ਕਸ੍ਮਾਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ ਕਾਂਤ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਵਦ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜੋ ਨਾਹਂ ਹਨ੍ਮਿ ਇਮਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ। ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਮਹਾਦੋषਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਦृष੍ਟਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧੇ ਦੈਵਤੈਃ ਕਿਲ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਘਾਤਯੇਨ੍ਨਾਰੀਂ ਪ੍ਰੇषਯੇਹਂ ਨ ਕਂਚਨ
ਪਿਆਰੀਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਨਾਂ ਮੈਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਆਖਾਂਗਾ।
ਅਸ੍ਯਾ ਵਧਨਿਮਿਤ੍ਤਾਰ੍ਥੇ ਪਾਪਾਦ੍ਬਿਭੇਮਿ ਸੁਂਦਰਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਸੁੰਦਰਏ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਦਾ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਲੁਬ੍ਧਕੋ ਝਾਰ੍ਝਰੋ ਨਾਮ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ ਤੁ ਸੂਕਰੀਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤੀਂ ਕਦਨਂ ਤੇषਾਂ ਦੁਃਸਹਾਂ ਸੁਭਟੈਰਪਿ
ਝਾਰਝਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਉਸ ਸੂਰਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸੀ।
ਆਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸੁਵੇਗੇਨ ਬਾਣੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਹਿ । ਸਂਲਗ੍ਨੇਨ ਤੁ ਬਾਣੇਨ ਸ਼ੋਣਿਤੇਨ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਿੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਫਸ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ।
ਸ਼ੋਭਮਾਨਾ ਤ੍ਵਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵੀਰਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸਮਾਕੁਲਾ । ਤੁਂਡੇਨਾਪਿ ਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਝਾਰ੍ਝਰਃ ਸ ਤਯਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਸੀ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਝਾਰਝਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਤਮਾਨੇਨ ਤੇਨਾਪਿ ਝਾਰ੍ਝਰੇਣ ਤਦਾ ਹਤਾ । ਖਡ੍ਗੇਨ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨਾਪਿ ਪਪਾਤ ਵਿਦਲੀਕृਤਾ
ਜਦੋਂ ਝਾਰਝਰ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਨੁਕੀਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੂਰਣੀ ਚੀਰ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ਼੍ਵਸਮਾਨਾ ਰਣੇਨਾਪਿ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾਭਿ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ । ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਾ ਜੀਵਮਾਨਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਉਹ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਜਿਉਂਦੀ ਪਈ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਸੁਕਲਾਚਰਿਤ੍ਰੇ ਪਂਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿਚ ਵੇਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ 'ਸੁਕਲਾ ਚਰਿੱਤਰ' ਵਾਲਾ ਪੈਂਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕਿਆ।
षਟ੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਸੁਕਲੋਵਾਚ- ਸ਼੍ਵਸਂਤੀਂ ਸ਼ੂਕਰੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਾਮ੍ । ਸੁਦੇਵਾਵਕृਪਯਾਵਿष੍ਟਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਛਿਆਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਸੁਕਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਸੁਦੇਵਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹੱਫ ਰਹੀ ਸੂਰਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋਈ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਈ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਮੁਖਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਤਲੇਨੋਦਕੇਨ ਚ । ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵਾਂਗਮੇਵਾਪਿ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਰਣਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸੂਰਣੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਧੋਇਆ, ਫਿਰ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਖ਼ਮੀ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਰ ਕੀਤਾ।
ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸ਼ੀਤਤੋਯੇਨ ਸਾ ਉਵਾਚਾਭਿषਿਂਚਤੀਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮਾਨੁषੀਂ ਵਾਚਂ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਨृਪਤਿਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਛਿੜਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੂਰਣੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੁਖਂ ਭਵਤੁ ਤੇ ਦੇਵਿ ਅਭਿषਿਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਯਦਿ । ਸਂਪਰ੍ਕਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤੇਦ੍ਯ ਗਤੋ ਮੇ ਪਾਪਸਂਚਯਃ
ਮਾਤਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸੁਖੀ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਲੱਗਣ ਤੇ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਸਂਯੁਤਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਮੇਤਨ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਕृਤਂ ਤੇऽਨਾਮਯਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਅਨੋਖਾ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਨਿਰੋਪਰੀ ਬੋਲ ਬੋਲੀ।
ਪਸ਼ੁਜਾਤਿਮਤੀਚੇਯਂ ਸੌष੍ਠਵਂ ਭਾषਤੇ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਸ੍ਵਰਵ੍ਯਂਜਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਮੁਤ੍ਤਮਂ ਮਮ
ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਹ ਪਸ਼ੂ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਇਹ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਉਚਾਰਣ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਹਨ।
ਹਰ੍षੇਣ ਵਿਸ੍ਮਯੇਨਾਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਹਸਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਸਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਂ ਪਤਿਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਨਪੂਰ੍ਵੇਯਂ ਸਂਸ੍ਕृਤਂ ਭਾषਤੇ ਮਹਤ੍ । ਪਸ਼ੁਯੋਨਿਗਤਾ ਚੇਯਂ ਯਥਾ ਵੈ ਮਾਨੁषੋ ਵਦੇਤ੍
ਰਾਜਾ, ਵੇਖੋ, ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਅਨੋਖਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਇਹ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬੋਲਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਵਰਃ । ਅਦ੍ਭੁਤਮਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਂ ਯਨ੍ਨ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਤੇ ਅਨੋਖਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸੁਦੇਵਾਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਦਾ । ਪृਚ੍ਛ ਚੈਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਕਾਂਤੇ ਕਾ ਚੇਯਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਸੁਦੇਵਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ, ਸੋਹਣੀਏ, ਇਹ ਸੁਭਾਗਣ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨृਪਤੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚ ਸੂਕਰੀਮ੍ । ਕਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰੇ ਚਿਤ੍ਰਂ ਤੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਬਹੁ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਣੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੋਵੇਂਗੀ? ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਅਨੋਖੇ ਗੁਣ ਹਨ।'
ਪਸ਼ੁਯੋਨਿਗਤਾ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਭਾषਸੇ ਮਾਨੁषਂ ਵਚਃ । ਸੌष੍ਠਵਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਵਦ ਮੇ ਪੂਰ੍ਵਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਤਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਸਨ?
ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਭਟਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕੋਯਂ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ! ਤੇਰੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬੀਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਧਰਮ ਸੀ?
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਾਨੁਗਂ ਵਦ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਵਿਰਰਾਮ ਨृਪਪ੍ਰਿਯਾ
ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹਾਲਾਤ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਰਾਣੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ੂਕਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਯਦਿ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਮਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਮਾਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚਰਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਸੂਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡਾ ਪੂਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਜੀਵਨ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਅਯਮੇष ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਗਂਧਰ੍ਵੋ ਗੀਤਪਂਡਿਤਃ । ਰਂਗਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ
ਇਹ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਗੰਧਰਵ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਰੰਗਵਿਦਿਆਧਰ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰੁਂ ਗਿਰਿਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਾਰੁਕਂਦਰਨਿਰ੍ਝਰਮ੍ । ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਝਰਨੇ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਪੁਲਸਤਿਆ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਲੀਕੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਸ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ
ਉਹ ਤੇਜੀਲਾ ਮੁਨੀ ਨਿਰਲੇਪ ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰ ਵੀ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗੀਤਮਭ੍ਯਸਤੇ ਤਦਾ । ਸ੍ਵਰਤਾਲਸਮੋਪੇਤਂ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨਿ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗੀਤ ਦੀ ਰਿਆਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸੁਰ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਗੀਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਾਚ੍ਚਲਿਤਮਾਨਸਃ । ਗਾਯਂਤਂ ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਗੀਤਵਿਦ੍ਯਾਧਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਦਾ ਗੀਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੀਤ ਦੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਭਵਦ੍ਗੀਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਦੇਵਾ ਮੁਹ੍ਯਂਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਸੁਸ੍ਵਰੇਣ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤਾਲਮਾਨੇਨ ਪਂਡਿਤ
ਤੇਰੇ ਇਸ ਅਸਲ ਗੀਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹਦੀ ਮਿੱਠਾਸ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪੂਰਾ ਤਾਲ ਬੜਾ ਅਸਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।