ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਤਲੇਨੋਦਕੇਨ ਚ । ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵਾਂਗਮੇਵਾਪਿ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਰਣਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੂਰਣੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਧੋਇਆ, ਫਿਰ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਖ਼ਮੀ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਰ ਕੀਤਾ।
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸ਼ੀਤਤੋਯੇਨ ਸਾ ਉਵਾਚਾਭਿषਿਂਚਤੀਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮਾਨੁषੀਂ ਵਾਚਂ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਨृਪਤਿਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛਿੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੂਰਣੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੁਖਂ ਭਵਤੁ ਤੇ ਦੇਵਿ ਅਭਿषਿਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਯਦਿ । ਸਂਪਰ੍ਕਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤੇਦ੍ਯ ਗਤੋ ਮੇ ਪਾਪਸਂਚਯਃ
ਮਾਤਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸੁਖੀ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਲੱਗਣ ਤੇ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਸਂਯੁਤਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਕृਤਂ ਤੇऽਨਾਮਯਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਅਨੋਖਾ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਨਿਰੋਪਰੀ ਬੋਲ ਬੋਲੀ।
ਪਸ਼ੁਜਾਤਿਮਤੀਚੇਯਂ ਸੌष੍ਠਵਂ ਭਾषਤੇ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਸ੍ਵਰਵ੍ਯਂਜਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਮੁਤ੍ਤਮਂ ਮਮ
ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਹ ਪਸ਼ੂ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਇਹ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਉਚਾਰਣ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹਨ।
ਹਰ੍षੇਣ ਵਿਸ੍ਮਯੇਨਾਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਹਸਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਸਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਂ ਪਤਿਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਨਪੂਰ੍ਵੇਯਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਭਾषਤੇ ਮਹਤ੍ । ਪਸ਼ੁਯੋਨਿਗਤਾ ਚੇਯਂ ਯਥਾ ਵੈ ਮਾਨੁषੋ ਵਦੇਤ੍
ਰਾਜਾ, ਵੇਖੋ, ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਅਨੋਖਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਇਹ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬੋਲਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਵਰਃ । ਅਦ੍ਭੁਤਮਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਂ ਯਨ੍ਨ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਤੇ ਅਨੋਖਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸੁਦੇਵਾਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਦਾ । ਪृਚ੍ਛ ਚੈਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਕਾਂਤੇ ਕਾ ਚੇਯਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਸੁਦੇਵਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ, ਸੋਹਣੀਏ, ਇਹ ਸੁਭਾਗਣ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨृਪਤੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚ ਸੂਕਰੀਮ੍ । ਕਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰੇ ਚਿਤ੍ਰਂ ਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਬਹੁ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਣੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੋਵੇਂਗੀ? ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਅਨੋਖੇ ਗੁਣ ਹਨ।'
ਪਸ਼ੁਯੋਨਿਗਤਾ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਭਾषਸੇ ਮਾਨੁषਂ ਵਚਃ । ਸੌष੍ਠਵਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਵਦ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਤਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਸਨ?
ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਭਟਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕੋਯਂ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ! ਤੇਰੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬੀਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਧਰਮ ਸੀ?
