ, ਮਜ਼ਾਕਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਥੇ ਰੋਇਆ ਵੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਤਥਾ ਤਮਾਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਧਰਂ ਨृਪ । ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਣਿਰੇष ਭਵੇਨ੍ਨਹਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨੀ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹਲਚਲ ਵੇਖ ਕੇ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਪਸ਼ੂ ਨਹੀਂ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਮਾਮੇਵਂ ਪਰਿਚਾਲਯੇਤ੍ । ਪਸ਼ੁਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦੁष੍ਟ ਏष ਸੁਨਿਰ੍ਘृਣਃ
ਉਸਦਾ ਹਾਲ ਜਾਣ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤਾਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗਂਧਰ੍ਵਾਧਮਮੇਵ ਹਿ । ਚੁਕੋਪ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ, ਉਸਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਜਾਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਛੂਕਰਰੂਪੇਣ ਮਾਮੇਵਂ ਪਰਿਚਾਲਯੇਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵ੍ਰਜ ਮਹਾਪਾਪ ਪਾਪਯੋਨਿਂ ਤੁ ਸ਼ੌਕਰੀਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤਾਵ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ, ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਜਾ।
ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤੇਨਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਗਤੋ ਦੇਵਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍ । ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਂਪਮਾਨੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਕੰਬਦਿਆਂ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਤਵ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ । ਤਪ ਏਵ ਹਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸਨ੍ਦਾਰੁਣਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਤੁ ਚਾਲਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤੋ ਮਯਾ । ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਦੇਵਰੂਪਂ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਹਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰਾ ਦੇਵਤਾ ਰੂਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਸ਼ੁਯੋਨਿਂ ਗਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮਾਮੇਵਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਯ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਹੁਣ ਜਦ ਮੈਂ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ। ਉਸਦਾ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਹਾਲ ਜਾਣ ਕੇ।
ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂਗਤਸ਼੍ਚੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਪਰ੍ਯਭਾषਤ । ਦੀਯਤਾਮਨੁਗ੍ਰਹੋ ਨਾਥ ਸਿਦ੍ਧਿਜ੍ਞੋਸਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇੰਦ੍ਰ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਗਿਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।'
ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਾਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਇਤਿ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇਣਾਹ ਹृष੍ਟਧੀਃ
'ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਾ ਦੇ।' ਮਹਿੰਦਰ ਵਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ- ਵਚਨਾਤ੍ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਂਤਵ੍ਯਂ ਚ ਮਯਾਪਿ ਹਿ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਮਨੁਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਤੇਰੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗਾ।'
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰ੍ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨੁਪਾਲਕਃ । ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਦ੍ਯਦਾ ਮृਤ੍ਯੁਰਸ੍ਯੈਵ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਇੱਖਵਾਕੂ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ, ਫਿਰ ਇਹ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵੇਗਾ।'
ਤਦੈष ਵੈ ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸ਼ੂਕਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
'ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੂਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਤ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਹਿ । ਮਯਾ ਚ ਪਾਤਕਂ ਘੋਰਂ ਕृਤਂ ਯਤ੍ਪਾਪਯਾ ਪੁਰਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਭੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਮੈਰੀ ਮੰਦਾ ਸੋਚ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਸਪ੍ਤਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਸੁਦੇਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਤਾਮੁਵਾਚਾਥ ਸੂਕਰੀਮ੍ । ਪਸ਼ੁਯੋਨਿਂ ਗਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕਥਂ ਵਦਸਿ ਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਸੁਦੇਵਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੇਹ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸੂਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਤਾਂ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਚ ਪਈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਇਹ ਉੱਚੀ ਬੋਲੀ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲ ਰਹੀ ਐਂ?"
ਏਵਂਵਿਧਂ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਤਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਕਥਂ ਜਾਨਾਸਿ ਵੈ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਰਿਤ੍ਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦੀ ਐਂ, ਸੋਭਣੀਏ?
ਸ਼ੂਕਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਪਸ਼ੋਰ੍ਭਾਵੇਨ ਮੋਹੇਨ ਮੁष੍ਟਾਹਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਨਿਹਤਾ ਖਡ੍ਗਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਪਤਿਤਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਫੜੀ ਗਈ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾਭਿਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨਾ ਵਰਾਨਨੇ । ਤ੍ਵਯਾਭਿषਿਕ੍ਤਾ ਯੇਨਾਹਂ ਪੁਣ੍ਯਹਸ੍ਤੇਨ ਸੁਂਦਰਿ
ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਗਿਆਨ ਵੀ ਖੋ ਬੈਠੀ, ਪਰ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਣ੍ਯੋਦਕੇਨ ਸ਼ੀਤੇਨ ਤਵ ਹਸ੍ਤਗਤੇਨ ਵੈ । ਅਭਿषਿਕ੍ਤੇ ਹਿ ਮੇ ਕਾਯੇ ਮੋਹੋ ਨष੍ਟੋ ਵਿਹਾਯ ਮਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਜੋ ਠੰਢਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਚੜ੍ਹਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮੋਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਤੇਜੋਭਿਰਂਧਕਾਰਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ । ਤਥਾ ਤਵਾਭਿषੇਕੇਣ ਮਮ ਪਾਪਂ ਗਤਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਜਿਵੇਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਆਉਣ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਵੀ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਸੋਭਣੀਏ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਚਾਰ੍ਵਂਗਿ ਲਬ੍ਧਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯਾ ਸ਼ੁਭੇ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਆਨ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਪਾਵਾਂਗੀ, ਸੋਭਣੀਏ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਯਤ੍ਕृਤਂ ਤੁ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਪਾਪਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਬਹੁ
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹਾਲ ਦੱਸਾਂਗੀ—ਮੈਂ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪ ਕੀਤੇ, ਭਲੀਏ।
ਕਲਿਂਗਾਖ੍ਯੇ ਮਹਾਦੇਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰਂਨਾਮ ਪਤ੍ਤਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਕਲਿੰਗ ਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੇਸ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰ। ਓਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਹੂਲਤਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਚਾਰੋ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਵਸਤਿ ਸ੍ਮ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕੋਪਿ ਵਸੁਦਤ੍ਤ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਚਾਰਪਰੋਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ
ਉਥੇ ਵਸੁਦੱਤ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵੇਦਵੇਤ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਨਵੇਤ੍ਤਾ ਸ਼ੁਚਿਮਾਨ੍ਗੁਣਵਾਨ੍ਧਨੀ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਕੀਰ੍ਣਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਰਲਂਕृਤਃ
ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੁੱਚਾ, ਗੁਣੀ, ਤੇ ਧਨ-ਧੰਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰੇ ਵੀ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਤਨਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਸੋਦਰੈਃ ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵੈਃ । ਅਲਂਕਾਰੈਸ੍ਤੁ ਸ਼ृਂਗਾਰੈਰ੍ਭੂषਿਤਾਸ੍ਮਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਭਲੀਏ, ਆਪਣੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਸੁਦੇਵਾਨਾਮ ਮੇ ਤਾਤਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਦਯਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਮੇਰੇ ਪਿਉ ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਦੇਵ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਜਾਤਾ ਸਂਸਾਰੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਾਦृਸ਼ੀ । ਰੂਪਯੌਵਨਗਰ੍ਵੇਣ ਮਤ੍ਤਾਹਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਮੈਂ ਸੋਹਣਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੱਸਣ ਵਾਲੀਏ।
ਅਹਂ ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਰੂਪਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵਾਲਂਕਾਰਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਮਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਜਨਵਰ੍ਗਕਾਃ
ਮੈਂ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—