ਵਿषਯੇष੍ਵੇਵ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਯਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮੁਚ੍ਚਕੈਃ । ਚਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਦੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਨ ਜਦੋਂ ਉਤੇਜਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮਨ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਟਿਕਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਨ ਰੂਪਂ ਚ ਯੁਵਤੀ ਨੈਵ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਮੁਨਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤਪਃਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵ ਹਿ
ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਧੁਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਜੁਆਨ ਔਰਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਮੁਨੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਗੀਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਬਹੁਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਃ । ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਮ ਵਯਂ ਵੀਰ ਤਿष੍ਠਾਮੋ ਵਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹ ਗੀਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵੀਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਨੋਵਾ ਵਯਂ ਵ੍ਰਜਾਮਹੇ । ਗੀਤਵਿਧਾਧਰ ਉਵਾਚ- ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਬਲਂ ਵਰ੍ਗਂ ਜਿਤਂ ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। (ਗੀਤ ਵਾਲਾ ਗੰਧਰਵ ਬੋਲੇ:) ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਥੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਸ ਜਯੀ ਕਥ੍ਯਤੇ ਯੋਗੀ ਸ ਚ ਵੀਰਃ ਸਸਾਧਕਃ । ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਥ ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਮੇਵਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਹੀ ਜਿੱਤੂ, ਜੋਗੀ, ਵੀਰ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਂ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ।
ਚਲਤੇ ਨੈਵ ਯੋ ਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਸ ਧੀਰਸ੍ਤਪਸਾਧਕਃ । ਭਵਾਂਸ੍ਤੁ ਤੇਜਸਾ ਹੀਨ ਇਂਦ੍ਰਿਯੈਰ੍ਵਿਜਿਤੋ ਯਤਃ
ਜੋ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ, ਉਹੀ ਧੀਰ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤੇਜ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਪਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਮਮ ਗੀਤਸ੍ਯ ਧਰ੍षਣੇ । ਵਰ੍ਜਯਂਤਿ ਵਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਹੀਨਵੀਰ੍ਯਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੀਤ ਸਹਿਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਯਂ ਸਾਧਾਰਣੋ ਵਿਪ੍ਰ ਵਨਦੇਸ਼ੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਜੀਵਾਨਾਂ ਯਥਾ ਮਮ ਤਥਾ ਤਵ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਜੰਗਲ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੀ ਹੈ।
ਕਥਂ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਨਮੇਵਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯੂਯਂ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਤਿष੍ਠਂਤੁ ਯਦ੍ਭਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤੁ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਮੈਂ ਇਹ ਵਧੀਆ ਜੰਗਲ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਜਾਓ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹੋ, ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ ਉਹ ਪੱਕਾ ਹੋ ਕੇ ਰਹੇਗਾ।
ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸ੍ਤਦਾ । ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਮੁਨਿਨਾ ਤਸ੍ਯ ਉਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਗੀਤ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਕृਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਥ ਅਨ੍ਯਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ?' ਧੀਰਜ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯੋਗਾਸਨਗਤਃ ਸਦਾ । ਕਾਮਂ ਕ੍ਰੋਧਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੋਹਂ ਲੋਭਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋਗ ਅਸਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਾਮ, ਗੁੱਸਾ, ਮੋਹ ਤੇ ਲੋਭ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸਂਯਮ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਮਮੇਵ ਚ । ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ ਯੋਗੀ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੋਗੀ ਪੁਲਸਤਿਆ, ਜੋ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਇਉਂ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੇ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵੇ । ਕਾਲਾਦਿष੍ਟੇਨ ਤੇਨਾਪਿ ਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਧਰੇਣ ਚ
(ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ:) ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਲਸਤਿਆ, ਜੋ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਇਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਗੀਤ ਵਾਲਾ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਚਿਂਤਿਤਂ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਨ ਦृष੍ਟੋਯਂ ਭਯਾਨ੍ਮਮ । ਕ੍ਵ ਗਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਵਾਪਿ ਕੁਰੁਤੇ ਕਿਂ ਕਥਂ ਚ ਸਃ
ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਕਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਵੇਂ?'