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਾਨੁਗਂ ਵਦ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਵਿਰਰਾਮ ਨृਪਪ੍ਰਿਯਾ
ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹਾਲਾਤ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਰਾਣੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ੂਕਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਯਦਿ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਮਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਮਾਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਰਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਸੂਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡਾ ਪੂਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਜੀਵਨ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਅਯਮੇष ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਂਧਰ੍ਵੋ ਗੀਤਪਂਡਿਤਃ । ਰਂਗਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਗੰਧਰਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਰੰਗਵਿਦਿਆਧਰ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰੁਂ ਗਿਰਿਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਾਰੁਕਂਦਰਨਿਰ੍ਝਰਮ੍ । ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਝਰਨੇ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਪੁਲਸਤਿਆ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਲੀਕੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਸ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਤੇਜੀਲਾ ਮੁਨੀ ਨਿਰਲੇਪ ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰ ਵੀ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗੀਤਮਭ੍ਯਸਤੇ ਤਦਾ । ਸ੍ਵਰਤਾਲਸਮੋਪੇਤਂ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗੀਤ ਦੀ ਰਿਆਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸੁਰ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਗੀਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਾਚ੍ਚਲਿਤਮਾਨਸਃ । ਗਾਯਂਤਂ ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਧਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਦਾ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੀਤ ਦੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਭਵਦ੍ਗੀਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਦੇਵਾ ਮੁਹ੍ਯਂਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਸੁਸ੍ਵਰੇਣ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤਾਲਮਾਨੇਨ ਪਂਡਿਤ
ਤੇਰੇ ਇਸ ਅਸਲ ਗੀਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹਦੀ ਮਿੱਠਾਸ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪੂਰਾ ਤਾਲ ਬੜਾ ਅਸਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲਯਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਵੇਨ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾ ਸਹਿਤੇਨ ਚ । ਮੇ ਮਨਸ਼੍ਚਲਿਤਂ ਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ਗੀਤੇਨਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਸੁਰ, ਭਾਵ ਤੇ ਠੀਕ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਗੀਤ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਅਨ੍ਯਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਵ ਤਤ੍ । ਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਉਵਾਚ- ਆਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਸਮਂ ਗੀਤਮਨ੍ਯਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਕਿਮ੍
ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਜਾ। ਗੀਤ ਦੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਦ ਗੀਤ ਆਪੇ ਗਿਆਨ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?
ਦੁਃਖਂ ਦਦੇ ਨ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਖਦੋ ਨृषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਗੀਤੇਨਾਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁष੍ਯਂਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਸਦਾ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਅਸਲ ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਾਨੀਤੋ ਗੀਤਧ੍ਵਨਿਰਤੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਗੀਤਂ ਸਰ੍ਵਰਸਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਗੀਤਮਾਨਂਦਦਾਯਕਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਵੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਸ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਂਗਾਰਾਦ੍ਯਾਰਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗੀਤੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ । ਸ਼ੋਭਾਮਾਯਾਂਤਿ ਗੀਤੇਨ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਉਤ੍ਤਮਾਃ
ਪਿਆਰ ਵਰਗੇ ਸਾਰੇ ਰਸ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਗੀਤ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਵੱਡੇ ਵੇਦ ਵੀ ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਗੀਤੇਨ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤੋषਮਾਯਾਂਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਤਦੇਵਂ ਨਿਨ੍ਦਸੇ ਗੀਤਂ ਮਾਮੇਵਂ ਪਰਿਚਾਲਯੇਃ
ਗੀਤ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਗੀਤ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਕਿਉਂ ਵਤੀਰਦਾ ਹੈਂ?
ਅਨ੍ਯਾਯੋऽਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਤਵੈਵ ਇਹ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯੈਵ ਗੀਤਾਰ੍ਥਂ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਇਹ ਤੇਰਾ ਵਤੀਰਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਤੂੰ ਅੱਜ ਗੀਤ ਦੇ ਪੁੰਨ ਬਾਰੇ ਜੋ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਕਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਨਂ ਤ੍ਯਜ ਮਹਾਮਤੇ । ਨਾਹਂ ਗੀਤਂ ਪ੍ਰਕੁਤ੍ਸਾਮਿ ਗੀਤਂ ਵਂਦਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ। ਮੈਂ ਗੀਤ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਗੀਤ ਦੀ ਸਦਾ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੈਵੈਤਾ ਏਕੀਭਾਵੇਨ ਭਾਵਦਾਃ । ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਯਾਂਤਿ ਮਨਸਾ ਨਿਸ਼੍ਚਲੇਨ ਚ
ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਜਦੋਂ ਇਕਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਪਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਂਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸੁਸਿਦ੍ਧ੍ਯਂਤ੍ਯੇਕਚਿਂਤਯਾ । ਹृषੀਕਾਣਾਂ ਮਹਾਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚਪਲੋ ਮਮ ਸਂਮਤਃ
ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਇਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਟੋਲਾ ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਹੁਤ ਚੰਚਲ ਹੈ।