ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਥ ਅਨ੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ?' ਧੀਰਜ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯੋਗਾਸਨਗਤਃ ਸਦਾ । ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੋਹਂ ਲੋਭਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋਗ ਅਸਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਾਮ, ਗੁੱਸਾ, ਮੋਹ ਤੇ ਲੋਭ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸਂਯਮ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਮਮੇਵ ਚ । ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ ਯੋਗੀ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੋਗੀ ਪੁਲਸਤਿਆ, ਜੋ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਇਉਂ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੇ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵੇ । ਕਾਲਾਦਿष੍ਟੇਨ ਤੇਨਾਪਿ ਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਧਰੇਣ ਚ
(ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ:) ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਲਸਤਿਆ, ਜੋ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਗੀਤ ਵਾਲਾ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਚਿਂਤਿਤਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਨ ਦृष੍ਟੋਯਂ ਭਯਾਨ੍ਮਮ । ਕ੍ਵ ਗਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਵਾਪਿ ਕੁਰੁਤੇ ਕਿਂ ਕਥਂ ਚ ਸਃ
ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਵੇਂ?'
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਾਤ੍ਮਜਸੁਤਮੇਕਾਂਤਵਨਸ਼ਾਲਿਨਮ੍ । ਗਤੋ ਵਰਾਹਰੂਪੇਣ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਦਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਝੋਪੜੀ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਆਸਨਸ੍ਥਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੇਜੋਜ੍ਵਾਲਾਸਮਾਵਿਲਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਮਿਨਿ
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੰਦਰੋਂ ਘਬਰਾਇਆ।
ਧਰ੍षਯੇਨ੍ਨਿਯਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਤੁਂਡਾਗ੍ਰੇਣ ਕੁਚੇष੍ਟਯਾ । ਪਸ਼ੁਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਚੁਭੋ ਕੇ ਅਤੇ ਤੰਗ ਕਰ ਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਜਾਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਮੂਤ੍ਰਯੇਤ੍ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਠਾਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਤਤਃ । ਨृਤ੍ਯਤੇ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਤਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚਲੇਤ੍ਪੁਨਃ
ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਉਥੇ ਹੀ ਗੰਦ ਕਰਦਾ। ਉਥੇ ਨੱਚਦਾ, ਖੇਡਦਾ, ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਚਲ ਪੈਂਦਾ।
ਪਸ਼ੁਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਨਾ ਤੇਨ ਭੂਪਤੇ । ਏਕਦਾ ਤੁ ਤਥਾਯਾਤੇ ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਜਾਣ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਫਿਰ ਓਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਟ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸੇਨ ਪੁਨਰ੍ਹਾਸ੍ਯਮੇਵਂ ਕृਤਂ ਤਦਾ । ਰੋਦਨਂ ਚ ਕृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਗੀਤਂ ਗਾਯਤਿ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਵਾਰੀ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਹੱਸਿਆ, ਮਜ਼ਾਕਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਥੇ ਰੋਇਆ ਵੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਤਥਾ ਤਮਾਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਧਰਂ ਨृਪ । ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਣਿਰੇष ਭਵੇਨ੍ਨਹਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨੀ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹਲਚਲ ਵੇਖ ਕੇ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਪਸ਼ੂ ਨਹੀਂ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਮਾਮੇਵਂ ਪਰਿਚਾਲਯੇਤ੍ । ਪਸ਼ੁਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦੁष੍ਟ ਏष ਸੁਨਿਰ੍ਘृਣਃ
ਉਸਦਾ ਹਾਲ ਜਾਣ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤਾਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗਂਧਰ੍ਵਾਧਮਮੇਵ ਹਿ । ਚੁਕੋਪ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ, ਉਸਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਜਾਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਛੂਕਰਰੂਪੇਣ ਮਾਮੇਵਂ ਪਰਿਚਾਲਯੇਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵ੍ਰਜ ਮਹਾਪਾਪ ਪਾਪਯੋਨਿਂ ਤੁ ਸ਼ੌਕਰੀਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤਾਵ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ, ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਜਾ।
ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤੇਨਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਗਤੋ ਦੇਵਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍ । ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਂਪਮਾਨੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਕੰਬਦਿਆਂ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਤਵ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ । ਤਪ ਏਵ ਹਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸਨ੍ਦਾਰੁਣਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਤੁ ਚਾਲਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤੋ ਮਯਾ । ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਦੇਵਰੂਪਂ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਹਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰਾ ਦੇਵਤਾ ਰੂਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਸ਼ੁਯੋਨਿਂ ਗਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮਾਮੇਵਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਯ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਹੁਣ ਜਦ ਮੈਂ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ। ਉਸਦਾ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਹਾਲ ਜਾਣ ਕੇ।
ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂਗਤਸ਼੍ਚੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਪਰ੍ਯਭਾषਤ । ਦੀਯਤਾਮਨੁਗ੍ਰਹੋ ਨਾਥ ਸਿਦ੍ਧਿਜ੍ਞੋਸਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇੰਦ੍ਰ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਗਿਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।'
ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਾਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਇਤਿ ਸਂਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇਣਾਹ ਹृष੍ਟਧੀਃ
'ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਾ ਦੇ।' ਮਹਿੰਦਰ ਵਲੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ- ਵਚਨਾਤ੍ਤਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਂਤਵ੍ਯਂ ਚ ਮਯਾਪਿ ਹਿ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਰਾਜ ਮਨੁਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਤੇਰੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗਾ।'
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਰ੍ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨੁਪਾਲਕਃ । ਤਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਦ੍ਯਦਾ ਮृਤ੍ਯੁਰਸ੍ਯੈਵ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਇੱਖਵਾਕੂ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ, ਫਿਰ ਇਹ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵੇਗਾ।'
ਤਦੈष ਵੈ ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸ਼ੂਕਰਸ੍ਯ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
'ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੂਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਤ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਹਿ । ਮਯਾ ਚ ਪਾਤਕਂ ਘੋਰਂ ਕृਤਂ ਯਤ੍ਪਾਪਯਾ ਪੁਰਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਭੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਜਿਹੜਾ ਮੈਰੀ ਮੰਦਾ ਸੋਚ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ।
ਸਪ੍ਤਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਸੁਦੇਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਤਾਮੁਵਾਚਾਥ ਸੂਕਰੀਮ੍ । ਪਸ਼ੁਯੋਨਿਂ ਗਤਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕਥਂ ਵਦਸਿ ਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਸੁਦੇਵਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੇਹ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸੂਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਤਾਂ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਚ ਪਈਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਇਹ ਉੱਚੀ ਬੋਲੀ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲ ਰਹੀ ਐਂ?"
ਏਵਂਵਿਧਂ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਤਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਕਥਂ ਜਾਨਾਸਿ ਵੈ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਰਿਤ੍ਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦੀ ਐਂ, ਸੋਭਣੀਏ?
ਸ਼ੂਕਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਪਸ਼ੋਰ੍ਭਾਵੇਨ ਮੋਹੇਨ ਮੁष੍ਟਾਹਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਨਿਹਤਾ ਖਡ੍ਗਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਪਤਿਤਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਫੜੀ ਗਈ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾਭਿਪਰਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨਾ ਵਰਾਨਨੇ । ਤ੍ਵਯਾਭਿषਿਕ੍ਤਾ ਯੇਨਾਹਂ ਪੁਣ੍ਯਹਸ੍ਤੇਨ ਸੁਂਦਰਿ
ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਗਿਆਨ ਵੀ ਖੋ ਬੈਠੀ, ਪਰ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਣ੍ਯੋਦਕੇਨ ਸ਼ੀਤੇਨ ਤਵ ਹਸ੍ਤਗਤੇਨ ਵੈ । ਅਭਿषਿਕ੍ਤੇ ਹਿ ਮੇ ਕਾਯੇ ਮੋਹੋ ਨष੍ਟੋ ਵਿਹਾਯ ਮਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਜੋ ਠੰਢਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਚੜ੍ਹਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮੋਹ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।