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਾਤ੍ਮਜਸੁਤਮੇਕਾਂਤਵਨਸ਼ਾਲਿਨਮ੍ । ਗਤੋ ਵਰਾਹਰੂਪੇਣ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਦਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਝੋਪੜੀ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਆਸਨਸ੍ਥਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੇਜੋਜ੍ਵਾਲਾਸਮਾਵਿਲਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਮਿਨਿ
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੰਦਰੋਂ ਘਬਰਾਇਆ।
ਧਰ੍षਯੇਨ੍ਨਿਯਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਤੁਂਡਾਗ੍ਰੇਣ ਕੁਚੇष੍ਟਯਾ । ਪਸ਼ੁਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਚੁਭੋ ਕੇ ਅਤੇ ਤੰਗ ਕਰ ਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਜਾਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਮੂਤ੍ਰਯੇਤ੍ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਠਾਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਤਤਃ । ਨृਤ੍ਯਤੇ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਤਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚਲੇਤ੍ਪੁਨਃ
ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਉਥੇ ਹੀ ਗੰਦ ਕਰਦਾ। ਉਥੇ ਨੱਚਦਾ, ਖੇਡਦਾ, ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਚਲ ਪੈਂਦਾ।
ਪਸ਼ੁਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਨਾ ਤੇਨ ਭੂਪਤੇ । ਏਕਦਾ ਤੁ ਤਥਾਯਾਤੇ ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਜਾਣ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਫਿਰ ਓਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਟ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸੇਨ ਪੁਨਰ੍ਹਾਸ੍ਯਮੇਵਂ ਕृਤਂ ਤਦਾ । ਰੋਦਨਂ ਚ ਕृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਗੀਤਂ ਗਾਯਤਿ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਵਾਰੀ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਹੱਸਿਆ, ਮਜ਼ਾਕਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਥੇ ਰੋਇਆ ਵੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਤਥਾ ਤਮਾਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਧਰਂ ਨृਪ । ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਘੋਣਿਰੇष ਭਵੇਨ੍ਨਹਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨੀ ਆਇਆ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹਲਚਲ ਵੇਖ ਕੇ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਪਸ਼ੂ ਨਹੀਂ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਮਾਮੇਵਂ ਪਰਿਚਾਲਯੇਤ੍ । ਪਸ਼ੁਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦੁष੍ਟ ਏष ਸੁਨਿਰ੍ਘृਣਃ
ਉਸਦਾ ਹਾਲ ਜਾਣ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤਾਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਇਹ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੈ।'
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਗਂਧਰ੍ਵਾਧਮਮੇਵ ਹਿ । ਚੁਕੋਪ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ, ਉਸਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਜਾਣ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਛੂਕਰਰੂਪੇਣ ਮਾਮੇਵਂ ਪਰਿਚਾਲਯੇਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵ੍ਰਜ ਮਹਾਪਾਪ ਪਾਪਯੋਨਿਂ ਤੁ ਸ਼ੌਕਰੀਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰਤਾਵ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ, ਸੂਰ ਬਣ ਕੇ ਜਾ।
ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤੇਨਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਗਤੋ ਦੇਵਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍ । ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਂਪਮਾਨੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇਵਤੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਕੰਬਦਿਆਂ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਤਵ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ । ਤਪ ਏਵ ਹਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸਨ੍ਦਾਰੁਣਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਤੁ ਚਾਲਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤੋ ਮਯਾ । ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਦੇਵਰੂਪਂ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਹਿਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰਾ ਦੇਵਤਾ ਰੂਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਸ਼ੁਯੋਨਿਂ ਗਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਮਾਮੇਵਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਯ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸ੍ਯ ਚ
ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਹੁਣ ਜਦ ਮੈਂ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ। ਉਸਦਾ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਹਾਲ ਜਾਣ ਕੇ।
ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂਗਤਸ਼੍ਚੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਪਰ੍ਯਭਾषਤ । ਦੀਯਤਾਮਨੁਗ੍ਰਹੋ ਨਾਥ ਸਿਦ੍ਧਿਜ੍ਞੋਸਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇੰਦ੍ਰ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਗਿਆ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।'